Prace dyplomowe · Pisanie pracy

W jakiej kolejności pisać pracę dyplomową – co można napisać przed zebraniem danych

Spis treści pokazuje, jak czytać pracę, a nie jak ją pisać. Tu znajdziesz kolejność wynikającą z zależności między rozdziałami, puste tabele jako szkielet wyników i zasady powrotów po poznaniu wyników.

Strona główna / Blog / Kolejność pisania pracy
W skrócie: Pisz w kolejności zależności, nie spisu treści. Przed danymi powstają cel, hipotezy, szkic teorii, metoda w czasie przyszłym, plan analizy i puste tabele. Po danych: metoda w czasie przeszłym, wyniki, dyskusja i wnioski. Na końcu wstęp, tytuł, streszczenie i spisy. Hipotez nie zmieniaj po poznaniu wyników.

Spis treści mówi, jak czytać pracę, a nie jak ją pisać

Otwierasz pusty dokument, wpisujesz „Wstęp” i nie wiesz, co dalej. To normalne, bo wstęp zapowiada całość, której jeszcze nie ma. Kolejność rozdziałów służy czytelnikowi. Kolejność pisania wynika z tego, co od czego zależy. Rozdział można napisać wtedy, gdy istnieje wszystko, czego potrzebuje.

Kallestinova (2011) radzi osobom, którym trudno zacząć artykuł, by napisały najpierw metody, potem wyniki, a dopiero później wstęp. Ta rada dotyczy tekstu pisanego po badaniu. W pracy dyplomowej masz jeszcze jeden, często niewykorzystany okres: czas przed zebraniem danych. Wtedy powstaje szkielet połowy pracy.

Ten wpis opisuje wyłącznie kolejność i zależności. Ile tygodni dać każdemu etapowi, znajdziesz w harmonogramie pracy empirycznej. Jak ująć plan w krótkim dokumencie, pokazuje wzór konspektu, a czy każdy cel ma drogę do wniosku, sprawdzisz w matrycy spójności.

Schemat w trzech częściach. Przed danymi: szkic części teoretycznej, problem i hipotezy, metoda w czasie przyszłym, plan analizy, puste tabele. Po danych: uzupełnienia teorii, metoda w czasie przeszłym, analiza według planu, wyniki, potem dyskusja i wnioski. Na końcu: wstęp, tytuł, streszczenie i spisy. Cel i hipotezy po wynikach pozostają bez zmian; z dyskusji wolno wrócić do literatury.
Rysunek 1. Zależności między częściami pracy empirycznej. Większość pól po lewej stronie przechodzi do pól po prawej po zmianie czasu gramatycznego i wpisaniu faktów. Schemat poglądowy; szczegóły ustal z promotorem.

Co napisać przed zebraniem danych

Zasada jest prosta: przed danymi pisz wszystko, co opisuje decyzje, a nie ich skutki. Taki układ nie jest wyjątkiem. W formacie registered reports pierwszy etap rękopisu obejmuje wstęp, metodę i ewentualny pilotaż, a recenzja odbywa się przed zebraniem danych (Center for Open Science, b.d.).

Części pracy możliwe do napisania przed danymi i ich stan
CzęśćW jakiej postaciCzego jeszcze nie wpisujesz
Problem, cel, hipotezyWersja robocza, zaakceptowana przez promotora. Hipotezy wyprowadzone z teorii zapisz dosłownie.Nic. Ta część ma być gotowa.
Szkic przegląduPodrozdziały i tezy akapitów, ze źródłami przy każdej tezie.Wygładzonego tekstu i wątków, których nie łączysz z żadną hipotezą.
MetodaPełny tekst w czasie przyszłym: schemat, osoby, narzędzia, procedura.Liczby faktycznie zebranych osób, daty, współczynników rzetelności z Twojej próby.
Plan analizyKtóra analiza odpowiada na którą hipotezę, reguły wykluczeń i braków.Decyzji opartych na oglądaniu wyników.
Puste tabeleGłówki, wiersze i podpisy tabel z rozdziału wyników.Żadnych liczb, nawet „na próbę”.

Pisanie metody przed badaniem ma praktyczny skutek: gdy opisujesz procedurę zdanie po zdaniu, wychodzą braki, których nie widać w głowie. Kto rozsyła link? Skąd wiesz, że ankietę wypełnia osoba spełniająca kryteria? Takie pytania warto zadać, gdy można jeszcze zmienić narzędzie.

Puste tabele jako szkielet rozdziału wyników

Pusta tabela to tabela z rozdziału wyników, w której jest wszystko oprócz liczb. W badaniach klinicznych takie makiety (ang. table shells) często są częścią planowania analizy, a w pracy dyplomowej zajmują jedno popołudnie. Mensh i Kording (2017) zalecają planowanie tekstu przed pisaniem: jedno nieformalne zdanie na każdy planowany akapit, często zaczynając od opisów poszczególnych wyników. Puste tabele robią to samo przed badaniem.

Przykład fikcyjny: praca o związku czasu korzystania z telefonu przed snem z jakością snu u studentów. H1: im dłuższy czas korzystania z telefonu w ostatniej godzinie przed snem, tym gorsza jakość snu. H2: związek utrzymuje się po uwzględnieniu poziomu stresu i płci.

Tabela 1. Charakterystyka próby (N = [ ])
Cechan%
Płeć: kobiety / mężczyźni / inna lub odmowa[ ] / [ ] / [ ][ ] / [ ] / [ ]
Rok studiów: I / II / III / IV–V[ ] / [ ] / [ ] / [ ][ ] / [ ] / [ ] / [ ]
Wiek w latach, M (SD)[ ] ([ ])
Tabela 2. Statystyki opisowe i rzetelność głównych zmiennych
ZmiennanMSDZakresα
Czas z telefonem przed snem (min)[ ][ ][ ][ ]–[ ]nie dotyczy
Jakość snu (wynik skali)[ ][ ][ ][ ]–[ ][ ]
Stres (wynik skali)[ ][ ][ ][ ]–[ ][ ]
Tabela 3. Regresja liniowa jakości snu (H2), n = [ ], R² = [ ]
Predyktorb95% CIβp
Czas z telefonem (na 10 min)[ ][[ ], [ ]][ ][ ]
Stres[ ][[ ], [ ]][ ][ ]
Płeć (mężczyzna vs kobieta; pozostałe odpowiedzi według planu)[ ][[ ], [ ]][ ][ ]

Pod każdą tabelą dopisz akapit z miejscami do uzupełnienia. Przewidź oba wyniki, żeby tekst nie zakładał sukcesu:

Hipotezę 2 sprawdzono w regresji liniowej (Tabela 3). Po uwzględnieniu stresu i płci czas korzystania z telefonu przed snem [wiązał się / nie wiązał się] z jakością snu, b = [ ], 95% CI [[ ], [ ]], p = [ ]. Każde dodatkowe 10 minut odpowiadało zmianie wyniku skali o [ ] punktu. Model wyjaśniał [ ]% wariancji. Hipoteza 2 [została / nie została] potwierdzona.

Co taka tabela wykrywa jeszcze przed badaniem:

  • Brak zmiennej. Wiersz „Stres” jest w tabeli, a w ankiecie nie ma skali stresu.
  • Złe kategorie. Pytanie otwarte o czas z telefonem wymusi rekodowanie; wiesz to, zanim wyślesz link.
  • Hipotezę bez tabeli i tabelę bez hipotezy. Tę drugą usuń albo oznacz jako opisową.
  • Za dużo wyników. Czternaście tabel na dwie hipotezy to sygnał, że rozdział wyników nie będzie miał osi.
  • Jednostkę i n. Wiersz „na 10 minut” zmusza do decyzji, jak przedstawić efekt. Układ tabeli charakterystyki próby i numerację podpisów w Wordzie też możesz ustalić teraz.

Plik z pustymi tabelami zachowaj z datą albo wyślij promotorowi. Przyda się, gdy trzeba będzie pokazać, co zaplanowano przed danymi. Sposób przechowywania wersji opisuje wpis o porządku w plikach pracy, a niegotową pracę w tej postaci możesz pokazać na seminarium.

Co napisać dopiero po danych

Po zakończeniu zbierania nie zaczynaj od dyskusji, nawet jeśli masz pomysł. Kolejność wynika z tego, co jest podstawą czego:

  1. Dziennik czyszczenia danych. Reguły kontroli i zapis zmian dają liczby do opisu próby.
  2. Metoda w czasie przeszłym. Zamień plan na fakty, jeszcze przed analizą hipotez. Masz wtedy świeżo w pamięci przebieg badania.
  3. Opis próby i statystyki opisowe. Tabele 1 i 2.
  4. Testy hipotez w kolejności z planu. Tabela 3 i następne, potem analizy eksploracyjne osobno.
  5. Dyskusja. Wymaga gotowych wyników i szkicu teorii. Jeśli promotor może przeczytać wyniki wcześniej, poczekaj na jego uwagi: zmiana analizy unieważnia akapity dyskusji.
  6. Wnioski. Zawsze po dyskusji, bo mogą zawierać tylko to, co się w niej obroniło.

Co zostawić na koniec i w jakiej kolejności

Wersje robocze tych części masz od początku, ale ostateczny tekst powstaje wtedy, gdy nie zmienią się już liczby ani układ.

  1. Wstęp ostateczny. Zapowiada to, co faktycznie jest w pracy. Cel zostaje ten sam, zmienia się opis układu i ewentualnie uzasadnienie.
  2. Tytuł. Sprawdź, czy obiecuje to, na co pozwolił zrealizowany schemat. Na wielu uczelniach zmiana tytułu ma swoją procedurę, więc zapytaj o nią wcześniej.
  3. Streszczenie. Dopiero gdy liczby są zamrożone. To ostatni tekst, który powinien zawierać wyniki.
  4. Kontrola spójności liczb. Porównanie tabel, tekstu i streszczenia.
  5. Spisy i bibliografia. Spis treści, tabel i rysunków odśwież na samym końcu, po ostatniej zmianie numeracji.

Tabela: krok, zależność, kiedy pokazać promotorowi

Kolumna ostatnia to propozycja. Promotorzy pracują różnie, więc ustal na początku, w jakich porcjach chce dostawać tekst.

Etapy pisania, ich zależności i moment oddania promotorowi
KrokZależy odCzy można oddać promotorowi
1. Problem, cel, hipotezyWstępna lekturaTak, jako konspekt. Bez akceptacji nie idź dalej.
2. Szkic części teoretycznejKrok 1Tak, sam układ i tezy akapitów.
3. Metoda (plan)Krok 1, wybór narzędzi, wymagane zgodyTak, przed startem badania. Tu uwaga promotora jest najtańsza.
4. Plan analizyKrok 3, poziomy pomiaruTak, razem z krokiem 5.
5. Puste tabeleKrok 4Tak.
6. Dane i czyszczenieKroki 3–5, pilotażTylko informacja o problemach.
7. Metoda (fakty)Krok 6Tak, po zakończeniu zbierania.
8. WynikiKroki 4–6Tak, zanim napiszesz dyskusję.
9. DyskusjaKroki 2 i 8Tak, po uwagach do wyników.
10. WnioskiKrok 9Razem z dyskusją.
11. Wstęp ostatecznyKroki 1–10Tak, w wersji do całości.
12. TytułZrealizowany cel i schematTak, jeśli się zmienia.
13. StreszczenieOstateczne liczbyZ całą pracą.
14. Spisy, bibliografiaWszystkoZ całą pracą.

Gdy część teoretyczna nie chce się skończyć

Często dzieje się tak dlatego, że ten rozdział nie ma warunku zakończenia. Lektura zawsze podsuwa kolejne źródło. Warunek trzeba więc nadać z góry:

  • Limit objętości. Ustal z promotorem liczbę stron i rozdziel ją między podrozdziały, zanim zaczniesz. Gdy jeden przekracza przydział, skracaj albo przenieś miejsce z innego.
  • Test hipotezy. Każdy podrozdział ma prowadzić do pytania lub hipotezy. Jeśli nie umiesz wskazać do której, usuń go albo przenieś do notatek.
  • Lista „po wynikach”. Gdy znajdziesz nowy wątek, zapisz go na liście zamiast pisać akapit. Do listy wrócisz po dyskusji.
  • Koniec wersji roboczej. Rozdział jest gotowy na tym etapie, gdy każda hipoteza ma uzasadnienie, a kluczowe badania zostały omówione. Nie musi być wypolerowany.

Przełącz się na metodę i puste tabele. Do teorii wrócisz z konkretną listą rzeczy do uzupełnienia, bo dyskusja pokaże, których źródeł brakuje.

Pętle powrotu: co wolno zmienić po wynikach

Pisanie nie idzie po linii prostej, ale nie każdy powrót jest uczciwy. Przedstawianie hipotezy powstałej po wynikach tak, jakby istniała wcześniej, to HARKing (Kerr, 1998). Przy pisaniu trzeba uszanować zarówno plan, jak i to, co faktycznie się wydarzyło (Nosek i in., 2019).

Zmiany po poznaniu wyników: co wolno i jak to zapisać
Sytuacja po wynikachCzy zmieniaćJak to zapisać
Dyskusja wymaga literatury na nowy tematTak, dopisz ją.Najlepiej w dyskusji. W teorii tylko jako tło, nie jako podstawę hipotezy.
Hipoteza się nie potwierdziłaNie zmieniaj hipotezy.Opisz jako niepotwierdzoną i omów w dyskusji.
Założenia testu nie są spełnioneTak, według reguły z planu.Podaj w metodzie, co zmieniono i dlaczego.
Nowa, ciekawa analizaDodaj osobno.Podrozdział „Analizy eksploracyjne”, bez wniosków jak z hipotez.
Zebrano mniej osóbPlan zostaje, opis się zmienia.Liczebność planowana i uzyskana, ograniczenie.
Błąd w ankiecieTylko jawnie.Opis usterki i decyzji w metodzie.
Cel jest szerszy niż to, co dało się zrobićUzgodnij z promotorem.Zawężenie zakresu opisane wprost, bez zmiany hipotez pod wyniki.

Zamiana czasów: z planu na sprawozdanie

Zamiana czasu to nie automatyczna podmiana końcówek. Czas przyszły opisuje zamiar, a przeszły to, co zaszło, więc każde zdanie trzeba porównać z faktami. Dla tekstów anglojęzycznych APA zaleca czas przeszły w opisie procedury i wyników oraz teraźniejszy przy omawianiu ich znaczenia (American Psychological Association, b.d.). W polskich pracach układ bywa podobny, ale o szczegółach decydują zwyczaje dziedziny i promotor. Inne zasady stylu znajdziesz we wpisie o języku pracy.

Trzy fikcyjne fragmenty metody przed i po zamianie czasów
Jak bywa napisaneCo nie takPoprawione
„Badanie zostało przeprowadzone w marcu”.Mechaniczna zmiana czasu. Data pochodzi z planu, a nie z przebiegu.„Badanie przeprowadzono od 3 do 24 marca”.
„Zebrano co najmniej 150 odpowiedzi”.Zdanie z planu zostało w opisie wykonania. „Co najmniej” nie jest wynikiem.„Planowano zebrać co najmniej 150 odpowiedzi; zebrano 168, a po wykluczeniu 9 osób wypełniających ankietę krócej niż 3 minuty do analizy włączono 159”.
„Osoby, które wypełnią ankietę zbyt szybko, zostały wykluczone”.Pomieszane czasy i brak reguły.„Zgodnie z planem wykluczono osoby, które wypełniły ankietę w czasie krótszym niż 3 minuty”.

Dane w przykładach są fikcyjne. Przy zamianie przejdź przez metodę z trzema pytaniami: czy to się wydarzyło, czy wydarzyło się tak jak w planie, i jaką liczbą lub datą można to zastąpić. Rzetelność skal zastąp wartościami z własnej próby.

Inna kolejność: gotowe dane i badanie interwencyjne

Praca oparta na gotowych danych

Przy analizie gotowych danych nie ma przerwy na zbieranie, więc łatwo sięgnąć po dane przed planem. Tymczasem hipotezy i analizy mogą być stronnicze przez wcześniejszą znajomość zbioru (Van den Akker i in., 2021). Kolejność jest więc taka: pytania i hipotezy, opis zbioru na podstawie dokumentacji, plan analizy i puste tabele, a dopiero potem otwarcie zmiennych wynikowych. Zapisz, co już wiesz o danych, oraz datę pierwszego dostępu. Opis tego, jak pierwotnie zebrano dane, możesz od razu pisać w czasie przeszłym.

Badanie interwencyjne

Tu dokument planu jest obszerniejszy i powstaje przed pierwszym uczestnikiem. W badaniach klinicznych minimalną zawartość protokołu opisuje 33-punktowa lista SPIRIT (Chan i in., 2013), a w pracach dyplomowych zakres ustal z promotorem i komisją. Przed startem napisz też opis programu; lista TIDieR podpowiada m.in., kto go prowadzi, jak, gdzie, kiedy i ile (Hoffmann i in., 2014). W trakcie prowadź zapis realizacji: obecności, modyfikacje, zajęcia odwołane. Metoda będzie potem dokumentować różnicę między programem planowanym a wykonanym. Wyników pośrednich nie analizuj bez zapisanego wcześniej powodu. Pisanie wyników zaczyna się po ostatnim pomiarze, a wnioski ogranicza zastosowany schemat.

Gotowe zdania

Do wiadomości, którą wysyłasz promotorowi razem z metodą i tabelami przed badaniem:

Przesyłam projekt metody oraz puste tabele do rozdziału wyników. Dane nie zostały jeszcze zebrane. Proszę o ocenę trzech spraw: czy kryteria włączenia są właściwe, czy Tabela 3 odpowiada hipotezie 2 oraz czy wymagana jest zmiana narzędzia. Zbieranie danych planuję rozpocząć po uwzględnieniu uwag.

Do metody, gdy analiza odbiegła od planu:

Plan analizy przygotowano przed zebraniem danych. Wprowadzono w nim jedną zmianę: [co zmieniono], ponieważ [powód niezależny od wyniku]. Pozostałe analizy wykonano zgodnie z planem. Analizy niezaplanowane opisano osobno jako eksploracyjne.

Najczęstsze błędy

  • Pisanie od pierwszej strony do ostatniej. Wstęp powstaje bez wiedzy, co zapowiada, i trzeba go napisać od nowa.
  • Odkładanie metody do czasu zebrania danych. Wtedy braki w narzędziu są już nieodwracalne.
  • Puste tabele z próbnymi liczbami. Wymyślona liczba potrafi zostać w tekście do oddania.
  • Dyskusja przed wynikami. Tekst zaczyna bronić oczekiwanego wyniku.
  • Poprawianie teorii tak, by przewidywała wynik. Po wynikach literatura może tłumaczyć, ale nie może udawać, że hipoteza powstała wcześniej.
  • Automatyczna zamiana czasów. Zostają planowane daty i liczby.
  • Streszczenie pisane przed ostatnimi poprawkami. To częste źródło niezgodności liczb.

Lista kontrolna

  • Przed danymi: cel i hipotezy są zapisane i zaakceptowane.
  • Metoda istnieje w całości w czasie przyszłym.
  • Każda hipoteza ma przypisaną analizę i pustą tabelę.
  • Puste tabele mają datę i nie zawierają liczb.
  • Część teoretyczna ma limit i listę „po wynikach”.
  • Po danych: każde zdanie metody porównano z faktami.
  • Odstępstwa od planu opisano, a analizy dodatkowe oddzielono.
  • Hipotezy brzmią tak samo jak przed badaniem.
  • Wstęp, tytuł i streszczenie napisano po ustaleniu wyników.
  • Liczby sprawdzono, a spisy odświeżono na końcu.

Bibliografia oprogramowania

Rysunek przygotowano w pakietach ggplot2 i svglite.

  1. R: R Core Team. (2026). R: A language and environment for statistical computing (Version 4.5.3) [Computer software]. R Foundation for Statistical Computing. https://www.R-project.org/
  2. ggplot2 (wersja 4.0.2): Wickham, H. (2016). ggplot2: Elegant graphics for data analysis. Springer. https://ggplot2.tidyverse.org
  3. svglite (wersja 2.2.2): Wickham, H., Henry, L., Pedersen, T. L., Luciani, T. J., Decorde, M., & Lise, V. (2025). svglite: An ‘SVG’ graphics device [R package]. https://doi.org/10.32614/CRAN.package.svglite

Najczęstsze pytania

Od którego rozdziału zacząć pisanie pracy magisterskiej?

Zwykle najlepiej zacząć od problemu, celu i hipotez, a potem przejść do szkicu teorii i metody. Te części nie zależą od wyników. Wstęp w wersji ostatecznej zostaw na koniec. Układ porcji tekstu uzgodnij z promotorem.

Co można napisać w pracy dyplomowej przed zebraniem danych?

Cel i hipotezy, szkic części teoretycznej, metodę w czasie przyszłym, plan analizy oraz puste tabele wyników. Po badaniu większość tego tekstu zostaje, zmieniasz czas i wpisujesz fakty.

Kiedy napisać wstęp do pracy dyplomowej?

Wersję roboczą możesz mieć wcześniej, ale ostateczny wstęp napisz po dyskusji i wnioskach. Dopiero wtedy wiesz, co dokładnie zapowiadasz. Cel pracy ustalony przed badaniem powinien pozostać ten sam.

Czy metodę w pracy magisterskiej pisze się w czasie przeszłym?

W gotowej pracy zwykle tak, bo opisuje to, co już zaszło. Przed badaniem wygodnie napisać ją w czasie przyszłym i zamienić po zakończeniu zbierania danych. Przy zamianie porównaj każde zdanie z faktami, a zwyczaje sprawdź u promotora.

Czy po uzyskaniu wyników można zmienić hipotezy w pracy?

Nie w sposób ukryty. Hipotezy zmienione po wynikach i przedstawione jak pierwotne to HARKing. Hipotezę niepotwierdzoną opisz jako niepotwierdzoną, a nowe pomysły jako analizy eksploracyjne.

Powiązane hasła

Przeczytaj też

Metoda i plan analizy gotowe do sprawdzenia?

Sprawdzimy plan analizy i tabele wyników, pomożemy wykonać obliczenia w R lub SPSS oraz wyjaśnimy je tak, żebyś umiał(a) samodzielnie opisać i obronić swoje wyniki.

Oferta dla studentówWyceń analizę

Bibliografia i dalsza literatura naukowa (APA 7)

  1. American Psychological Association. (b.d.). Verb tense. APA Style. https://apastyle.apa.org/style-grammar-guidelines/grammar/verb-tense ● Otwarty dostęp
  2. Center for Open Science. (b.d.). Registered Reports: Peer review before results are known to align scientific values and practices. Pobrano 9 listopada 2026 z https://www.cos.io/initiatives/registered-reports ● Otwarty dostęp
  3. Chan, A.-W., Tetzlaff, J. M., Altman, D. G., Laupacis, A., Gøtzsche, P. C., Krleža-Jerić, K., Hróbjartsson, A., Mann, H., Dickersin, K., Berlin, J. A., Doré, C. J., Parulekar, W. R., Summerskill, W. S. M., Groves, T., Schulz, K. F., Sox, H. C., Rockhold, F. W., Rennie, D., & Moher, D. (2013). SPIRIT 2013 statement: Defining standard protocol items for clinical trials. Annals of Internal Medicine, 158(3), 200–207. https://doi.org/10.7326/0003-4819-158-3-201302050-00583 ● Otwarty dostęp: pełny tekst
  4. Hoffmann, T. C., Glasziou, P. P., Boutron, I., Milne, R., Perera, R., Moher, D., Altman, D. G., Barbour, V., Macdonald, H., Johnston, M., Lamb, S. E., Dixon-Woods, M., McCulloch, P., Wyatt, J. C., Chan, A.-W., & Michie, S. (2014). Better reporting of interventions: Template for intervention description and replication (TIDieR) checklist and guide. BMJ, 348, Article g1687. https://doi.org/10.1136/bmj.g1687 ● Otwarty dostęp
  5. Kallestinova, E. D. (2011). How to write your first research paper. Yale Journal of Biology and Medicine, 84(3), 181–190. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC3178846/ ● Otwarty dostęp
  6. Kerr, N. L. (1998). HARKing: Hypothesizing after the results are known. Personality and Social Psychology Review, 2(3), 196–217. https://doi.org/10.1207/s15327957pspr0203_4
  7. Mensh, B., & Kording, K. (2017). Ten simple rules for structuring papers. PLOS Computational Biology, 13(9), Article e1005619. https://doi.org/10.1371/journal.pcbi.1005619 ● Otwarty dostęp
  8. Nosek, B. A., Beck, E. D., Campbell, L., Flake, J. K., Hardwicke, T. E., Mellor, D. T., van ’t Veer, A. E., & Vazire, S. (2019). Preregistration is hard, and worthwhile. Trends in Cognitive Sciences, 23(10), 815–818. https://doi.org/10.1016/j.tics.2019.07.009 ● Otwarty dostęp: pełny tekst
  9. Van den Akker, O. R., Weston, S., Campbell, L., Chopik, B., Damian, R., Davis-Kean, P., Hall, A., Kosie, J., Kruse, E., Olsen, J., Ritchie, S., Valentine, K. D., Van 't Veer, A., & Bakker, M. (2021). Preregistration of secondary data analysis: A template and tutorial. Meta-Psychology, 5. https://doi.org/10.15626/mp.2020.2625 ● Otwarty dostęp

Cytowania BibTeX

@misc{apandverbtense, author={{American Psychological Association}}, title={{Verb tense}}, howpublished={APA Style}, year={b.d.}, url={https://apastyle.apa.org/style-grammar-guidelines/grammar/verb-tense}}
@misc{cosndregisteredreports, author={{Center for Open Science}}, title={{Registered Reports: Peer review before results are known to align scientific values and practices}}, publisher={Center for Open Science}, url={https://www.cos.io/initiatives/registered-reports}}
@article{chan2013spirit, author={Chan, An-Wen and Tetzlaff, Jennifer M. and Altman, Douglas G. and Laupacis, Andreas and Gøtzsche, Peter C. and Krleža-Jerić, Karmela and Hróbjartsson, Asbjørn and Mann, Howard and Dickersin, Kay and Berlin, Jesse A. and Doré, Caroline J. and Parulekar, Wendy R. and Summerskill, William S. M. and Groves, Trish and Schulz, Kenneth F. and Sox, Harold C. and Rockhold, Frank W. and Rennie, Drummond and Moher, David}, title={{SPIRIT 2013 statement: Defining standard protocol items for clinical trials}}, journal={Annals of Internal Medicine}, year={2013}, volume={158}, number={3}, pages={200--207}, doi={10.7326/0003-4819-158-3-201302050-00583}}
@article{hoffmann2014better, author={Hoffmann, T. C. and Glasziou, P. P. and Boutron, I. and Milne, R. and Perera, R. and Moher, D. and Altman, D. G. and Barbour, V. and Macdonald, H. and Johnston, M. and Lamb, S. E. and Dixon-Woods, M. and McCulloch, P. and Wyatt, J. C. and Chan, A.-W. and Michie, S.}, title={{Better reporting of interventions: Template for intervention description and replication (TIDieR) checklist and guide}}, journal={BMJ}, year={2014}, volume={348}, eid={g1687}, doi={10.1136/bmj.g1687}}
@article{kallestinova2011how, author={Kallestinova, Elena D.}, title={{How to write your first research paper}}, journal={Yale Journal of Biology and Medicine}, year={2011}, volume={84}, number={3}, pages={181--190}, url={https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC3178846/}}
@article{kerr1998harking, author={Kerr, Norbert L.}, title={{HARKing: Hypothesizing after the results are known}}, journal={Personality and Social Psychology Review}, year={1998}, volume={2}, number={3}, pages={196--217}, doi={10.1207/s15327957pspr0203_4}}
@article{mensh2017ten, author={Mensh, Brett and Kording, Konrad}, title={{Ten simple rules for structuring papers}}, journal={PLOS Computational Biology}, year={2017}, volume={13}, number={9}, eid={e1005619}, doi={10.1371/journal.pcbi.1005619}}
@article{nosek2019preregistration, author={Nosek, Brian A. and Beck, Emorie D. and Campbell, Lorne and Flake, Jessica K. and Hardwicke, Tom E. and Mellor, David T. and van ’t Veer, Anna E. and Vazire, Simine}, title={{Preregistration is hard, and worthwhile}}, journal={Trends in Cognitive Sciences}, year={2019}, volume={23}, number={10}, pages={815--818}, doi={10.1016/j.tics.2019.07.009}}
@article{vandenakker2021preregistration, author={Van den Akker, Olmo R. and Weston, Sara and Campbell, Lorne and Chopik, Bill and Damian, Rodica and Davis-Kean, Pamela and Hall, Andrew and Kosie, Jessica and Kruse, Elliott and Olsen, Jerome and Ritchie, Stuart and Valentine, KD and Van 't Veer, Anna and Bakker, Marjan}, title={{Preregistration of secondary data analysis: A template and tutorial}}, journal={Meta-Psychology}, year={2021}, volume={5}, doi={10.15626/mp.2020.2625}}
R