Prace dyplomowe · WF i sport

Jak napisać pracę z wychowania fizycznego i sportu – testy, trening, opis interwencji

W pracy z wychowania fizycznego lub sportu najwięcej uwagi przyciąga opis dawki treningu i to, czy zmiana wyniku jest większa od błędu testu. Pokazujemy to na fikcyjnym sześciotygodniowym treningu plyometrycznym młodych piłkarzy, z gotowymi akapitami do metody, wyników i dyskusji.

Strona główna / Blog / Praca z WF i sportu
W skrócie: Praca z WF i sportu stoi na trzech filarach: program opisany w zmiennych treningu (objętość, intensywność, przerwy, progresja, realizacja), test ze standaryzowanym protokołem i własnym błędem pomiaru (SEM, MDC) oraz wnioski uwzględniające drużynę, sezon i dojrzewanie. Dwie niewylosowane drużyny nie pozwalają pisać o skuteczności programu.

Co w pracy z WF i sportu czytają uważniej

Praca z wychowania fizycznego albo nauk o sporcie zwykle opowiada o tym, że ktoś trenował, a potem skakał wyżej. Dwa miejsca przyciągają wtedy najwięcej uwagi: czy z opisu treningu da się odtworzyć dawkę i czy zmiana wyniku jest większa od tego, jak bardzo wynik zmienia się sam z siebie. Wśród młodych zawodników dochodzi do tego wzrastanie, a przy jednej drużynie w grupie – pytanie, czy badasz program, czy drużynę.

Ten wpis dotyczy pisania. Testy i wzory omawia przegląd statystyka w pracy z WF i nauk o sporcie, a logikę pomiarów przed i po – opis metody przed–po. Pokrewny wpis o pracy z fizjoterapii dotyczy pacjentów i progów klinicznych, a tutaj liczy się dawka treningowa, sezon i dojrzewanie. Układ rozdziałów bywa różny, a podane niżej rozwiązania są częstą praktyką, nie obowiązkiem: wymagania uczelni i promotora mają pierwszeństwo.

Przykład przewodni (fikcyjny, liczby symulowane). Student bada sześciotygodniowy trening plyometryczny (skoki, zeskoki, przeskoki) dodany do treningu piłkarskiego w jednej z dwóch drużyn akademii, w kategorii około 14–15 lat. Druga drużyna trenuje bez programu. Wynikiem głównym jest wysokość skoku dosiężnego. Rozpoczęło 19 i 18 zawodników, pomiar końcowy ma 17 i 16. Program, dane i progi wymyślono, by pokazać sposób pisania; nie mówią nic o skuteczności żadnego treningu i nie są zaleceniem treningowym.

Oś czasu badania od tygodnia minus 2 do tygodnia 7. Tydzień minus 1: sesja zapoznawcza obu drużyn. Tydzień 0: pomiar przed. Tygodnie 1 do 6: drużyna A ma trening piłkarski z programem plyometrycznym, 12 sesji, plan 960 kontaktów, drużyna B trening piłkarski bez programu. Tydzień 7: pomiar po. Cały okres to okres przygotowawczy, a pomiar po przypada na start rundy.
Rysunek 1. Plan fikcyjnego badania. Oś czasu warto umieścić w metodzie, bo od razu pokazuje sesję zapoznawczą, fazę sezonu i odstęp od ostatniego treningu.

Od pytania trenera do pytania badawczego

Trener pyta: „czy to działa?”. Praca musi to pytanie zawęzić do osób, testu i porównania, a następnie uzasadnić, czego w literaturze jeszcze brakuje (jak opisać lukę). Metaanaliza Morana i in. (2017) dobrze pokazuje, dlaczego w pracy o młodych zawodnikach nie wystarczy napisać „młodzież”: w badaniach kontrolowanych z udziałem chłopców trenujących sport efekt treningu plyometrycznego na skok był niższy u uczestników w średnim wieku 13–15.99 lat (ES = 0.47, 95% CI [0.16, 0.77]) niż w grupach młodszych i starszych, co autorzy łączą z dojrzewaniem jako możliwym czynnikiem pośredniczącym. To argument za opisaniem wieku i dojrzałości, a nie dowód na cokolwiek w Twojej próbie.

Jak bywa napisane: „Celem pracy było zbadanie wpływu treningu plyometrycznego na skoczność młodych piłkarzy”.

Co jest nie tak: nie wiadomo, czym mierzono „skoczność”, w jakim wieku i w porównaniu z czym. „Wpływ” obiecuje wniosek przyczynowy, którego dwie niewylosowane drużyny nie udźwigną. Dobór pytań i hipotez zacznij od schematu.

Celem pracy było porównanie zmiany wysokości skoku dosiężnego po sześciu tygodniach między piłkarzami, którzy wykonywali program plyometryczny dodany do treningu piłkarskiego, a piłkarzami tej samej akademii trenującymi bez programu. Wysunięto hipotezę, że po uwzględnieniu wyniku wyjściowego wysokość skoku po sześciu tygodniach będzie wyższa w grupie programu.

Opis programu: zmienne treningu zamiast „stosowano plyometrię”

Trening jest zmienną niezależną całej pracy, a bywa opisany jednym zdaniem. Przegląd zakresu Ramirez-Campillo i in. (2020), obejmujący 420 prac o treningu skoczności plyometrycznej, wskazał niewystarczający opis dawki treningu jako częsty brak (około 54% badań), obok braku grupy kontrolnej (około 37%) i losowego przydziału (około 24%). Tego miejsca nie trzeba więc pisać „po swojemu”. Listy TIDieR (Hoffmann i in., 2014) i CERT (Slade i in., 2016) powstały po to, by interwencję, także program ćwiczeń, dało się powtórzyć; szczegóły można przenieść do załącznika. W nauce o treningu warto ułożyć opis w zmiennych programu.

Zmienne programu treningowego, co o nich napisać i fikcyjny przykład
Zmienna programuCo podaćPrzykład (fikcyjny, nie zalecenie)
Rodzaj ćwiczeńNazwa, rysunek lub opis, jedno- czy obunóżPrzeskoki, zeskoki z niskiej skrzyni, skoki obunóż (załącznik 1)
CzęstotliwośćSesje w tygodniu, liczba dni przerwy2 sesje, co najmniej dzień przerwy
ObjętośćLiczba kontaktów stóp z podłożem na sesję i tydzieńTygodnie 1–6: 120, 140, 160, 180, 200, 160 (razem 960)
IntensywnośćWysokość skrzyni, polecenie (krótki kontakt, maksymalny skok)Wysokość wybrana przed badaniem; polecenie stałe
PrzerwyMiędzy seriami i sesjamiPodane w karcie sesji
Nawierzchnia, obuwieHala, murawa, rodzaj butówHala, buty halowe
Miejsce w mikrocykluPrzed czy po treningu piłkarskim, ile godzin przed meczemPrzed treningiem, nie w dniu przed meczem
ProgresjaReguła ustalona z góryWzrost liczby kontaktów według tabeli, nie „wedle uznania”
Kto prowadziłKwalifikacje, liczba prowadzącychDwóch trenerów przeszkolonych w protokole
Co robiła grupa porównawczaTreść treningu i jego czasTrening piłkarski w tym samym wymiarze; opis w załączniku
RealizacjaObecność, wykonane kontakty, urazy, zmiany programuDziennik sesji; rejestr urazów

Jak bywa napisane: „Zawodnicy realizowali program plyometryczny dwa razy w tygodniu przez sześć tygodni. Trening był dostosowany do ich możliwości”.

Co jest nie tak: nie ma objętości, intensywności ani tego, co działo się w grupie porównawczej. „Dostosowany” bez reguły oznacza, że programu nie da się powtórzyć. Brakuje też informacji o przestrzeganiu protokołu, a sporo programów jest dodawanych do zwykłego treningu – wtedy badasz „program plus trening”, nie sam program.

Program trwał 6 tygodni i obejmował 12 sesji (2 w tygodniu, co najmniej dzień przerwy) prowadzonych przed treningiem piłkarskim przez dwóch trenerów przeszkolonych w protokole. Liczba kontaktów stóp z podłożem wzrastała według tabeli z załącznika 1, od 120 w pierwszym do 200 w piątym tygodniu i wynosiła 160 w tygodniu szóstym (razem 960 zaplanowanych kontaktów). Drużyna porównawcza realizowała trening piłkarski [liczba jednostek, czas] bez programu. Obecność i liczbę kontaktów zapisywano w dzienniku sesji. Spośród 17 zawodników, którzy ukończyli badanie, średnia liczba sesji wyniosła 10.94 (SD = 0.83, zakres 10–12), a średnia liczba wykonanych kontaktów 880.0 (SD = 63.7, zakres 790–960), czyli 91.7% planu. Kryterium realizacji (co najmniej 10 z 12 sesji) spełnili wszyscy.

Standaryzacja testu: protokół to część pomiaru

Skok dosiężny to inny test niż CMJ z przeglądu statystycznego, ale zasada jest ta sama: przy teście sprawności wynik zależy od warunków, instrukcji i osoby mierzącej. Halperin i in. (2015) wymieniają rzeczy zazwyczaj kontrolowane, jak rozgrzewka, pora testu i wcześniejszy trening, ale też często pomijane: sposób instruowania, głośność i częstość zachęcania słownego, liczbę i płeć obserwatorów w pomieszczeniu, muzykę czy zmęczenie psychiczne. Zapisz je w protokole, nawet jeśli nie miały prawa się różnić.

Jak bywa napisane: „Wysokość skoku zmierzono testem dosiężnym, wynik jest podany w centymetrach”.

Co jest nie tak: czytelnik nie wie, jak liczono wynik (różnica zasięgów?), ile było prób, czy brano najlepszą, czy średnią, kto mierzył i czy obie drużyny miały te same warunki. Różnica w rozgrzewce potrafi naśladować efekt treningu.

Wysokość skoku mierzono testem skoku dosiężnego jako różnicę między zasięgiem w wyskoku a zasięgiem stojąc, z dokładnością do 1 cm. Po standardowej rozgrzewce [czas, ćwiczenia] każdy zawodnik wykonał trzy próby z przerwą [czas]; do analizy przyjęto średnią z trzech prób. Pomiary prowadzono w tej samej hali i o tej samej porze dnia, co najmniej 48 godzin po ostatnim meczu, w obuwiu halowym. Instrukcję odczytywano z karty; nie stosowano dodatkowej zachęty słownej. Obie drużyny mierzyła ta sama osoba, która [znała / nie znała] przydziału do grupy.

Rzetelność, błąd pomiaru i efekt uczenia się

W pracy treningowej zwykle mierzysz niewielką zmianę testem, który ma swój własny szum. Dlatego obok rzetelności testu sprawności podaj jej składowe: błąd systematyczny, często efekt uczenia się, i błąd losowy (Atkinson i Nevill, 1998). W przykładzie sesja zapoznawcza nie jest ozdobnikiem: to ona odjęła od zmiany część przyrostu wynikającą z poznania testu. Wzory znajdziesz w przeglądzie i w haśle o standardowym błędzie pomiaru, a kalkulator RCI i MDC policzy je za Ciebie; poniżej jest to, co trafia do tekstu.

Rzetelność test–retest sprawdzono na 20 zawodnikach innej drużyny tej samej akademii, w trzech sesjach w odstępie tygodnia, bez dodatkowych ćwiczeń skocznych. Wyniki z pierwszej, zapoznawczej sesji były niższe niż z drugiej o 1.71 cm, 95% CI [0.81, 2.61], t(19) = 3.99, p < .001, co wskazuje na efekt uczenia się; dlatego w badaniu głównym wprowadzono sesję zapoznawczą. Między drugą a trzecią sesją różnica wyniosła 0.27 cm, 95% CI [−0.73, 1.27], t(19) = 0.56, p = .579. Dla tych dwóch sesji ICC(A,1) wyniosło .929, 95% CI [.832, .971]. Standardowy błąd pomiaru (SEM) obliczony z odchylenia standardowego różnic wyniósł 1.51 cm (CV = 3.43%), a minimalna wykrywalna zmiana (MDC95) 4.19 cm.

Dwie uwagi do tego akapitu. Po pierwsze, ICC .93 nic nie mówi o tym, czy 4 cm to dużo: mówi to dopiero MDC. Weir (2005) opisuje właśnie użycie SEM do wyznaczania najmniejszej różnicy, przy której można uznać, że u danej osoby zaszła zmiana. Po drugie, 20 osób to mało: Hopkins (2000) podaje, że do rozsądnie precyzyjnych oszacowań potrzeba około 50 uczestników i co najmniej trzech pomiarów. Jeśli masz ich mniej, napisz to w ograniczeniach; nadal lepiej mieć własny, niepewny próg niż cudzy z innego protokołu.

Drużyna, sezon, dojrzewanie, zgody

Jedna drużyna w grupie to problem schematu

Program dostała jedna drużyna, a druga go nie dostała, więc to schemat quasi-eksperymentalny z grupą porównawczą i przydziałem na poziomie drużyny. Różni je nie tylko program: trener, wcześniejsze obciążenia, atmosfera, a nawet rocznik. Przy jednej drużynie na grupę tego efektu nie da się oddzielić analizą. Jeśli chcesz odpowiedzieć na pytanie o program, lepsze są dwie drogi: losowanie zawodników w drużynie (ryzyko, że podpatrzą ćwiczenia, i logistyczny kłopot) albo kilka drużyn w każdej grupie (randomizacja klastrowa), co dla pracy dyplomowej bywa zbyt duże. Jeśli zostajesz przy dwóch drużynach, nazwij to wprost.

Mała próba: pisz o niepewności, a nie o „braku efektu”

Liczebność w sporcie zwykle wynika z tego, ilu zawodników liczy drużyna. Nie udawaj, że wyszła z obliczeń. W przykładzie przy 17 i 16 osobach i poziomie .05 moc .80 ma dopiero różnica około 1.01 SD, czyli w jednostkach testu, przy odchyleniu resztowym z ANCOVA, około 1.92 cm. Różnice mniejsze mogą umknąć; to warto powiedzieć zamiast liczyć liczebność po fakcie.

Sezon i dojrzewanie

Faza sezonu zmienia punkt wyjścia i przyrost, więc podaj daty względne (tydzień przygotowań) i treść treningu w tym czasie. W okresie dojrzewania wynik skoku może rosnąć bez jakiegokolwiek programu: zawodnicy rosną, a drużyna porównawcza i tak skoczyła wyżej (patrz niżej). Mirwald i in. (2002) opracowali równania szacujące czas do szczytu tempa wzrostu (maturity offset) z wysokości ciała, wysokości siedzeniowej, długości nogi i wieku. Autorzy zalecają ostrożność przy wdrażaniu i traktowanie wyniku raczej jako kategorii niż wartości ciągłej, dlatego w tabeli 1 podaj także kategorie.

Tabela 1. Charakterystyka grup przed programem w fikcyjnym badaniu
Tabela 1. Cecha na początkuProgram (n = 17)
M (SD)
Porównawcza (n = 16)
M (SD)
Standaryzowana różnica
Wiek (lata)14.45 (0.40)14.47 (0.50)−0.06
Maturity offset (lata)0.32 (0.70)−0.26 (0.81)0.76
Wysokość ciała (cm)169.74 (6.01)165.89 (5.80)0.65
Masa ciała (kg)59.38 (7.21)55.56 (5.54)0.59
Skok dosiężny przed (cm)39.36 (3.94)35.23 (4.49)0.98
Kategoria offsetu, n (poniżej −1 / od −1 do +1 / powyżej +1; progi umowne)0 / 14 / 32 / 14 / 0–

Wiek jest podobny, ale drużyna programu jest dojrzalsza i wyjściowo skacze o ponad 4 cm wyżej. Taki obraz to częsty los grup istniejących; jak go opisać, pokazuje wpis o porównaniu grup istniejących. Testy istotności w tej tabeli niewiele by dodały, a standaryzowana różnica od razu pokazuje skalę.

Nieletni: zgody tylko w zarysie

Przy niepełnoletnich zawodnikach zwykle potrzebna jest zgoda rodzica lub opiekuna oraz zgoda samego uczestnika, a przy wysiłku – także opinia komisji bioetycznej. Zasady ustala komisja i uczelnia; szerzej o zgodzie i RODO. Zadbaj też o to, by rezygnacja nie wpływała na miejsce w składzie: zawodnik zależy od trenera.

Wyniki: od średnich do zawodników

Pierwszy akapit wyników pracy interwencyjnej powinien powiedzieć, kto dotarł do końca, bo utrata uczestników zmienia obraz. Dalej idź od średnich przez porównanie grup do pojedynczych zawodników, a analizę główną uzasadnij tak, jak opisuje to wpis o ANCOVA w badaniu przed i po. Przy nielosowych grupach ANCOVA nie wyrównuje wszystkiego, więc pokaż też prostszą analizę zmian.

Jak bywa napisane: „W grupie eksperymentalnej wynik poprawił się istotnie (p < .001), natomiast w grupie kontrolnej poprawa była słabsza. Program okazał się więc skuteczny”.

Co jest nie tak: nie ma porównania grup, jest tylko zestawienie dwóch testów, a w grupie porównawczej zmiana też była istotna. Nie ma wielkości efektu w centymetrach i przedziału. „Skuteczny” przy dwóch niewylosowanych drużynach to za dużo.

Spośród 19 zawodników grupy programu i 18 zawodników grupy porównawczej pomiar końcowy ukończyło odpowiednio 17 i 16 osób (powody: [uraz niezwiązany z programem, nieobecność, zmiana klubu, choroba]). W grupie programu wysokość skoku wzrosła z M = 39.36 cm (SD = 3.94) do M = 43.33 cm (SD = 3.87), zmiana 3.96 cm, 95% CI [3.10, 4.83], a w grupie porównawczej z M = 35.23 cm (SD = 4.49) do M = 36.66 cm (SD = 4.96), zmiana 1.44 cm, 95% CI [0.33, 2.55]. W analizie kowariancji z wynikiem wyjściowym skorygowana różnica wyniosła 2.72 cm na korzyść grupy programu, 95% CI [1.20, 4.24], t(30) = 3.66, p < .001, d = 0.65 (względem połączonego SD wyjściowego). Różnica samych zmian była podobna: 2.53 cm, 95% CI [1.18, 3.88], t(28.82) = 3.83, p < .001. Po dodaniu maturity offset jako zmiennej ciągłej skorygowana różnica wyniosła 2.71 cm, 95% CI [1.12, 4.29], p = .002 (analiza dodatkowa, ponieważ kategorie były zbyt nieliczne). Grupy nie były losowane i różniły się na początku, dlatego różnicy nie można przypisać wyłącznie programowi.
Dwa wykresy słupkowe zmian wysokości skoku u poszczególnych zawodników z linią MDC95 równą 4.19 centymetra. W grupie programu 8 z 17 zawodników przekracza próg, w grupie porównawczej 1 z 16; kilku zawodników z grupy porównawczej ma zmianę ujemną.
Rysunek 2. Zmiany wysokości skoku w fikcyjnym badaniu. Średnia zmiana w grupie programu (3.96 cm) jest niższa niż MDC95 dla jednej osoby (4.19 cm), a jednak 8 z 17 zawodników próg przekroczyło.

Znaczenie praktyczne: trzy pytania, nie jedno

Skorygowana różnica 2.72 cm to około 7.3% średniego wyniku wyjściowego, ale to nie odpowiedź na pytanie, czy jest to dużo. Rozdziel trzy rzeczy:

  • Różnica między grupami z przedziałem ufności: tu od 1.20 do 4.24 cm. To miara dla pytania o program.
  • Zmiana osoby a błąd pomiaru: MDC95 dotyczy jednego zawodnika. Próg przekroczyło 8 z 17 zawodników programu (47.1%, 95% CI [26.2, 69.0]) i 1 z 16 w grupie porównawczej (6.2%, 95% CI [1.1, 28.3]). Nie porównuj MDC ze średnią ani z różnicą między grupami. Zobacz RCI, MDC i MCID.
  • Czy to ma znaczenie w sporcie: próg znaczenia praktycznego ustal przed analizą i uzasadnij. Bez niego napisz po prostu, że nie określono progu, zamiast nazywać wynik „dużym” lub „ważnym dla trenerów”.

Dyskusja i wnioski bez rad dla trenerów

Ogólną budowę opisuje wpis o dyskusji wyników. W tej pracy zacznij od tego, co widać u obu drużyn: wzrost w grupie porównawczej (1.44 cm) to odpowiednik naturalnego rozwoju, efektu sezonu i regresji do średniej. Dlatego nie można pisać o 3.96 cm jako o „efekcie”. Porównuj się z badaniami o podobnym wieku i podobnej dawce kontaktów: dobry opis programu pomaga dokładnie tutaj.

Jak bywa napisane: „Trening plyometryczny jest skuteczną metodą poprawy skoczności u młodych piłkarzy i powinien być stosowany dwa razy w tygodniu w okresie przygotowawczym”.

Co jest nie tak: jest to zalecenie treningowe wyciągnięte z 33 zawodników z dwóch drużyn. „Skuteczna” wymaga innego schematu. Liczba sesji w tygodniu była decyzją projektową, nie zmienną badaną, więc nie da się z tej pracy powiedzieć nic o tym, jaka częstotliwość jest lepsza.

Po uwzględnieniu wyniku wyjściowego zawodnicy uczestniczący w programie skakali po sześciu tygodniach wyżej niż zawodnicy drużyny porównawczej, skorygowana różnica 2.72 cm, 95% CI [1.20, 4.24]. Wysokość skoku wzrosła także w grupie porównawczej, co jest zgodne z możliwym wpływem wzrastania, treningu piłkarskiego i powtórnego wykonywania testu. Grupy stanowiły dwie drużyny, które nie zostały wylosowane i różniły się na początku wynikiem skoku oraz szacowaną dojrzałością, dlatego różnicy nie można przypisać wyłącznie programowi. Średnia zmiana w grupie programu (3.96 cm) była mniejsza od błędu pomiaru dla pojedynczej osoby (MDC95 = 4.19 cm), a próg ten przekroczyło 8 z 17 zawodników. Wnioski dotyczą młodych piłkarzy jednej akademii i okresu przygotowawczego; dla sprawdzenia, czy efekt dotyczy programu, a nie drużyny, potrzebny byłby przydział losowy kilku zespołów.

Spis słabych punktów przygotuj zgodnie z wpisem ograniczenia badania, a przy zaleceniach zajrzyj do wniosków i rekomendacji: z tej pracy wynika raczej pytanie do następnego badania niż instrukcja dla trenera.

Najczęstsze błędy

  • Opis treningu bez objętości, intensywności i treści treningu w grupie porównawczej.
  • Brak sesji zapoznawczej lub przemilczenie, że test był nowy dla zawodników.
  • Inny mierzący, pora lub zachęta w pomiarze końcowym.
  • ICC bez SEM i MDC albo próg przepisany z badania o innym protokole.
  • Porównywanie dwóch testów przed–po zamiast porównania grup.
  • Przypisywanie efektu programowi przy jednej drużynie w każdej grupie.
  • Pominięcie dojrzałości i wzrostu w próbie zawodników w okresie dojrzewania.
  • Zalecenia dotyczące dawki, której nie badano.

Lista kontrolna przed oddaniem

  • Czy z opisu programu da się odtworzyć objętość, intensywność, przerwy i progresję?
  • Czy wiadomo, co robiła grupa porównawcza?
  • Czy podano obecność i wykonane kontakty, a nie tylko plan?
  • Czy protokół testu obejmuje rozgrzewkę, liczbę prób, sposób liczenia, porę, salę i mierzącego?
  • Czy jest sesja zapoznawcza albo wyjaśnienie, dlaczego jej nie było?
  • Czy obok ICC z opisanym modelem są SEM i MDC?
  • Czy opisano, jak przydzielono grupy i czy przydział był na poziomie drużyny?
  • Czy wiek, dojrzałość i faza sezonu są podane dla obu grup?
  • Czy osoby bez pomiaru końcowego są policzone, z powodami?
  • Czy wnioski nie zawierają zaleceń treningowych ani słowa „skuteczny”?

Pozostałe wpisy serii

To jeden z wpisów o pisaniu pracy na poszczególnych kierunkach. Wpis główny, jedna praca, trzy kierunki, ma spis pozostałych części. Inne proporcje znajdziesz w pracy z logopedii (małe grupy i normy) oraz z kosmetologii (procedura i pomiar instrumentalny). Dane w przykładach tego wpisu są fikcyjne; prawdziwe są tylko publikacje wymienione w bibliografii.

Bibliografia oprogramowania

Fikcyjne liczby z przykładów policzono w R 4.5.3 (pakiet irr dla ICC, pwr dla liczebności), a rysunki przygotowano w ggplot2 i svglite.

  1. R: R Core Team. (2026). R: A language and environment for statistical computing (Version 4.5.3) [Computer software]. R Foundation for Statistical Computing. https://www.R-project.org/
  2. irr (wersja 0.85): Gamer, M., Lemon, J., Fellows, I., & Singh, P. (2019). irr: Various coefficients of interrater reliability and agreement [R package]. https://doi.org/10.32614/CRAN.package.irr
  3. pwr (wersja 1.3.0): Champely, S. (2020). pwr: Basic functions for power analysis (R package version 1.3-0) [Computer software]. https://doi.org/10.32614/CRAN.package.pwr
  4. ggplot2 (wersja 4.0.2): Wickham, H. (2016). ggplot2: Elegant graphics for data analysis. Springer. https://ggplot2.tidyverse.org
  5. svglite (wersja 2.2.2): Wickham, H., Henry, L., Pedersen, T. L., Luciani, T. J., Decorde, M., & Lise, V. (2025). svglite: An ‘SVG’ graphics device [R package]. https://doi.org/10.32614/CRAN.package.svglite

Najczęstsze pytania

Czy w pracy o treningu trzeba podać liczbę kontaktów stóp z podłożem?

W treningu plyometrycznym to prosta i powszechnie zrozumiała miara objętości. Podaj plan na sesję i tydzień oraz to, co faktycznie wykonano. Sam zapis dwa razy w tygodniu przez sześć tygodni nie pozwala odtworzyć programu ani porównać go z innymi badaniami.

Czy sesja zapoznawcza z testem jest konieczna?

Nie zawsze jest formalnym wymogiem, ale zawodnik, który po raz pierwszy wykonuje test, zwykle poprawia wynik już przy kolejnym podejściu. Bez sesji zapoznawczej część wzrostu między pomiarami może wynikać z poznania testu. Jeśli jej nie było, opisz to w ograniczeniach.

Czy mogę porównać dwie drużyny, jeśli program dostała tylko jedna?

Możesz, ale nazwij to schematem quasi-eksperymentalnym. Program miesza się wtedy z trenerem, rocznikiem i historią treningu całej drużyny, a analiza tego nie rozdzieli. Opisuj różnicę między drużynami, unikaj słowa skuteczność i wymień ten problem w ograniczeniach.

Czy średnią zmianę w grupie można porównać z MDC z badania rzetelności?

Lepiej tego nie robić, bo MDC dotyczy zmiany u jednej osoby. Średnią grupy i różnicę między grupami opisz z przedziałem ufności, a osobno podaj, ilu zawodników przekroczyło próg. Pamiętaj też, że MDC obowiązuje dla tego samego protokołu i podobnej próby.

Jak opisać dojrzewanie w pracy o młodych zawodnikach?

Podaj wiek i wskaźnik dojrzałości, jeśli go szacowałeś, a także wzrost i masę ciała na początku badania. Przy równaniach przewidujących czas do szczytu tempa wzrostu pamiętaj o ostrożności i kategoriach. Sam wiek kalendarzowy nie mówi, jak daleko zawodnik jest w rozwoju.

Powiązane hasła

Przeczytaj też

Piszesz pracę z WF lub sportu i masz wyniki testów przed i po?

Pomożemy dobrać analizę do schematu, policzyć rzetelność testu, SEM i MDC oraz opisać wyniki tak, żebyś umiał(a) samodzielnie je obronić – w R lub SPSS.

Oferta dla studentówWyceń analizę

Bibliografia i dalsza literatura naukowa (APA 7)

  1. Atkinson, G., & Nevill, A. M. (1998). Statistical methods for assessing measurement error (reliability) in variables relevant to sports medicine. Sports Medicine, 26(4), 217–238. https://doi.org/10.2165/00007256-199826040-00002
  2. Halperin, I., Pyne, D. B., & Martin, D. T. (2015). Threats to internal validity in exercise science: A review of overlooked confounding variables. International Journal of Sports Physiology and Performance, 10(7), 823–829. https://doi.org/10.1123/ijspp.2014-0566
  3. Hoffmann, T. C., Glasziou, P. P., Boutron, I., Milne, R., Perera, R., Moher, D., Altman, D. G., Barbour, V., Macdonald, H., Johnston, M., Lamb, S. E., Dixon-Woods, M., McCulloch, P., Wyatt, J. C., Chan, A.-W., & Michie, S. (2014). Better reporting of interventions: Template for intervention description and replication (TIDieR) checklist and guide. BMJ, 348, Article g1687. https://doi.org/10.1136/bmj.g1687 ● Otwarty dostęp
  4. Hopkins, W. G. (2000). Measures of reliability in sports medicine and science. Sports Medicine, 30(1), 1–15. https://doi.org/10.2165/00007256-200030010-00001
  5. Mirwald, R. L., Baxter-Jones, A. D. G., Bailey, D. A., & Beunen, G. P. (2002). An assessment of maturity from anthropometric measurements. Medicine & Science in Sports & Exercise, 34(4), 689–694. https://doi.org/10.1097/00005768-200204000-00020
  6. Moran, J., Sandercock, G. R. H., Ramírez-Campillo, R., Meylan, C. M. P., Collison, J., & Parry, D. A. (2017). Age-related variation in male youth athletes' countermovement jump after plyometric training: A meta-analysis of controlled trials. Journal of Strength and Conditioning Research, 31(2), 552–565. https://doi.org/10.1519/jsc.0000000000001444
  7. Ramirez-Campillo, R., Moran, J., Chaabene, H., Granacher, U., Behm, D. G., García-Hermoso, A., & Izquierdo, M. (2020). Methodological characteristics and future directions for plyometric jump training research: A scoping review update. Scandinavian Journal of Medicine & Science in Sports, 30(6), 983–997. https://doi.org/10.1111/sms.13633
  8. Slade, S. C., Dionne, C. E., Underwood, M., & Buchbinder, R. (2016). Consensus on Exercise Reporting Template (CERT): Explanation and elaboration statement. British Journal of Sports Medicine, 50(23), 1428–1437. https://doi.org/10.1136/bjsports-2016-096651 ● Otwarty dostęp
  9. Weir, J. P. (2005). Quantifying test-retest reliability using the intraclass correlation coefficient and the SEM. Journal of Strength and Conditioning Research, 19(1), 231–240. https://doi.org/10.1519/15184.1

Cytowania BibTeX

@article{atkinson1998statistical, author={Atkinson, Greg and Nevill, Alan M.}, title={{Statistical methods for assessing measurement error (reliability) in variables relevant to sports medicine}}, journal={Sports Medicine}, year={1998}, volume={26}, number={4}, pages={217--238}, doi={10.2165/00007256-199826040-00002}}
@article{halperin2015threats, author={Halperin, Israel and Pyne, David B. and Martin, David T.}, title={{Threats to internal validity in exercise science: A review of overlooked confounding variables}}, journal={International Journal of Sports Physiology and Performance}, year={2015}, volume={10}, number={7}, pages={823--829}, doi={10.1123/ijspp.2014-0566}}
@article{hoffmann2014better, author={Hoffmann, Tammy C. and Glasziou, Paul P. and Boutron, Isabelle and Milne, Ruairidh and Perera, Rafael and Moher, David and Altman, Douglas G. and Barbour, Virginia and Macdonald, Helen and Johnston, Marie and Lamb, Sarah E. and Dixon-Woods, Mary and McCulloch, Peter and Wyatt, Jeremy C. and Chan, An-Wen and Michie, Susan}, title={{Better reporting of interventions: Template for intervention description and replication (TIDieR) checklist and guide}}, journal={BMJ}, year={2014}, volume={348}, eid={g1687}, doi={10.1136/bmj.g1687}}
@article{hopkins2000measures, author={Hopkins, Will G.}, title={{Measures of reliability in sports medicine and science}}, journal={Sports Medicine}, year={2000}, volume={30}, number={1}, pages={1--15}, doi={10.2165/00007256-200030010-00001}}
@article{mirwald2002assessment, author={Mirwald, Robert L. and Baxter-Jones, Adam D. G. and Bailey, Donald A. and Beunen, Gaston P.}, title={{An assessment of maturity from anthropometric measurements}}, journal={Medicine \& Science in Sports \& Exercise}, year={2002}, volume={34}, number={4}, pages={689--694}, doi={10.1097/00005768-200204000-00020}}
@article{moran2017age, author={Moran, Jason and Sandercock, Gavin R. H. and Ramírez-Campillo, Rodrigo and Meylan, Cesar M. P. and Collison, Jay and Parry, David A.}, title={{Age-related variation in male youth athletes' countermovement jump after plyometric training: A meta-analysis of controlled trials}}, journal={Journal of Strength and Conditioning Research}, year={2017}, volume={31}, number={2}, pages={552--565}, doi={10.1519/jsc.0000000000001444}}
@article{ramirezcampillo2020methodological, author={Ramirez-Campillo, Rodrigo and Moran, Jason and Chaabene, Helmi and Granacher, Urs and Behm, David G. and García-Hermoso, Antonio and Izquierdo, Mikel}, title={{Methodological characteristics and future directions for plyometric jump training research: A scoping review update}}, journal={Scandinavian Journal of Medicine \& Science in Sports}, year={2020}, volume={30}, number={6}, pages={983--997}, doi={10.1111/sms.13633}}
@article{slade2016consensus, author={Slade, Susan C. and Dionne, Clermont E. and Underwood, Martin and Buchbinder, Rachelle}, title={{Consensus on Exercise Reporting Template (CERT): Explanation and elaboration statement}}, journal={British Journal of Sports Medicine}, year={2016}, volume={50}, number={23}, pages={1428--1437}, doi={10.1136/bjsports-2016-096651}}
@article{weir2005quantifying, author={Weir, Joseph P.}, title={{Quantifying test-retest reliability using the intraclass correlation coefficient and the SEM}}, journal={Journal of Strength and Conditioning Research}, year={2005}, volume={19}, number={1}, pages={231--240}, doi={10.1519/15184.1}}
R