Prace dyplomowe · Pisanie pracy

Jak napisać pracę z położnictwa i ratownictwa – dokumentacja, małe próby, symulacja

W pracach z położnictwa i ratownictwa dane często pochodzą z dokumentacji albo z manekina, a przypadków bywa kilkanaście. Na dwóch fikcyjnych przykładach – samoocena kompetencji w karmieniu piersią i jakość uciśnięć w symulacji RKO – pokazujemy, jak bywa napisane, co jest nie tak i jak to poprawić.

Strona główna / Blog / Praca z położnictwa i ratownictwa
W skrócie: W pracy z położnictwa i ratownictwa najwięcej zależy od tego, jak nazwiesz to, co zmierzono. Skala samooceny nie mierzy umiejętności, puste pole w dokumentacji nie znaczy „nie wykonano”, a odsetek z serii 14 przypadków (28.6%, 95% CI [11.7, 54.6]) nie jest ryzykiem. W symulacji RKO jednostką analizy jest osoba: 10 704 uciśnięcia dawały w przykładzie p = .019, a analiza 24 osób p = .331. Wynik z manekina opisuje działanie w pracowni, nie skutek u pacjenta. Każdy czas operacyjny wymaga podania początku, końca i źródła znacznika.

Dane, które już istnieją, i dane z manekina

Prace z położnictwa i ratownictwa medycznego mają wspólną cechę, która odróżnia je od typowej ankiety: badacz często nie wytwarza danych, tylko korzysta z tego, co zapisała praktyka, albo odtwarza praktykę w pracowni. Stąd trzy trudności, które w metodzie zajmują więcej miejsca niż teoria: jakość dokumentacji, mała liczba przypadków oraz granica między tym, co zmierzono, a tym, co dzieje się z pacjentką lub pacjentem.

Ten wpis pokazuje, jak to napisać: fragment „jak bywa napisane”, co jest w nim nie tak i poprawiona wersja. Same analizy (testy, wykresy, kod) znajdziesz w przeglądach statystyka w pracy z położnictwa i statystyka w pracy z ratownictwa medycznego, a porównanie dziedzin we wpisie czym różni się praca z psychologii, pielęgniarstwa i fizjoterapii. Wszystkie przykłady i liczby są fikcyjne, a wpis nie zawiera zaleceń klinicznych. Opisujemy częste konwencje, nie reguły: ostatecznie decydują wytyczne uczelni i ustalenia z promotorem.

Gdzie zwykle leży ciężar pracy z położnictwa i pracy z ratownictwa medycznego na kolejnych etapach
Etap pracyPołożnictwo – częstoRatownictwo – często
Skąd problemDoświadczenie kobiety i opieka w ciąży, porodzie, połoguSprawność działania: czas, jakość czynności, organizacja
Główne źródło danychKwestionariusz w oddziale, dokumentacja poroduKarty wyjazdów, zapis z manekina
Kluczowy opis w metodzieMoment pomiaru (doba po porodzie, wypis, tygodnie później)Definicja czasu lub wskaźnika, sprzęt, scenariusz
Główna pułapkaSamoocena brana za umiejętność; samoselekcja do opiekiWynik z pracowni brany za wynik w terenie
Ostrożność we wnioskachJeden oddział, krótki horyzontJedna stacja, jeden model manekina

Przykład 1. Położnictwo: samoocena kompetencji w karmieniu piersią

Temat (fikcyjny). Studentka położnictwa bada 72 pierworódki z jednego oddziału: przy wypisie wypełniają skalę poczucia własnej skuteczności w karmieniu piersią. Część kobiet (n = 38) skorzystała w czasie pobytu z konsultacji laktacyjnej, a część (n = 34) nie.

Problem badawczy

Jak bywa napisane: „Karmienie piersią jest bardzo ważne, dlatego celem pracy jest ocena wpływu konsultacji laktacyjnej na kompetencje matek”.

Są tu trzy potknięcia. „Wpływu” nie da się ocenić bez kontroli nad tym, kto dostał konsultację. „Kompetencje” to nie to, co mierzy kwestionariusz. Pierwsze zdanie nie mówi też, czego nie wiemy; jak wskazać ten brak, pokazujemy we wpisie o luce badawczej.

Poczucie własnej skuteczności w karmieniu piersią należy do czynników, które można oceniać jeszcze w czasie pobytu w szpitalu. Celem pracy było opisanie jego poziomu u pierworódek w dniu wypisu oraz sprawdzenie, czy wiąże się on z korzystaniem z konsultacji laktacyjnej w czasie hospitalizacji. Pytania badawcze: (1) Jaki jest poziom poczucia własnej skuteczności w karmieniu piersią u pierworódek przy wypisie? (2) Czy kobiety, które skorzystały z konsultacji, różnią się pod tym względem od kobiet, które z niej nie skorzystały?

Pytanie opisowe nie potrzebuje hipotezy. Jeśli promotor wymaga hipotez, sformułuj je tylko do pytania o związek: „wynik będzie wyższy u kobiet po konsultacji”. Różnicę między pytaniem a hipotezą rozwija wpis o pytaniach badawczych i hipotezach.

Narzędzie: co naprawdę mierzysz

Do takiego pytania pasuje BSES-SF, czyli 14-pozycyjna skala poczucia skuteczności w karmieniu piersią (Dennis, 2003), której polską wersję oceniono u 105 matek z pięciu szpitali w Łodzi (Wutke i Dennis, 2007). Alfa Cronbacha wyniosła tam .89, a wynik uzyskany w szpitalu przewidywał czas trwania i wyłączność karmienia w 8. i 16. tygodniu po porodzie. Sprawdź warunki użycia skali, a w pracy podaj jej rzetelność w swojej próbie; układ opisu znajdziesz we wzorze opisu narzędzia.

Pewność siebie nie jest jednak umiejętnością. Skala mówi, jak kobieta ocenia własne możliwości, a nie jak przebiega karmienie. Związek z późniejszym karmieniem nie zmienia tej różnicy. Tytuł z „samooceną” lub „poczuciem skuteczności” jest więc bezpieczniejszy niż tytuł z „kompetencjami”. Ważny jest też moment i osoba zbierająca dane: jeśli ankietę rozdaje położna z tego oddziału, kobieta może odpowiadać życzliwiej. Napisz, kto i kiedy zbierał dane, oraz czy odpowiedzi były anonimowe.

Opis wyniku i wniosek

Jak bywa napisane: „Konsultacja laktacyjna istotnie zwiększa kompetencje matek (p = .020), dlatego powinna być obowiązkowa”.

Zdanie mówi o przyczynie, choć kobiety same zdecydowały o konsultacji: mogły z niej skorzystać te bardziej zmotywowane albo te, które miały trudności. Rekomendacja „obowiązkowa” wykracza poza dane z jednego oddziału, a w opisie brakuje wielkości różnicy.

Wynik BSES-SF (zakres 14–70, α = .94) był przy wypisie wyższy u kobiet, które skorzystały z konsultacji laktacyjnej (n = 38, M = 50.79, SD = 8.27), niż u kobiet, które z niej nie skorzystały (n = 34, M = 44.62, SD = 12.79), t(55.4) = 2.40, p = .020, różnica 6.17 punktu, 95% CI [1.02, 11.32], g = 0.57. Z powodu braku losowego przydziału i samodzielnej decyzji o konsultacji wyniku nie można interpretować jako jej efektu. Pomiar przeprowadzono w jednym oddziale, przy wypisie, i dotyczył on samooceny, a nie przebiegu karmienia.

Wniosek dla praktyki może brzmieć tak: „Warto sprawdzić w badaniu z grupą porównawczą, czy konsultacja podnosi poczucie skuteczności w karmieniu piersią”. Więcej o tym, jak dobrać siłę takich zdań, piszemy w poradniku o wnioskach i rekomendacjach.

Dokumentacja i rejestry: co napisać, zanim coś policzysz

Procedurę krok po kroku (karta zbierania danych, pilotaż, zgodność dwóch osób) opisuje wpis o analizie dokumentacji medycznej. Tu skupiamy się na typowych źródłach w tych dwóch dziedzinach i na zdaniu, które powinno znaleźć się w metodzie.

Źródła danych w pracach z położnictwa i ratownictwa, ich typowe pułapki i informacje, które trzeba podać w metodzie
ŹródłoPułapkaCo podać w metodzie
Dokumentacja porodu, partogramWpisy zależą od osoby prowadzącej i oddziału; część rozpoznań dodaje się po fakcieKtóre rubryki, jak potraktowano brak wpisu
Księgi i zestawienia oddziałoweKilka porodów jednej kobiety, wielopłodowe: kobieta czy dziecko jako jednostkaDefinicja jednostki analizy i okres
Karty czynności ratunkowychPole puste nie znaczy „nie wykonano”; rozpoznanie wstępne bywa niepewneKategorie, sposób kodowania, kto kodował
Dane dyspozytorskie i znaczniki czasuRóżne zegary, czasy wpisane ręcznie, wyjazdy anulowaneDefinicje czasów, reguły wyłączeń
Rejestry zatrzymań krążeniaZmiany definicji i różna kompletność w czasieWersja definicji, np. elementy wzoru Utstein

Dane zbierane rutynowo nie powstały po to, by odpowiadać na Twoje pytanie. Lista RECORD (Benchimol i in., 2015) rozszerza STROBE właśnie dla takich badań i prosi m.in. o podanie kodów lub algorytmów, którymi zidentyfikowano przypadki i sklasyfikowano zmienne, oraz o opis dostępu do bazy i czyszczenia danych. W pracy dyplomowej wystarczy prosty odpowiednik: jedno zdanie o każdej z tych decyzji.

W badaniu zatrzymań krążenia punktem odniesienia jest wzór Utstein. Aktualizacja Perkinsa i in. (2015) grupuje dane w czynniki systemu, przyjęcie zgłoszenia, cechy pacjenta, procesy resuscytacji i opieki po niej oraz wyniki oraz dzieli je na podstawowe i uzupełniające. Dobrze jest użyć tych nazw, także gdy zbierasz tylko część elementów, i napisać, których brakuje.

Dane pochodziły z dokumentacji medycznej zespołów ratownictwa jednej stacji z okresu [daty]. Do analizy włączono wszystkie kolejne wyjazdy spełniające kryteria [kryteria]. Jednostką analizy był wyjazd. Brak wpisu w polu [nazwa pola] traktowano jako brak danych, a nie jako niewykonanie czynności. Dane wypisywała jedna osoba; losowo wybraną podpróbę [n] kart wypisała niezależnie druga osoba. Tabela [nr] podaje liczbę kart wyłączonych na każdym etapie.

Małe próby i seria przypadków

Rzadkie zdarzenia dają czasem kilkanaście kart z kilku lat. Przykład (fikcyjny). Student ratownictwa zebrał z jednej stacji 14 kolejnych wyjazdów do porodu poza szpitalem. W 4 kartach odnotowano poród przed przybyciem zespołu.

Jak bywa napisane: „Ryzyko porodu przed przybyciem zespołu wynosi 28.6%”.

Tu nie ma ryzyka w ścisłym sensie. Dekkers i in. (2012) odróżniają kohortę, którą dobiera się według ekspozycji, od serii dobieranej według wyniku; tylko w tej pierwszej można co do zasady policzyć ryzyko bezwzględne. W przykładzie dobór dotyczył wezwań związanych z porodem, a poza zbiorem pozostały wszystkie porody, do których zespołu nie wzywano. Dlatego opisz odsetek w tej serii, z przedziałem ufności dla proporcji, i bez porównań między podgrupami po kilka osób:

Seria objęła 14 kolejnych wyjazdów do porodu poza szpitalem odnotowanych w dokumentacji jednej stacji w okresie [daty]. W 4 z 14 przypadków (28.6%, 95% CI Wilsona [11.7, 54.6]) odnotowano poród przed przybyciem zespołu. Z powodu małej liczby przypadków i braku danych o porodach, do których nie wzywano zespołu, wyniki mają charakter opisowy i nie pozwalają oszacować ryzyka w populacji.

Szerokość tego przedziału warto skomentować wprost: przy 14 przypadkach dane są zgodne z odsetkiem zarówno około 12%, jak i około 55%. Tabelę „przypadek po przypadku” i listę tego, czego w serii nie liczyć, znajdziesz we wpisie o serii przypadków. Pamiętaj też, że przy rzadkim zdarzeniu w małym rejonie dokładna data i miejscowość mogą pozwolić rozpoznać osobę, dlatego rozważ anonimizację przez podanie roku lub kwartału.

Przykład 2. Ratownictwo: jakość uciśnięć w symulacji RKO

Temat (fikcyjny). 24 studentów ratownictwa wykonuje na manekinie po dwie próby uciśnięć klatki piersiowej: na podłodze i na noszach. Kolejność jest kontrbalansowana, a wynikiem jest odsetek uciśnięć w zakresie docelowym.

Układ takiego pomiaru rozwija wpis o powtarzanych pomiarach, a test i model mieszany dla podobnych danych pokazuje wspomniany przegląd statystyki w ratownictwie. Ze szczególną uwagą opisz to, czego nie ma w ankiecie:

  • Sprzęt. Model manekina, wersję oprogramowania, sposób kalibracji i ustawiony zakres docelowy wraz ze źródłem, czyli wersją wytycznych z datą badania.
  • Scenariusz. Czas próby, przerwa między próbami (zmęczenie), to, czy była informacja zwrotna i czy badani znali cel badania.
  • Doświadczenie uczestników. Rok studiów, ostatnie szkolenie, praca w zawodzie.

Rozszerzenia CONSORT i STROBE dla badań symulacyjnych (Cheng i in., 2016) podają, które elementy opisu interwencji, pomiaru wyników i metod statystycznych uzupełnić. Sprawdzenie takiej listy zajmuje kwadrans i zwykle ujawnia, czego w rozdziale brakuje. Nie zastępuj też zapisu z manekina oceną uczestnika: w badaniu 324 pracowników ochrony zdrowia uczestnicy przeszacowywali osiąganie właściwej głębokości uciśnięć, a głębokość trafnie oceniało od 0 do 13% osób (Cheng i in., 2015).

Jednostką analizy jest osoba, nie uciśnięcie

Manekin zapisał 10 704 uciśnięcia. Kusi, by policzyć je w tabeli 2 × 2 i podać test chi-kwadrat. To pseudoreplikacja: uciśnięcia tej samej osoby są do siebie podobne, więc ich liczba nie jest liczbą niezależnych obserwacji. Rysunek 1 pokazuje skutek: ta sama różnica ma znacznie węższy przedział, a wniosek się zmienia.

Po lewej wyniki 24 osób na podłodze i na noszach połączone liniami. Po prawej różnica podłoga minus nosze: przy liczeniu 10 704 uciśnięć 2.2 punktu procentowego z przedziałem od 0.4 do 4.0, przy liczeniu 24 osób 2.0 punktu z przedziałem od minus 2.1 do 6.0
Rysunek 1. Ta sama fikcyjna symulacja analizowana dwoma sposobami. Dane symulowane.

Jak bywa napisane: „Na noszach jakość uciśnięć była istotnie gorsza niż na podłodze (64.2% vs 62.0%, χ²(1) = 5.49, p = .019), co dowodzi, że należy unikać uciskania na noszach”.

Oprócz błędnej jednostki analizy jest tu wynik, który po poprawnym liczeniu jest nieistotny, oraz zalecenie, którego praca na manekinie nie może dać. Poprawna wersja mówi mniej, ale prawdziwie:

Odsetek uciśnięć w zakresie docelowym wyliczono osobno dla każdej osoby w każdym warunku. Średni odsetek wyniósł 64.0% (SD = 17.9) na podłodze i 62.1% (SD = 16.8) na noszach. Średnia różnica par wyniosła 2.0 punktu procentowego, 95% CI [−2.1, 6.0], t(23) = 0.99, p = .331, dz = 0.20. Przy 24 uczestnikach badanie nie pozwala wykluczyć różnicy rzędu kilku punktów procentowych w żadną stronę. Badanie przeprowadzono na jednym modelu manekina i nie dotyczyło ono wyników leczenia.

Różnica 2.0 nie jest odejmowaniem zaokrąglonych średnich, bo policzono ją przed zaokrągleniem.

Co z symulacji wynika dla praktyki

W dyskusji wskaż, na którym stopniu leży Twój wynik (rysunek 2). Logikę poziomów rozwija wpis o ewaluacji szkolenia w modelu Kirkpatricka.

Cztery kolejne pola: symulacja, utrzymanie umiejętności, praca z pacjentami, wynik pacjenta. Dwa pierwsze zaznaczono jako zwykły zakres pracy dyplomowej, dwa ostatnie jako obszar, o którym dane symulacyjne nie informują
Rysunek 2. Odległość między wynikiem z pracowni a wynikiem u pacjenta.

W metaanalizie 609 badań symulacja w zawodach medycznych miała w porównaniu z brakiem szkolenia efekty 1.09–1.20 dla wiedzy i umiejętności, 0.79–0.81 dla zachowań i 0.50 dla bezpośrednich skutków u pacjentów (Cook i in., 2011). Heterogeniczność była duża, a 405 badań miało schemat jednej grupy przed i po. Wynika z tego praktyczna wskazówka do dyskusji: nie zakładaj, że efekt z pracowni przeniesie się w tej samej wielkości na dalsze poziomy. Ograniczoną trafność zewnętrzną opisz wprost w ograniczeniach.

Zdania o znaczeniu badania symulacyjnego: formułowania zbyt mocne i ich bezpieczniejsze wersje
Zbyt mocnoDlaczegoBezpieczniej
„Szkolenie poprawia przeżywalność”Mierzono manekin, nie pacjentów„Po szkoleniu wyższy był odsetek uciśnięć w zakresie docelowym w warunkach symulacji”
„Studenci potrafią prawidłowo uciskać”Pomiar zaraz po ćwiczeniu„Bezpośrednio po ćwiczeniu…; utrzymanie umiejętności nie było oceniane”
„Należy zmienić procedurę”Jedna grupa, jeden sprzęt„Wynik uzasadnia sprawdzenie tej kwestii w warunkach zbliżonych do pracy zespołu”

Czasy i wskaźniki operacyjne: najpierw definicja

„Czas dojazdu” to nazwa kilku różnych przedziałów (rysunek 3). Różnica między nimi jest często większa niż różnica, którą chcesz wykazać, dlatego podaj początek, koniec i źródło znaczników. Zapytaj też, czy zegary urządzeń są zsynchronizowane i które czasy wpisuje się ręcznie.

Oś zdarzeń: przyjęcie zgłoszenia, zadysponowanie zespołu, wyjazd ze stacji, dotarcie na miejsce, kontakt z pacjentem. Trzy odcinki kończą się przy dotarciu i zaczynają odpowiednio od przyjęcia zgłoszenia, zadysponowania i wyjazdu
Rysunek 3. Trzy definicje czasu dotarcia zespołu. Każda daje inną liczbę dla tego samego wyjazdu.

To samo dotyczy położnictwa: czas trwania okresu porodu czy czas od decyzji o cięciu do urodzenia dziecka to liczby tylko wtedy, gdy wiadomo, kto i według jakich kryteriów wpisał początek. W opisie unikaj słów oceniających i podaj medianę z 90. percentylem, bo czasy mają zwykle długi prawy ogon.

Jak bywa napisane: „Średni czas dojazdu wyniósł 10.6 minuty, co świadczy o sprawnym działaniu zespołów”.

Spośród 318 wyjazdów z okresu [daty] wyłączono 11 bez znacznika czasu i 4 z czasem ujemnym (błąd zapisu); analizowano 303 wyjazdy. Czas liczono od zadysponowania do dotarcia na miejsce, według znaczników z systemu dyspozytorskiego. Rozkład był prawostronnie skośny: Me = 9.5 min (Q1–Q3: 7.5–12.3), 90. percentyl 16.9 min, M = 10.6 min (SD = 5.3). Wyników nie porównywano z wartością wzorcową.

Uważaj też na związki z wynikiem. Wilde (2013) wskazuje, że wcześniejsze badania nie uwzględniały powiązania czasu dojazdu z ciężkością zdarzenia, a dopiero użycie odległości od siedziby zespołu jako zmiennej instrumentalnej pokazało związek czasu ze śmiertelnością. W pracy dyplomowej zwykle nie zastosujesz takiej metody, ale możesz napisać, że prosty związek czasu z wynikiem nie jest efektem czasu. Wyjazdy anulowane i niezakończone opisz osobno, a gdy badasz czas do zdarzenia, które nie u wszystkich nastąpiło, sprawdź, czym jest obserwacja cenzurowana.

Zgody i poufność – krótko

Badania z udziałem pacjentek, personelu i studentów oraz dostęp do dokumentacji wymagają zwykle zgody podmiotu, który ją przechowuje, a bywa, że także opinii komisji bioetycznej. Tryb zależy od uczelni i rodzaju badania, więc ustal go przed zbieraniem danych. W metodzie podaj, jakie zgody uzyskano. Studenci biorący udział w symulacji też są uczestnikami badania: zapewnij dobrowolność, zwłaszcza gdy badający jest ich instruktorem, a udział nie może wpływać na zaliczenie.

Pozostałe wpisy o pracach z nauk o zdrowiu: pielęgniarstwo i fizjoterapia. Układ całego rozdziału metodologicznego omawia osobny poradnik.

Najczęstsze błędy

  • Samoocena nazwana kompetencją. Skala mierzy to, co deklaruje osoba badana.
  • Puste pole potraktowane jako „nie wykonano”. Dokumentacja notuje zdarzenia nierówno.
  • Odsetek z serii nazwany ryzykiem. Bez mianownika nie ma ryzyka.
  • Testy dla podgrup po 3–4 osoby. Przy serii opis jest uczciwszy.
  • Uciśnięcia lub wyjazdy jednej osoby policzone jako niezależne. Jednostką jest ten, kto dostarcza dane.
  • Brak definicji czasu. „Czas dojazdu” bez początku i końca nic nie znaczy.
  • Wniosek z manekina o pacjencie. Zalecenie kliniczne nie wynika z pracowni.
  • „Dowodzi”, „należy” przy jednym oddziale lub stacji. Ogranicz zdanie do badanej grupy.

Bibliografia oprogramowania

Spójność fikcyjnych wyników (t, df, p, przedziały ufności) sprawdzono na danych symulowanych w R 4.5.3; rysunki przygotowano w pakietach ggplot2 i svglite.

  1. R: R Core Team. (2026). R: A language and environment for statistical computing (Version 4.5.3) [Computer software]. R Foundation for Statistical Computing. https://www.R-project.org/
  2. ggplot2 (wersja 4.0.2): Wickham, H. (2016). ggplot2: Elegant graphics for data analysis. Springer. https://ggplot2.tidyverse.org
  3. svglite (wersja 2.2.2): Wickham, H., Henry, L., Pedersen, T. L., Luciani, T. J., Decorde, M., & Lise, V. (2025). svglite: An ‘SVG’ graphics device [R package]. https://doi.org/10.32614/CRAN.package.svglite

Przed oddaniem pracy sprawdź…

  • Czy tytuł i cel nazywają to, co naprawdę zmierzono (samoocenę, zapis z manekina, wpis w dokumentacji)?
  • Czy moment pomiaru jest podany w dobach lub tygodniach, a metoda mówi, kto zbierał dane?
  • Czy dla każdej zmiennej z dokumentacji wiadomo, jak potraktowano brak wpisu?
  • Czy podano jednostkę analizy, okres i liczbę kart wyłączonych na każdym etapie?
  • Czy seria ma kryteria włączania kolejnych przypadków i przedział ufności odsetka?
  • Czy opis symulacji zawiera sprzęt, kalibrację, scenariusz, zakres docelowy i kolejność prób?
  • Czy analiza jest na poziomie osoby, a nie pojedynczych uciśnięć?
  • Czy każdy czas ma początek, koniec i źródło znacznika?
  • Czy wnioski dotyczą badanej grupy i warunków, bez zaleceń klinicznych?

Najczęstsze pytania

Czy na podstawie symulacji na manekinie można wnioskować o skuteczności działań u pacjentów?

Nie wprost. Symulacja pokazuje, jak uczestnicy działali w pracowni. W metaanalizie Cooka i in. (2011) efekty szkolenia symulacyjnego były mniejsze dla skutków u pacjentów niż dla wiedzy i umiejętności. W dyskusji napisz, którego poziomu dotyczy Twój wynik, i nie formułuj zaleceń klinicznych.

Czy skala poczucia skuteczności w karmieniu piersią mierzy umiejętność karmienia?

Nie. BSES-SF mierzy pewność kobiety co do własnych możliwości. W polskim badaniu wynik w szpitalu przewidywał późniejszy czas trwania i wyłączność karmienia (Wutke i Dennis, 2007), ale to nadal samoocena. W tytule i celu używaj słów „poczucie skuteczności” lub „samoocena”.

Czy przy 14 przypadkach z kart wyjazdów można liczyć testy statystyczne?

Zwykle lepszy jest opis: liczby, odsetki z przedziałem ufności i tabela przypadków. Porównania podgrup po kilka osób dają niestabilne wyniki. Taką serię opisz jako kolejne przypadki z określonego okresu i zaznacz, że bez danych o wszystkich zdarzeniach w populacji nie można podać ryzyka.

Od którego momentu liczyć czas dotarcia zespołu ratownictwa w pracy?

Nie ma jednej odpowiedzi: możesz liczyć od przyjęcia zgłoszenia, od zadysponowania lub od wyjazdu. Wybierz definicję pasującą do pytania, napisz ją w metodzie, podaj źródło znaczników czasu i stosuj ją w całej pracy. Porównując wynik z literaturą, sprawdź, czy autorzy liczyli czas tak samo.

Czy badanie na podstawie kart medycznych wymaga opinii komisji bioetycznej?

To zależy od rodzaju badania i zasad uczelni oraz podmiotu, który przechowuje dokumentację. Zwykle potrzebna jest co najmniej jego zgoda na dostęp do danych. Zanim zaczniesz wypisywać dane, zapytaj promotora i właściwą komisję, a w metodzie podaj, jakie zgody uzyskano.

Powiązane hasła

Przeczytaj też

Piszesz pracę z położnictwa lub ratownictwa?

Pomożemy opisać dane z dokumentacji lub manekina, dobrać analizę do małej próby, sprawdzić obliczenia w R lub SPSS i ułożyć wnioski adekwatne do wyników – tak, żebyś umiał(a) samodzielnie je obronić.

Oferta dla studentówWyceń analizę

Bibliografia i dalsza literatura naukowa (APA 7)

  1. Benchimol, E. I., Smeeth, L., Guttmann, A., Harron, K., Moher, D., Petersen, I., Sørensen, H. T., von Elm, E., Langan, S. M., & RECORD Working Committee. (2015). The REporting of studies Conducted using Observational Routinely-collected health Data (RECORD) statement. PLOS Medicine, 12(10), Article e1001885. https://doi.org/10.1371/journal.pmed.1001885 ● Otwarty dostęp
  2. Cheng, A., Kessler, D., Mackinnon, R., Chang, T. P., Nadkarni, V. M., Hunt, E. A., Duval-Arnould, J., Lin, Y., Cook, D. A., Pusic, M., Hui, J., Moher, D., Egger, M., & Auerbach, M. (2016). Reporting guidelines for health care simulation research: Extensions to the CONSORT and STROBE statements. BMJ Simulation and Technology Enhanced Learning, 2(3), 51–60. https://doi.org/10.1136/bmjstel-2016-000124 ● Otwarty dostęp: pełny tekst
  3. Cheng, A., Overly, F., Kessler, D., Nadkarni, V. M., Lin, Y., Doan, Q., Duff, J. P., Tofil, N. M., Bhanji, F., Adler, M., Charnovich, A., Hunt, E. A., & Brown, L. L. (2015). Perception of CPR quality: Influence of CPR feedback, Just-in-Time CPR training and provider role. Resuscitation, 87, 44–50. https://doi.org/10.1016/j.resuscitation.2014.11.015
  4. Cook, D. A., Hatala, R., Brydges, R., Zendejas, B., Szostek, J. H., Wang, A. T., Erwin, P. J., & Hamstra, S. J. (2011). Technology-enhanced simulation for health professions education: A systematic review and meta-analysis. JAMA, 306(9), 978–988. https://doi.org/10.1001/jama.2011.1234
  5. Dekkers, O. M., Egger, M., Altman, D. G., & Vandenbroucke, J. P. (2012). Distinguishing case series from cohort studies. Annals of Internal Medicine, 156(1 Pt 1), 37–40. https://doi.org/10.7326/0003-4819-156-1-201201030-00006 ● Otwarty dostęp: pełny tekst
  6. Dennis, C.-L. (2003). The Breastfeeding Self-Efficacy Scale: Psychometric assessment of the short form. Journal of Obstetric, Gynecologic & Neonatal Nursing, 32(6), 734–744. https://doi.org/10.1177/0884217503258459
  7. Perkins, G. D., Jacobs, I. G., Nadkarni, V. M., Berg, R. A., Bhanji, F., Biarent, D., Bossaert, L. L., Brett, S. J., Chamberlain, D., de Caen, A. R., Deakin, C. D., Finn, J. C., Gräsner, J.-T., Hazinski, M. F., Iwami, T., Koster, R. W., Lim, S. H., Ma, M. H.-M., McNally, B. F., … Nolan, J. P. (2015). Cardiac arrest and cardiopulmonary resuscitation outcome reports: Update of the Utstein resuscitation registry templates for out-of-hospital cardiac arrest. Resuscitation, 96, 328–340. https://doi.org/10.1016/j.resuscitation.2014.11.002
  8. Wilde, E. T. (2013). Do emergency medical system response times matter for health outcomes? Health Economics, 22(7), 790–806. https://doi.org/10.1002/hec.2851
  9. Wutke, K., & Dennis, C.-L. (2007). The reliability and validity of the Polish version of the Breastfeeding Self-Efficacy Scale-Short Form: Translation and psychometric assessment. International Journal of Nursing Studies, 44(8), 1439–1446. https://doi.org/10.1016/j.ijnurstu.2006.08.001

Cytowania BibTeX

@article{benchimol2015reporting, author={Benchimol, Eric I. and Smeeth, Liam and Guttmann, Astrid and Harron, Katie and Moher, David and Petersen, Irene and Sørensen, Henrik T. and von Elm, Erik and Langan, Sinéad M. and {RECORD Working Committee}}, title={{The REporting of studies Conducted using Observational Routinely-collected health Data (RECORD) statement}}, journal={PLOS Medicine}, year={2015}, volume={12}, number={10}, eid={e1001885}, doi={10.1371/journal.pmed.1001885}}
@article{cheng2016reporting, author={Cheng, Adam and Kessler, David and Mackinnon, Ralph and Chang, Todd P. and Nadkarni, Vinay M. and Hunt, Elizabeth A. and Duval-Arnould, Jordan and Lin, Yiqun and Cook, David A. and Pusic, Martin and Hui, Joshua and Moher, David and Egger, Matthias and Auerbach, Marc}, title={{Reporting guidelines for health care simulation research: Extensions to the CONSORT and STROBE statements}}, journal={BMJ Simulation and Technology Enhanced Learning}, year={2016}, volume={2}, number={3}, pages={51--60}, doi={10.1136/bmjstel-2016-000124}}
@article{cheng2015perception, author={Cheng, Adam and Overly, Frank and Kessler, David and Nadkarni, Vinay M. and Lin, Yiqun and Doan, Quynh and Duff, Jonathan P. and Tofil, Nancy M. and Bhanji, Farhan and Adler, Mark and Charnovich, Alex and Hunt, Elizabeth A. and Brown, Linda L.}, title={{Perception of CPR quality: Influence of CPR feedback, Just-in-Time CPR training and provider role}}, journal={Resuscitation}, year={2015}, volume={87}, pages={44--50}, doi={10.1016/j.resuscitation.2014.11.015}}
@article{cook2011technology, author={Cook, David A. and Hatala, Rose and Brydges, Ryan and Zendejas, Benjamin and Szostek, Jason H. and Wang, Amy T. and Erwin, Patricia J. and Hamstra, Stanley J.}, title={{Technology-enhanced simulation for health professions education: A systematic review and meta-analysis}}, journal={JAMA}, year={2011}, volume={306}, number={9}, pages={978--988}, doi={10.1001/jama.2011.1234}}
@article{dekkers2012distinguishing, author={Dekkers, Olaf M. and Egger, Matthias and Altman, Douglas G. and Vandenbroucke, Jan P.}, title={{Distinguishing case series from cohort studies}}, journal={Annals of Internal Medicine}, year={2012}, volume={156}, number={1 Pt 1}, pages={37--40}, doi={10.7326/0003-4819-156-1-201201030-00006}}
@article{dennis2003breastfeeding, author={Dennis, Cindy-Lee}, title={{The Breastfeeding Self-Efficacy Scale: Psychometric assessment of the short form}}, journal={Journal of Obstetric, Gynecologic \& Neonatal Nursing}, year={2003}, volume={32}, number={6}, pages={734--744}, doi={10.1177/0884217503258459}}
@article{perkins2015cardiac, author={Perkins, Gavin D. and Jacobs, Ian G. and Nadkarni, Vinay M. and Berg, Robert A. and Bhanji, Farhan and Biarent, Dominique and Bossaert, Leo L. and Brett, Stephen J. and Chamberlain, Douglas and de Caen, Allan R. and Deakin, Charles D. and Finn, Judith C. and Gräsner, Jan-Thorsten and Hazinski, Mary Fran and Iwami, Taku and Koster, Rudolph W. and Lim, Swee Han and Ma, Matthew Huei-Ming and McNally, Bryan F. and Morley, Peter T. and Morrison, Laurie J. and Monsieurs, Koenraad G. and Montgomery, William and Nichol, Graham and Okada, Kazuo and Ong, Marcus Eng Hock and Travers, Andrew H. and Nolan, Jerry P.}, title={{Cardiac arrest and cardiopulmonary resuscitation outcome reports: Update of the Utstein resuscitation registry templates for out-of-hospital cardiac arrest}}, journal={Resuscitation}, year={2015}, volume={96}, pages={328--340}, doi={10.1016/j.resuscitation.2014.11.002}}
@article{wilde2013do, author={Wilde, Elizabeth Ty}, title={{Do emergency medical system response times matter for health outcomes?}}, journal={Health Economics}, year={2013}, volume={22}, number={7}, pages={790--806}, doi={10.1002/hec.2851}}
@article{wutke2007reliability, author={Wutke, Karolina and Dennis, Cindy-Lee}, title={{The reliability and validity of the Polish version of the Breastfeeding Self-Efficacy Scale-Short Form: Translation and psychometric assessment}}, journal={International Journal of Nursing Studies}, year={2007}, volume={44}, number={8}, pages={1439--1446}, doi={10.1016/j.ijnurstu.2006.08.001}}
R