SDQ – kwestionariusz mocnych stron i trudności: jak policzyć wynik

Autor: Konrad Hryniewicz · Opublikowano: 1 listopada 2026

Czym jest SDQ

Kwestionariusz mocnych stron i trudności SDQ (Strengths and Difficulties Questionnaire) opisał Goodman (1997). To krótkie narzędzie przesiewowe o zachowaniu i samopoczuciu dzieci i młodzieży. Pyta zarówno o trudności, jak i o mocne strony. SDQ pojawia się najczęściej w pracach z pedagogiki (szkoła, przedszkole, wychowanie), psychologii dziecka i pielęgniarstwa (opieka nad dzieckiem, szkolna opieka zdrowotna). Ogólne wskazówki analityczne dla tych kierunków znajdziesz we wpisach statystyka w pracy z pedagogiki, statystyka dla psychologa i statystyka w pracy z pielęgniarstwa.

Goodman (1997) porównał SDQ z kwestionariuszami Ruttera u 403 dzieci z poradni stomatologicznych i psychiatrycznych. Wyniki obu narzędzi silnie korelowały i podobnie odróżniały obie grupy. Autor wskazał zalety SDQ: uwzględnienie mocnych stron, lepsze pokrycie uwagi, relacji z rówieśnikami i zachowań prospołecznych oraz krótszą formę. W dużym badaniu brytyjskim (10 438 dzieci w wieku 5–15 lat) potwierdzono pięć przewidywanych czynników. Średnia alfa wyniosła tam .73 (Goodman, 2001).

Wersje: rodzic, nauczyciel, samoopis

Według oficjalnej strony SDQ jest przeznaczony dla dzieci i młodzieży w wieku 2–17 lat (Youthinmind, 2022). Ten sam zestaw 25 pozycji występuje w wersji dla rodziców i nauczycieli dzieci 4–17 lat. Wersja dla rodziców i wychowawców dzieci 2–4 lat ma 22 pozycje identyczne, jedną złagodzoną i dwie zastąpione pozycjami o zachowaniach opozycyjnych. Wersję samoopisową wypełnia młodzież w wieku mniej więcej 11–17 lat. Pyta ona o te same cechy, ale w nieco innym brzmieniu (Goodman i in., 1998). Na liście polskich wersji są też formularze dla osób dorosłych (18+) (Youthinmind, 2020).

Każda wersja może mieć do trzech części: 25 pozycji, wkładkę wpływu (impact supplement) i pytania kontrolne po interwencji. Wkładka pyta, czy respondent widzi u dziecka problem, a jeśli tak – o czas trwania, przykrość, zakłócanie życia i obciążenie innych (Goodman, 1999). Wersje kontrolne dotyczą ostatniego miesiąca, a nie ostatnich sześciu miesięcy lub roku szkolnego (Youthinmind, 2022). W pracy zawsze podaj dokładną wersję formularza.

Ocena rodzica albo nauczyciela to ocena dziecka przez respondenta zastępczego. Każdy informator widzi dziecko w innym otoczeniu, więc ich wyniki nie są wymienne. Goodman (2001) podał średnią korelację między informatorami równą .34.

Klucz punktacji i jego źródło

Treści pozycji nie przytaczamy. Klucz podajemy według algorytmu punktacji opublikowanego na oficjalnej stronie sdqinfo.org w postaci składni R (Youthinmind, 2014; odczyt 1 listopada 2026 r.). Numery pozycji dotyczą standardowej wersji 25-pozycyjnej.

Pogrubione numery to pozycje odwrócone: 7, 11, 14, 21 i 25. Opisują one mocną stronę dziecka, ale wchodzą do skal problemów. Odpowiedzi koduje się 0, 1 i 2 w kolejności kategorii na formularzu. W pozycjach odwróconych 0 zamienia się na 2, a 2 na 0. Pozycji prospołecznych się nie odwraca, bo cała skala mierzy mocną stronę.

Oficjalna strona podaje też regułę braków. Wynik skali liczy się, gdy brakuje mniej niż trzech z pięciu odpowiedzi. Jest to średnia dostępnych pozycji pomnożona przez 5 i zaokrąglona do liczby całkowitej. Wynik wpływu to suma przekodowanych pytań wkładki. Odpowiedzi z dwóch najniższych kategorii dają 0, trzecia daje 1, a czwarta 2. Gdy respondent zaznaczył, że trudności nie ma, wpływ wynosi 0 (Youthinmind, 2014).

Dla prób populacyjnych i niskiego ryzyka oficjalna strona wskazuje też podział trzyczęściowy (Youthinmind, 2022). Problemy internalizacyjne to emocje i rówieśnicy, a eksternalizacyjne to zachowanie i nadruchliwość. Każdy z tych wyników ma zakres 0–20, a skala prospołeczna pozostaje osobno. Goodman, Lamping i Ploubidis (2010) przebadali 18 222 dzieci. Dwie szersze podskale lepiej odróżniały się od siebie niż pięć wąskich. Autorzy zalecają je w próbach niskiego ryzyka, a pięć skal – przy przesiewie w kierunku zaburzeń.

Jak policzyć wynik krok po kroku

1. Sprawdź kodowanie. Pozycje muszą mieć wartości 0–2, a pytania wkładki 0–3. Formularze zapisywane jako 1–3 trzeba najpierw przesunąć o jeden.
2. Odwróć pięć pozycji (7, 11, 14, 21, 25): nowa wartość to 2 − x.
3. Policz pięć skal według tabeli i reguły braków ze strony autorów.
4. Dodaj cztery skale problemów, żeby otrzymać trudności ogółem. Skalę prospołeczną raportuj osobno.
5. Jeśli masz wkładkę, policz wynik wpływu osobno dla każdego informatora.
6. Nie łącz informatorów w jeden wynik, jeśli nie masz do tego uzasadnienia w literaturze. Wyniki rodzica, nauczyciela i samoopisu analizuj osobno.

Mnożenie średniej przez liczbę pozycji to wariant zasady opisanej w haśle wynik skali: średnia czy suma. Przekodowanie w różnych programach pokazuje poradnik jak policzyć wynik kwestionariusza.

Interpretacja: bez polskich norm i progów

Wyższy wynik w skalach problemów oznacza więcej trudności, a w skali prospołecznej – więcej mocnych stron. Dlatego skali prospołecznej nie dodaje się do trudności ogółem. Przy opisie wyników pilnuj kierunku każdej skali.

Ten wpis nie podaje punktów odcięcia ani norm. Oficjalna strona wymienia dane normatywne z kilku krajów, m.in. z Wielkiej Brytanii, Niemiec, Danii, Szwecji, Japonii i USA. Polski nie ma na tej liście (Youthinmind, 2013). Normy z innego kraju nie muszą pasować do polskich dzieci. Jeśli promotor wymaga grup, wskaż publikację, z której pochodzi punkt odcięcia, i nazwij grupy opisowo. Dlaczego nie warto tworzyć własnych przedziałów, wyjaśnia wpis niski, przeciętny, wysoki wynik.

SDQ to narzędzie przesiewowe, a nie diagnoza. Goodman (2001) pokazał, że wynik powyżej 90. centyla wiązał się z wyraźnie większą szansą zaburzenia rozpoznanego niezależnie. Średni iloraz szans wyniósł 15.7 dla skal rodzica, 15.2 dla nauczyciela i 6.2 dla samoopisu. To argument za trafnością, a nie próg do przeniesienia na Twoją próbę. Różnicę między przesiewem a rozpoznaniem opisuje hasło badanie przesiewowe.

Spodziewaj się skośnych rozkładów. W próbach szkolnych wiele dzieci ma 0 lub 1 punkt w skalach problemów, a w skali prospołecznej wiele osiąga maksimum. To efekt podłogi i sufitu. Podawaj medianę obok średniej, a do porównań grup rozważ test Manna–Whitneya. Przy analizie wyniku ogółem jako liczby punktów możesz też sięgnąć po regresję ujemną dwumianową.

Prawa autorskie i warunki użycia

Oficjalna strona podaje warunki wprost (Youthinmind, b.d.; stan na 1 listopada 2026 r.):

• SDQ jest chroniony prawem autorskim i nie jest w domenie publicznej – dotyczy to wersji angielskiej i tłumaczeń.
• Nie wolno go modyfikować w żaden sposób. Nie zmienia się brzmienia pytań, nie dodaje pytań i nie stosuje tylko części pozycji.
• Nieautoryzowane tłumaczenia są niedozwolone. Używaj tylko wersji językowej ze strony autorów.
• Wersje papierowe mogą bezpłatnie pobierać i kopiować osoby prywatne i organizacje non-profit, które nie pobierają opłat od rodzin. Inna strona serwisu mówi o kopiowaniu do celów niekomercyjnych (Youthinmind, 2009).
• Wersji elektronicznych nie wolno tworzyć ani rozpowszechniać w żadnym celu bez wcześniejszej zgody firmy Youthinmind. Dotyczy to także przeniesienia pozycji do formularza ankiety internetowej. Kontakt podano na stronie: support@youthinmind.com.

Dla pracy dyplomowej oznacza to tyle, że papierowy formularz w niekomercyjnym badaniu jest zgodny z tymi warunkami. Ankietę online trzeba najpierw uzgodnić z właścicielem praw. Ogólne zasady opisuje hasło licencja narzędzia badawczego. Ten wpis nie jest poradą prawną.

Polskie wersje (rodzic, nauczyciel, samoopis, wersje z wkładką i kontrolne) są dostępne na oficjalnej stronie. Strona wymienia osoby, które pracowały nad tłumaczeniem, tłumaczeniem zwrotnym lub walidacją, ale nie podaje polskich norm (Youthinmind, 2020). O procedurze przekładu przeczytasz w haśle tłumaczenie zwrotne i adaptacja kulturowa.

Przykład: 320 dzieci w wieku 7–10 lat

Dane są symulowane i możesz je pobrać jako plik CSV. Dla każdego dziecka mamy SDQ wypełniony przez rodzica (p1–p25) i nauczyciela (t1–t25) w surowym kodowaniu 0–2, bez odwrócenia. Plik zawiera też wkładkę wpływu z ankiety rodzica. Po zastosowaniu reguły braków jedno dziecko nie miało wyniku ogółem wg rodzica, a jedno wg nauczyciela. Do porównań weszło 318 dzieci. Wynik wpływu wg rodzica wyniósł 0 u 104 z 320 dzieci.

Alfę i omegę liczymy osobno dla każdej skali, na 312 dzieciach z kompletem odpowiedzi rodzica. Pięć pozycji z trzema kategoriami to mało, więc wartości około .70 są typowe. Goodman (2001) podał średnią alfę .73. Alfa zakłada równe ładunki pozycji (McNeish, 2018), dlatego obok niej podajemy omegę. Gotowe zdania o rzetelności znajdziesz we wzorze raportowania alfy Cronbacha.

Zgodność rodzica i nauczyciela

Korelacje Pearsona między oceną rodzica i nauczyciela w poszczególnych skalach wyniosły od .29 (emocje i prospołeczność, 95% CI [.19, .39]) do .35 (rówieśnicy, [.25, .45]). Dla trudności ogółem r = .50, 95% CI [.41, .58]. Średni wynik ogółem wyniósł 10.02 wg rodzica i 9.36 wg nauczyciela. Rysunek 2 pokazuje, jak daleko punkty leżą od linii pełnej zgodności. Korelacja mierzy jednak tylko związek, a nie zgodność wartości. Do oceny zgodności służą miary z wpisu zgodność sędziów: kappa, ICC, alfa, zwłaszcza ICC. Rozbieżność informatorów nie świadczy o błędzie. Dziecko może zachowywać się inaczej w domu, a inaczej w szkole.

Chłopcy a dziewczynki

Mediana trudności ogółem wg rodzica wyniosła 10 u chłopców (n = 156) i 8 u dziewczynek (n = 162). Test Manna–Whitneya: U = 10644, p = .015. Korelacja rangowo-dwuseryjna wyniosła .16 (wartość dodatnia oznacza wyższe wyniki chłopców), czyli efekt był mały. Inne miary efektu opisuje wpis wielkość efektu w testach nieparametrycznych. Różnicę wpisaliśmy w symulację, więc nie jest to wynik z literatury.

Jak opisać SDQ w pracy

Wzory zawierają liczby z przykładu. W nawiasach kwadratowych uzupełnij dane swojego badania.

Ogólny schemat opisu znajdziesz w poradniku opis narzędzia badawczego – wzór, a zdania z wynikami testów przygotujesz w generatorze opisu wyników APA.

# B301 – SDQ: wyniki pięciu skal, trudności ogółem i wpływ (impact), braki, rzetelność, zgodność rodzic–nauczyciel
# (dane symulowane, set.seed(3011)). Treści pozycji nie podajemy – tylko numery pozycji 1–25.
# Klucz (przydział numerów pozycji do skal, pozycje odwrócone, reguła braków, wynik wpływu) według algorytmu
# punktacji w R opublikowanego na oficjalnej stronie sdqinfo.org (Youthinmind, 2014; odczyt 1.11.2026).
# 320 dzieci w wieku 7–10 lat; ta sama wersja SDQ dla rodzica (p1–p25) i nauczyciela (t1–t25).
# Kodowanie odpowiedzi: 0 = pierwsza kategoria, 1 = druga, 2 = trzecia (tak jak na formularzu, BEZ odwracania).
suppressPackageStartupMessages({ library(psych); library(lavaan) })
set.seed(3011)
n <- 320
plec <- factor(sample(c("dziewczynka", "chłopiec"), n, replace = TRUE), levels = c("dziewczynka", "chłopiec"))
wiek <- sample(7:10, n, replace = TRUE)
# Pięć cech latentnych dziecka (kierunek „więcej problemu”; prospołeczność – kierunek „więcej zachowań prospołecznych”)
R <- matrix(c(1, .30, .35, .50, -.15,
              .30, 1, .55, .30, -.45,
              .35, .55, 1, .30, -.35,
              .50, .30, .30, 1, -.25,
             -.15, -.45, -.35, -.25, 1), 5)
L <- matrix(rnorm(n * 5), n) %*% chol(R)
L[, 2:3] <- L[, 2:3] + 0.35 * (plec == "chłopiec")              # chłopcy: nieco więcej problemów zewnętrznych
skala_poz <- list(emocje = c(3, 8, 13, 16, 24), zachowanie = c(5, 7, 12, 18, 22), nadruchliwosc = c(2, 10, 15, 21, 25),
                  rowiesnicy = c(6, 11, 14, 19, 23), prospoleczne = c(1, 4, 9, 17, 20))
odwrocone <- c(7, 11, 14, 21, 25)                                  # pozycje punktowane odwrotnie (2–1–0)
odpowiedzi <- function(Lat, wsp, szum) {
  X <- matrix(NA, n, 25)
  for (k in 1:5) for (j in skala_poz[[k]]) {
    y <- wsp * Lat[, k] + rnorm(n, 0, szum)
    X[, j] <- if (k == 5) findInterval(y, c(-1.6, -0.2)) else findInterval(y, c(0.3, 1.5))  # problemy: rozkład skośny
  }
  X[, odwrocone] <- 2 - X[, odwrocone]                            # na formularzu te pozycje opisują mocną stronę
  X
}
P <- odpowiedzi(L, 0.75, 0.80)                                    # rodzic
Lt <- 0.50 * L + sqrt(1 - 0.50^2) * matrix(rnorm(n * 5), n)       # nauczyciel widzi dziecko w innym otoczeniu
Tn <- odpowiedzi(Lt, 0.75, 0.80)
colnames(P) <- paste0("p", 1:25); colnames(Tn) <- paste0("t", 1:25)
# Wkładka wpływu (rodzic): czy są trudności (0–3) i pięć pytań o stres i zakłócanie życia (0–3)
trud <- findInterval(rowSums(P[, -skala_poz$prospoleczne]) / 20 + rnorm(n, 0, 0.15), c(0.30, 0.55, 0.85))
wplyw <- sapply(1:5, function(j) ifelse(trud == 0, NA, pmin(3, pmax(0, trud - 1 + sample(-1:1, n, TRUE, c(.3, .5, .2))))))
colnames(wplyw) <- c("p_stres", "p_dom", "p_przyjazn", "p_nauka", "p_czas_wolny")
dane <- data.frame(id = 1:n, plec, wiek, P, Tn, p_trudnosci = trud, wplyw)
dane$p8[c(12, 77, 190)] <- NA; dane$p21[c(77, 143)] <- NA; dane$p11[c(55, 77)] <- NA; dane$p14[c(118, 160)] <- NA; dane$p19[118] <- NA; dane$p23[118] <- NA
dane$t3[c(31, 202)] <- NA; dane$t13[202] <- NA; dane$t16[202] <- NA; dane$t25[c(64, 250)] <- NA   # braki
write.csv(dane, "../sdq-dane-przyklad.csv", row.names = FALSE, na = "")   # plik do pobrania

# Krok 1. Kontrola kodowania: pozycje 0–2, pytania o wpływ 0–3
all(as.matrix(dane[, c(paste0("p", 1:25), paste0("t", 1:25))]) %in% c(0:2, NA))
all(as.matrix(dane[, c("p_trudnosci", colnames(wplyw))]) %in% c(0:3, NA))

# Krok 2. Odwrócenie pięciu pozycji: 0 → 2, 1 → 1, 2 → 0
odwroc <- function(x) 2 - x
wynik_sdq <- function(d, pref) {
  X <- d[, paste0(pref, 1:25)]
  X[, odwrocone] <- lapply(X[, odwrocone], odwroc)
  # Krok 3. Wynik skali (0–10): przy co najwyżej 2 brakach średnia z dostępnych pozycji × 5, zaokrąglona
  skala <- function(poz) {
    S <- X[, poz]
    w <- ifelse(rowSums(is.na(S)) < 3, rowMeans(S, na.rm = TRUE) * 5, NA)
    floor(0.5 + w)
  }
  w <- as.data.frame(lapply(skala_poz, skala))
  # Krok 4. Trudności ogółem (0–40) = suma czterech skal problemów; prospołeczność się nie wlicza
  w$ogolem <- w$emocje + w$zachowanie + w$nadruchliwosc + w$rowiesnicy
  w$internalizacyjne <- w$emocje + w$rowiesnicy                    # 0–20
  w$eksternalizacyjne <- w$zachowanie + w$nadruchliwosc            # 0–20
  names(w) <- paste0(pref, "_", names(w))
  w
}
dane <- cbind(dane, wynik_sdq(dane, "p"), wynik_sdq(dane, "t"))
colSums(is.na(dane[, c("p_ogolem", "t_ogolem")]))

# Krok 5. Wynik wpływu (rodzic, 0–10): pytania 0–1 → 0, 2 → 1, 3 → 2; brak trudności → wpływ = 0
rek <- function(x) ifelse(is.na(x), 0, c(0, 0, 1, 2)[x + 1])
dane$p_wplyw <- ifelse(dane$p_trudnosci == 0, 0, rowSums(sapply(dane[, colnames(wplyw)], rek)))
table(dane$p_wplyw)

# Krok 6. Statystyki opisowe wyników rodzica (rozkłady skośne – podaj też medianę i odsetek zer)
d <- dane[!is.na(dane$p_ogolem) & !is.na(dane$t_ogolem), ]
nrow(d)
opis <- function(x) round(c(M = mean(x), SD = sd(x), Me = median(x), min = min(x), max = max(x),
  proc_0 = 100 * mean(x == 0), skosnosc = skew(x)), 2)
sk <- c("emocje", "zachowanie", "nadruchliwosc", "rowiesnicy", "prospoleczne", "ogolem")
t(sapply(paste0("p_", sk), function(v) opis(d[[v]])))

# Krok 7. Rzetelność skal rodzica: alfa z 95% CI Feldta i omega z modelu jednoczynnikowego (pozycje po odwróceniu)
X <- d[, paste0("p", 1:25)]; X[, odwrocone] <- lapply(X[, odwrocone], odwroc)
X <- X[complete.cases(X), ]; nrow(X)
rzet <- function(poz) {
  v <- paste0("p", poz); a <- psych::alpha(X[, v], warnings = FALSE)
  f <- cfa(paste("F =~", paste(v, collapse = " + ")), data = X, std.lv = TRUE)
  st <- standardizedSolution(f); lam <- st$est.std[st$op == "=~"]
  th <- st$est.std[st$op == "~~" & st$lhs %in% v & st$lhs == st$rhs]
  round(c(alfa = a$total$raw_alpha, lo = a$feldt$lower.ci[[1]], hi = a$feldt$upper.ci[[1]],
          omega = sum(lam)^2 / (sum(lam)^2 + sum(th))), 2)
}
t(sapply(skala_poz, rzet))

# Krok 8. Zgodność informatorów: korelacja Pearsona rodzic–nauczyciel dla każdej skali (z 95% CI)
t(sapply(sk, function(s) { ct <- cor.test(d[[paste0("p_", s)]], d[[paste0("t_", s)]])
  round(c(r = unname(ct$estimate), lo = ct$conf.int[1], hi = ct$conf.int[2]), 2) }))
round(c(sr_rodzic = mean(d$p_ogolem), sr_nauczyciel = mean(d$t_ogolem)), 2)

# Krok 9. Chłopcy a dziewczynki: trudności ogółem wg rodzica – test Manna–Whitneya i korelacja rangowo-dwuseryjna
mw <- wilcox.test(p_ogolem ~ plec, d, exact = FALSE)
n1 <- sum(d$plec == "dziewczynka"); n2 <- sum(d$plec == "chłopiec")
round(c(Me_dz = median(d$p_ogolem[d$plec == "dziewczynka"]), Me_ch = median(d$p_ogolem[d$plec == "chłopiec"]),
        n_dz = n1, n_ch = n2, U = unname(mw$statistic), r_rb = 1 - 2 * unname(mw$statistic) / (n1 * n2)), 2)
format.pval(mw$p.value, digits = 3)

[1] TRUE
[1] TRUE
p_ogolem t_ogolem 
       1        1 

  0   1   2   3   4   5   6   7   8   9 
104  80  33  30  25  25  15   4   3   1 
[1] 318
                    M   SD Me min max proc_0 skosnosc
p_emocje         2.22 2.07  2   0   8  26.42     0.78
p_zachowanie     2.81 2.38  2   0  10  20.44     0.75
p_nadruchliwosc  2.75 2.43  2   0  10  21.70     0.77
p_rowiesnicy     2.24 2.32  2   0  10  28.30     1.11
p_prospoleczne   7.63 2.24  8   0  10   0.31    -0.93
p_ogolem        10.02 6.19  9   0  27   1.89     0.56
[1] 312
              alfa   lo   hi omega
emocje        0.69 0.63 0.74  0.69
zachowanie    0.74 0.69 0.78  0.74
nadruchliwosc 0.75 0.70 0.79  0.75
rowiesnicy    0.77 0.72 0.81  0.77
prospoleczne  0.76 0.71 0.80  0.76
                 r   lo   hi
emocje        0.29 0.19 0.39
zachowanie    0.32 0.21 0.41
nadruchliwosc 0.32 0.21 0.41
rowiesnicy    0.35 0.25 0.45
prospoleczne  0.29 0.19 0.39
ogolem        0.50 0.41 0.58
    sr_rodzic sr_nauczyciel 
        10.02          9.36 
   Me_dz    Me_ch     n_dz     n_ch        U     r_rb 
    8.00    10.00   162.00   156.00 10644.00     0.16 
[1] "0.015"

Najczęstsze błędy przy SDQ

• Brak odwrócenia pięciu pozycji. Pozycje 7, 11, 14, 21 i 25 opisują mocne strony. Bez odwrócenia zaniżają skale problemów.
• Doliczanie skali prospołecznej do trudności ogółem. Trudności ogółem to suma czterech skal problemów.
• Kodowanie 1–3 zamiast 0–2. Każda skala przesuwa się wtedy o 5 punktów, a wynik ogółem o 20.
• Własna wersja online albo skrócony formularz. Warunki autorów wykluczają modyfikacje i wymagają zgody na wersję elektroniczną.
• Uśrednianie rodzica i nauczyciela. To różne perspektywy. Analizuj je osobno i opisz ich zgodność.
• Progi z innego kraju jako „norma”. Polskich norm na stronie autorów nie ma. Analizuj wyniki ciągłe albo zacytuj źródło progu.

Całą ścieżkę od kodowania po rzetelność porządkuje przewodnik po analizie kwestionariusza. Jeśli chcesz, żeby ktoś sprawdził liczenie SDQ w Twojej bazie, możesz skorzystać z konsultacji w ramach oferty analizy statystyczne dla studentów. Wyniki musisz jednak rozumieć i umieć obronić samodzielnie.

Najczęstsze pytania

Czy SDQ można przenieść do Google Forms albo innej ankiety online?

Według oficjalnej strony nie wolno tworzyć ani rozpowszechniać wersji elektronicznych SDQ w żadnym celu bez wcześniejszej zgody firmy Youthinmind (stan na 1 listopada 2026 r.). Bez zgody pozostaje formularz papierowy, który osoby prywatne i organizacje non-profit mogą bezpłatnie kopiować, jeśli nie pobierają opłat od rodzin. O ankietę internetową zapytaj więc właściciela praw przed rozpoczęciem badania.

Czy skalę prospołeczną SDQ dolicza się do wyniku trudności ogółem?

Nie. Trudności ogółem to suma czterech skal problemów: emocji, zachowania, nadruchliwości i rówieśników (0–40). Skala prospołeczna mierzy mocną stronę, a wyższy wynik oznacza w niej więcej zachowań prospołecznych. Raportuj ją osobno.

Jak policzyć wynik skali SDQ, gdy brakuje odpowiedzi?

Oficjalny algorytm liczy wynik skali, gdy brakuje mniej niż trzech z pięciu odpowiedzi. Bierze średnią dostępnych pozycji, mnoży ją przez 5 i zaokrągla do liczby całkowitej. Przy trzech lub więcej brakach wynik skali, a więc i trudności ogółem, pozostaje pusty.

Czy można uśrednić oceny rodzica i nauczyciela w SDQ?

Lepiej tego nie robić. Rodzic i nauczyciel widzą dziecko w różnych sytuacjach, a Goodman (2001) podał średnią korelację między informatorami równą .34. Analizuj każdego informatora osobno, opisz ich zgodność, a gdy chcesz łączyć informacje, wskaż metodę z literatury.

Czy są polskie normy i progi dla SDQ?

Na oficjalnej stronie są polskie wersje formularzy, ale lista danych normatywnych nie obejmuje Polski (stan na 1 listopada 2026 r.). Ten wpis nie podaje progów. Traktuj wyniki jako zmienne ciągłe albo zacytuj publikację, z której bierzesz próg, i zaznacz, na jakiej populacji go ustalono.

Powiązane hasła

Przeczytaj też

@article{goodman2010when, author={Goodman, Anna and Lamping, Donna L. and Ploubidis, George B.}, title={{When to use broader internalising and externalising subscales instead of the hypothesised five subscales on the Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ): Data from British parents, teachers and children}}, journal={Journal of Abnormal Child Psychology}, year={2010}, volume={38}, number={8}, pages={1179--1191}, doi={10.1007/s10802-010-9434-x}}

@article{goodman1997strengths, author={Goodman, Robert}, title={{The Strengths and Difficulties Questionnaire: A research note}}, journal={Journal of Child Psychology and Psychiatry}, year={1997}, volume={38}, number={5}, pages={581--586}, doi={10.1111/j.1469-7610.1997.tb01545.x}}

@article{goodman1999extended, author={Goodman, Robert}, title={{The extended version of the Strengths and Difficulties Questionnaire as a guide to child psychiatric caseness and consequent burden}}, journal={Journal of Child Psychology and Psychiatry}, year={1999}, volume={40}, number={5}, pages={791--799}, doi={10.1111/1469-7610.00494}}

@article{goodman2001psychometric, author={Goodman, Robert}, title={{Psychometric properties of the Strengths and Difficulties Questionnaire}}, journal={Journal of the American Academy of Child \& Adolescent Psychiatry}, year={2001}, volume={40}, number={11}, pages={1337--1345}, doi={10.1097/00004583-200111000-00015}}

@article{goodman1998strengths, author={Goodman, R. and Meltzer, H. and Bailey, V.}, title={{The Strengths and Difficulties Questionnaire: A pilot study on the validity of the self-report version}}, journal={European Child \& Adolescent Psychiatry}, year={1998}, volume={7}, number={3}, pages={125--130}, doi={10.1007/s007870050057}}

@article{mcneish2018thanks, author={McNeish, Daniel}, title={{Thanks coefficient alpha, we’ll take it from here}}, journal={Psychological Methods}, year={2018}, volume={23}, number={3}, pages={412--433}, doi={10.1037/met0000144}}

@misc{youthinmind2009notes, author={{Youthinmind}}, title={{Notes about downloading documents}}, howpublished={SDQinfo}, year={2009}, url={https://www.sdqinfo.org/b1.html}}

@misc{youthinmind2013normative, author={{Youthinmind}}, title={{Normative data}}, howpublished={SDQinfo}, year={2013}, url={https://www.sdqinfo.org/g0.html}}

@misc{youthinmind2014scoring, author={{Youthinmind}}, title={{SDQ: Generating scores in R}}, howpublished={SDQinfo}, year={2014}, url={https://www.sdqinfo.org/c9.html}}

@misc{youthinmind2020polish, author={{Youthinmind}}, title={{SDQ: Polish}}, howpublished={SDQinfo}, year={2020}, url={https://www.sdqinfo.org/py/sdqinfo/b3.py?language=Polish}}

@misc{youthinmind2022whatis, author={{Youthinmind}}, title={{What is the SDQ?}}, howpublished={SDQinfo}, year={2022}, url={https://www.sdqinfo.org/a0.html}}

@misc{youthinmindcopyright, author={{Youthinmind}}, title={{SDQinfo: Information for researchers and professionals about the Strengths \& Difficulties Questionnaires (copyright notice)}}, howpublished={SDQinfo}, url={https://www.sdqinfo.org/}}