Prace dyplomowe · Praca socjalna

Jak napisać pracę z pracy socjalnej – problem społeczny, dostęp do badanych, ewaluacja

W pracy z pracy socjalnej do badanych dochodzisz przez instytucję, a jej wyniki czytają potem osoby, których dotyczą. Pokazujemy, jak opisać problem społeczny, dostęp do ośrodków, anonimowość w małych zespołach i krótką ewaluację programu, na dwóch fikcyjnych przykładach.

Strona główna / Blog / Praca z pracy socjalnej
W skrócie: Praca z pracy socjalnej wymaga opisania instytucji jako części metody: kto zgodził się na badanie, kto rozdawał ankiety, co obiecano w sprawie anonimowości i skąd pochodzą dane z systemu. Oddziel opinie uczestników od zmierzonych wyników, a wnioski dla instytucji ogranicz do tego, co pozwala schemat badania.

Co w pracy z pracy socjalnej jest osobne

Praca z pracy socjalnej dotyczy zwykle ludzi związanych z jakąś instytucją, a to zmienia trzy rzeczy. Problem nie kończy się na rozpoznaniu zjawiska, bo trzeba pokazać, jak instytucje na nie odpowiadają. Do badanych dochodzisz przez ich przełożonych albo osoby, od których zależy ich pomoc, więc dostęp jest częścią metody. Wreszcie wynik czyta potem instytucja, która może oczekiwać oceny, a nie opisu. Ten wpis pokazuje, jak to napisać: z fragmentami tekstu i komentarzem.

Analiz tu nie powtarzamy. Regresję z pogrupowanymi pracownikami, ANCOVA, zliczenia z dokumentacji i testy dla małych grup znajdziesz w przeglądzie statystyka w pracy z pracy socjalnej, a pełny opis metody oceny programu – we wpisie ewaluacja programu w jednej placówce. Podobne akcenty mają praca z socjologii (populacja i uogólnianie) oraz praca z pielęgniarstwa (problem z praktyki). Opisane układy to częsta praktyka, nie obowiązek; zasady uczelni i promotora mają pierwszeństwo.

Dwa przykłady przewodnie (fikcyjne, liczby symulowane). Ankieta: studentka bada związek warunków pracy z wypaleniem pracowników socjalnych; zaprasza 13 ośrodków, zgodę daje 11. Ewaluacja: w jednym ośrodku program aktywizacji objął 52 osoby długotrwale pozostające bez pracy, a porównaniem jest 61 osób z tego samego ośrodka, które do programu nie weszły. Nie opisują one żadnej rzeczywistej instytucji ani programu.

Od problemu społecznego do pytania, które da się zmierzyć

Wstęp w tej dziedzinie często zatrzymuje się na opisie zjawiska: ubóstwo, samotność, wykluczenie. Problem społeczny nie jest jeszcze problemem badawczym. Między nimi potrzebne są trzy kroki: kogo to dotyka tutaj, co robi instytucja oraz czego o tym działaniu nie wiemy. Ten ostatni krok to luka badawcza, a z niej wynikają pytania i hipotezy.

Jak bywa napisane: „Praca socjalna jest zawodem niezwykle trudnym, a wypalenie stanowi ogromny problem współczesnych służb społecznych. Celem pracy było zbadanie wypalenia pracowników socjalnych”.

Co jest nie tak: „ogromny problem” nie ma źródła, a cel nie mówi o żadnym związku ani miejscu. Nie wiadomo też, po co to badać, skoro o wypaleniu napisano już wiele.

Przegląd Lloyd i in. (2002) wskazał, że duża część wcześniejszych prac o wypaleniu w pracy socjalnej porównywała tę grupę z normami dla populacji ogólnej, a nie z podobnymi zawodami, a czynniki ryzyka wiązały się z charakterem pracy i jej organizacją. W badaniu Kim i Stoner (2008) stres roli wiązał się bezpośrednio z wypaleniem, natomiast wsparcie społeczne i autonomia – z mniejszym zamiarem odejścia, lecz nie bezpośrednio z wypaleniem. [Dwa zdania o tym, co wiadomo w polskich ośrodkach, z aktualnymi źródłami.] Niewiele wiadomo o tym, jak liczba prowadzonych środowisk i wsparcie zespołu wiążą się z wypaleniem związanym z pracą z klientem w ośrodkach o różnej wielkości. Celem pracy była ocena związku obciążenia pracą i wsparcia zespołu z wypaleniem związanym z pracą z klientem wśród pracowników socjalnych 11 ośrodków.

Komentarz: pierwsze dwa zdania opisują prawdziwe, zweryfikowane badania, zdanie w nawiasie wypełniasz sam(a), a zdanie o luce jest przykładem, który musisz potwierdzić własnym przeglądem. Skala zjawiska w Polsce wymaga źródła z datą: publikacji lub statystyki publicznej.

Ramy instytucjonalne: krótko i ze źródłem

Część teoretyczna często rozrasta się tu do streszczenia ustaw i historii pomocy społecznej. Wystarczą informacje, bez których wyniku nie da się zrozumieć: kto zleca i finansuje działanie, kto kwalifikuje klientów, jak wygląda ścieżka klienta i jakie dane instytucja zbiera. Przepisy cytuj z aktualnego tekstu aktu i z datą sprawdzenia, nigdy z opracowania sprzed kilku lat, bo zadania i nazwy świadczeń się zmieniają. Rolę teorii pełni zwykle model obciążeń i zasobów albo teoria zmiany programu; wybierz jedną i pokaż, jak prowadzi do hipotezy.

Dostęp do badanych: część metody, nie kulisy

W pracy z pracy socjalnej pierwsza decyzja o próbie zapada zwykle u dyrekcji. Rysunek 1 pokazuje, że każdy etap selekcjonuje kogo innego, dlatego w rozdziale metodologicznym opisz wszystkie, najlepiej jak w diagramie przepływu respondentów. Ośrodek, który się zgodził, może być inny niż ten, który odmówił: na przykład lepiej zorganizowany albo mniej obciążony.

Pięć etapów: 13 zaproszonych ośrodków, zgoda 11, 255 pracowników socjalnych z listy, 147 zwróconych ankiet, czyli 57.6 procent, i 140 włączonych do analizy. Przy każdym etapie napisano, kto decyduje i co zapisać w metodzie.
Rysunek 1. Od zaproszenia do analizy w fikcyjnej ankiecie. Liczby po lewej są potrzebne w metodzie tak samo jak informacje po prawej.

Jak bywa napisane: „Badanie przeprowadzono wśród pracowników socjalnych, za zgodą dyrekcji. Ankiety rozdali kierownicy. Badanie było anonimowe i dobrowolne”.

Co jest nie tak: nie wiadomo, ile ośrodków zaproszono i ile osób mogło wziąć udział. „Dobrowolne” brzmi słabo, jeśli ankietę wręcza przełożony i prosi o jej oddanie. Tourangeau i Yan (2007) opisują, że odpowiedzi na pytania drażliwe bywają redagowane także po to, by uniknąć konsekwencji ze strony osób trzecich, a skala tego zniekształcenia zależy od cech badania. Przy pytaniach o własnego szefa i zespół ten mechanizm łatwo sobie wyobrazić (zob. aprobata społeczna).

Studentka zapisała sposób rozdawania i pokazała go jak zmienną (rysunek 2). Tam, gdzie ankiety rozdawał kierownik, wróciło 75.6% ankiet (62 z 82), a przy urnie lub linku 49.1% (85 ze 173). Wysoki odsetek nie jest tu samą zaletą. Średni wynik wypalenia był o 1.81 punktu niższy, ale z szerokim przedziałem, 95% CI [−8.36, 4.74], p = .553. Przy 11 ośrodkach dane nie rozstrzygają, czy tryb zniekształca odpowiedzi, i tak należy to napisać.

Dwa panele. Odsetek zwróconych ankiet: 75.6 procent gdy rozdawał kierownik, 49.1 procent przy urnie lub linku. Średni wynik wypalenia: 45.62 i 47.43, z szeroko nakładającymi się przedziałami ufności.
Rysunek 2. Fikcyjny przykład: wyższy odsetek odpowiedzi przy rozdawaniu przez kierownika. Przedziały dla wyników uwzględniają pogrupowanie w ośrodkach.
Zaproszenie skierowano do dyrekcji 13 ośrodków pomocy społecznej z [obszar], dobranych [sposób doboru]. Zgodę wyraziło 11 ośrodków; dwa odmówiły, podając [powód]. Uprawnieni byli wszyscy pracownicy socjalni zatrudnieni w dniu [data] i prowadzący pracę z klientami (N = 255 według informacji od kierowników). Ankiety zwróciło 147 osób (57.6%), przy czym odsetek w ośrodkach wynosił od 35.7% do 90.9%. Do analizy nie włączono 7 ankiet z co najmniej dwiema pustymi pozycjami skali wypalenia, zgodnie z regułą ustaloną przed badaniem. W 7 ośrodkach ankiety zwracano do zamkniętej urny lub przez link, w 4 rozdawał je kierownik, co uwzględniono w analizie i ograniczeniach. Dyrekcje nie miały wglądu w pojedyncze ankiety.

Przy badaniu klientów dochodzi drugi poziom zależności. Zanim zaplanujesz rekrutację, ustal z promotorem, czy potrzebna jest opinia komisji (zgoda komisji bioetycznej), a informację dla uczestników oprzyj na zasadach z hasła świadoma zgoda i RODO. Klient musi wiedzieć, że odmowa nie wpłynie na pomoc, a ankiety nie powinien wręczać pracownik prowadzący jego sprawę. Przy pytaniach o przemoc czy uzależnienia z góry ustal, co zrobisz, gdy ktoś ujawni trudną sytuację, i dołącz listę miejsc pomocy.

Anonimowość w małym zespole: co obiecać i jak to napisać

Ryzyko identyfikacji i przykład liczbowy omawia przegląd statystyki, a regułę małych komórek – wpis o ankiecie w jednym szpitalu. W pracy liczy się tu też tekst: obietnica z ankiety, metoda i raport dla ośrodka muszą mówić to samo. W przykładzie trzy ośrodki przysłały mniej niż 10 ankiet nadających się do analizy, a najmniejsza kadra liczyła 9 osób, więc wynik takiego ośrodka właściwie opisuje konkretnych ludzi.

Decyzje o anonimowości w ankiecie w małych zespołach: co zamiast, lepsze rozwiązanie i powód
ZamiastLepiejDlaczego
„Ankieta jest całkowicie anonimowa”, gdy pytasz o ośrodek, staż i stanowisko„Odpowiedzi prezentowane są zbiorczo; nikt z ośrodka nie zobaczy pojedynczych ankiet”Obiecujesz tylko to, co naprawdę zapewnisz
Staż w latach, wiek w latachSzerokie przedziały (zob. metryczka)Kierownik zna dokładne dane swoich ludzi
Tabela wyników według ośrodkówGrupy ustalone z góry (np. do 20 i powyżej 20 pracowników)Ośrodki po kilka osób dają wynik o konkretnych ludziach
Osobny raport dla każdej dyrekcjiJeden raport zbiorczy; ośrodek dostaje tylko wyniki dla całej próbyPorównanie ośrodków łatwo staje się oceną kierowników
Ośrodki nie są wymieniane z nazwy. Wyników nie przedstawiono dla pojedynczych ośrodków; przed analizą ustalono podział na ośrodki zatrudniające do 20 pracowników socjalnych (5 ośrodków, n = 35) i powyżej 20 pracowników (6 ośrodków, n = 105). Staż pracy zbierano w przedziałach, a dane identyfikujące ośrodek wykorzystano wyłącznie do uwzględnienia pogrupowania w analizie i usunięto ze zbioru przed archiwizacją. Dyrekcje otrzymały wyłącznie zbiorcze zestawienie dla całej próby.

Pojęcia anonimizacji i pseudonimizacji nie są zamienne. Jeśli przechowujesz kod ośrodka albo klucz, nie pisz „dane anonimowe”.

Wyniki ankiety: opis bez instytucjonalnej oceny

Wypalenie mierzono skalą wypalenia związanego z klientem z Copenhagen Burnout Inventory, zbudowanego z trzech skal i sprawdzanego na pracownikach usług społecznych (Kristensen i in., 2005). Sprawdź dostępność i warunki użycia polskiej wersji i podaj jej źródło. Pracownicy jednego ośrodka są pogrupowani, co opisuje ICC; analizę krok po kroku pokazuje model wielopoziomowy.

Średni wynik wypalenia związanego z klientem (0–100) wyniósł M = 46.67 (SD = 14.61, n = 140; α = .80). Na różnice między ośrodkami przypadało 2.4% zmienności wyniku (ICC = .02). W regresji liniowej z błędami standardowymi odpornymi na klastrowanie (11 ośrodków, rozkład t z 10 stopniami swobody; R² = .203) każde 10 dodatkowych prowadzonych środowisk wiązało się z wynikiem wyższym o 4.24 punktu, 95% CI [2.26, 6.21], p = .001, a każdy punkt wsparcia zespołu z wynikiem niższym o 5.86 punktu, 95% CI [−8.52, −3.19], p = .001. Korzystanie z superwizji nie wiązało się istotnie z wypaleniem, b = −1.19, 95% CI [−5.36, 2.99], p = .541, podobnie staż pracy (trzy przedziały, zmiana o jeden przedział), b = −1.52, 95% CI [−4.71, 1.67], p = .314. Sposób zbierania ankiet także nie miał istotnego związku z wynikiem, b = −1.44, 95% CI [−6.88, 4.01], p = .569.

Liczby są fikcyjne. Zwróć uwagę na superwizję: nieistotny wynik nie znaczy, że superwizja „nie pomaga”, bo przedział obejmuje różnice od około −5 do +3 punktów, a badanie jest przekrojowe. Lloyd i in. (2002) przypominają też, że porównania z normami populacyjnymi mówią niewiele; bez grupy podobnych zawodów nie pisz, że pracownicy socjalni są „bardziej wypaleni”.

Krótka ewaluacja programu aktywizacji

Zacznij od pytań ewaluacyjnych, które da się rozstrzygnąć danymi. W przykładzie są trzy: czy program zrealizowano, jak zmieniło się poczucie skuteczności w szukaniu pracy, jaki odsetek osób podjął pracę w porównaniu z osobami spoza programu. Pełną procedurę, logikę programu i wskaźniki realizacji opisuje wpis o ewaluacji w jednej placówce, a ogólniejszy obraz – badanie ewaluacyjne w pracy dyplomowej. Tu trzy miejsca typowe dla pomocy społecznej.

Kto trafił do programu. Do programów aktywizacji osoby często kierują pracownicy, a więc nie losowo. W ekonomii pracy nazywa się to potocznie „spijaniem śmietanki”: do programu wchodzą ci, którym najłatwiej pomóc. W przykładzie uczestnicy mieli średnio 16.3 miesiąca bez pracy (SD = 14.2), a grupa porównawcza 25.5 (SD = 22.9), standaryzowana różnica −0.48. Byli też młodsi: 38.1 wobec 44.5 roku. W metodzie opisz, kto kwalifikował i według jakich kryteriów.

Mianownik. Licz wynik dla wszystkich zakwalifikowanych, nie tylko dla tych, którzy dotrwali. Osoby bez drugiego pomiaru różniły się od pozostałych już na starcie: 2.70 wobec 3.19 punktu poczucia skuteczności, czyli klasyczna utrata uczestników.

Dane z systemu. Wynik „podjęcie pracy” pochodzi z systemu ośrodka, a dokumentacja powstała do innych celów. Connelly i in. (2016) podkreślają, że przy danych administracyjnych trzeba starannie sprawdzić, jak zostały wytworzone. Lista RECORD (Benchimol i in., 2015), przygotowana dla rutynowo zbieranych danych zdrowotnych, może posłużyć jako lista pytań także tutaj: obejmuje m.in. kody i algorytmy klasyfikacji oraz opis dostępu do bazy i czyszczenia danych.

Pułapki danych z systemów instytucji i informacje do podania w pracy
PułapkaPrzykładCo napisać
Brak wpisu to nie brak zdarzeniaKlient znalazł pracę, ale nie zgłosił tego w ośrodkuDefinicja: „podjęcie pracy odnotowane w systemie”, a nie „podjęcie pracy”
Pole wypełniane przez różne osoby„Zakończenie sprawy” używane inaczej w zespołachDefinicja pola, sprawdzenie na próbie teczek
Zmiana w czasieNowa wersja formularza w połowie okresuOkres i data zmiany; analiza osobno przed zmianą i po niej
Inne okno obserwacjiProgram: 3 miesiące po zakończeniu; porównawcza: bez daty końcaJednakowo określone okno w obu grupach
Dane osobowePełna wyszukiwarka klientów dla studentaInstytucja przygotowuje wyciąg tylko z potrzebnymi zmiennymi

Trzeba też uważać na czas pomiaru. W metaanalizie ponad 200 badań aktywnych programów rynku pracy Card i in. (2018) stwierdzili, że efekty są średnio bliskie zeru w krótkim okresie, a stają się bardziej dodatnie 2–3 lata po zakończeniu. Trzymiesięczne okno w pracy dyplomowej mówi więc tylko o krótkim horyzoncie, a przenoszenie tych wniosków na inne programy i kraje wymaga ostrożności.

Do programu zakwalifikowano 52 osoby; program ukończyły 43 (82.7%). W ciągu 3 miesięcy od zakończenia podjęcie pracy odnotowano w systemie ośrodka u 18 z 52 osób zakwalifikowanych (34.6%, 95% CI [23.2, 48.2]) oraz u 14 z 61 osób z grupy porównawczej (23.0%, 95% CI [14.2, 34.9]). Surowa różnica wyniosła 11.7 punktu procentowego, 95% CI [−4.9, 27.8], a po wystandaryzowaniu względem wieku i czasu bez pracy 5.9 punktu, 95% CI [−11.8, 24.7]. Grupy nie były losowane: uczestnicy byli młodsi i krócej pozostawali bez pracy. Poczucie skuteczności w szukaniu pracy wzrosło z M = 3.19 (SD = 0.52) do M = 3.65 (SD = 0.81), zmiana 0.46, 95% CI [0.32, 0.61], t(41) = 6.33, p < .001, dz = 0.98, wśród 42 osób z obu pomiarami; 10 osób bez drugiego pomiaru miało niższy wynik początkowy (M = 2.70).

Różnica 11.7 policzona jest z nieokrąglonych odsetków. Przedział jest szeroki, a korekta zmniejsza wynik o połowę; w tej próbie nie da się uczciwie powiedzieć, czy program zwiększył zatrudnienie. Wzrost poczucia skuteczności dotyczy osób, które dotrwały, a zmiana przed–po bez porównania obejmuje też regresję do średniej (Barnett i in., 2005); zob. badanie przed i po. Liczby w tym przykładzie są fikcyjne.

Opinia to nie wynik

W ewaluacjach pojawia się zwykle zdanie: „uczestnicy wysoko ocenili program, co potwierdza jego skuteczność”. Ocena uczestnika, opinia pracownika i odsetek osób z pracą odpowiadają na różne pytania, a w rysunku 3 mają różne mianowniki.

Sześć odsetków z przedziałami ufności. Poleca program: 88.1 procent spośród 42 wypełniających i 71.2 procent w odniesieniu do 52 zakwalifikowanych. Ukończenie: 82.7 procent. Praca w rejestrze: 37.2 procent ukończonych, 34.6 procent zakwalifikowanych i 23.0 procent grupy porównawczej.
Rysunek 3. Ten sam fikcyjny program opisany sześcioma odsetkami. Przedział dla 71.2% to przedział dla obliczonego udziału, przy założeniu, że pozostałe osoby nie poleciłyby programu.
Rodzaje dowodów w ewaluacji programu i to, co można na ich podstawie napisać
Rodzaj danychW przykładzieCo można napisaćCzego nie
Opinia uczestników37 z 42 poleciłoby program„Wśród osób, które wypełniły ankietę końcową, 88.1% poleciłoby program”„Uczestnicy potwierdzili skuteczność”
Opinia pracownikówOceny prowadzących„Prowadzący oceniali, że…” jako osobny wątekMieszanie z wynikami i brak informacji, że oceniał autor programu
Realizacja43 z 52 ukończyłoOpis wykonania programuTraktowanie ukończenia jako efektu
Wynik34.6% i 23.0%Zmierzony wskaźnik z definicją i porównaniem, z przedziałem„Program przyczynił się do zatrudnienia”

Jak bywa napisane: „Aż 88% uczestników pozytywnie oceniło program, co świadczy o jego wysokiej skuteczności”.

Co jest nie tak: 88.1% liczono z 42 osób, a nie z 52, i pominięto tych, którzy zrezygnowali. Zadowolenie nie mierzy zmiany na rynku pracy. Jeśli ankietę końcową zbiera osoba prowadząca program, dochodzi jeszcze efekt grzeczności. Poprawiona wersja jest w pierwszym wierszu tabeli.

Wnioski dla instytucji bez przesady

Rekomendacje w pracy z tej dziedziny są często oczekiwane, a instytucja może liczyć na konkret. Oddziel to, co wynika z danych, od propozycji, a propozycje oznacz jako wymagające sprawdzenia. Ogólną budowę opisują wnioski i rekomendacje oraz ograniczenia badania.

Jak bywa napisane: „Należy zmniejszyć liczbę środowisk i wprowadzić program w całym mieście, ponieważ badania potwierdziły jego skuteczność”.

Co jest nie tak: z przekrojowej korelacji nie wynika, że ograniczenie liczby spraw obniży wypalenie, z programu nie wynika efekt, a próba z 11 ośrodków nie jest próbą „całego miasta”.

W badanych ośrodkach większa liczba prowadzonych środowisk i niższe wsparcie zespołu wiązały się z wyższym wypaleniem związanym z pracą z klientem. Badanie miało charakter przekrojowy i objęło ośrodki, które zgodziły się na udział, dlatego nie można stwierdzić, że zmiana obciążenia obniżyłaby wypalenie. Wskazane jest monitorowanie liczby środowisk przypadających na pracownika i sprawdzenie w badaniu podłużnym, czy jej zmiana poprzedza zmianę wypalenia. W programie aktywizacji odsetek osób z odnotowanym podjęciem pracy był wyższy niż w grupie porównawczej, ale przedział ufności obejmował zero, grupy nie były losowane, a różnica zmalała po uwzględnieniu wieku i czasu bez pracy. Wyników nie należy traktować jako dowodu skuteczności programu; zasadne jest jego ponowne sprawdzenie z dłuższym okresem obserwacji i z losowym przydziałem z listy kandydatów, jeśli będzie to możliwe.

Najczęstsze błędy

  • Wstęp, który opisuje problem społeczny, ale nie doprowadza do mierzalnego pytania.
  • Liczby o skali zjawiska bez źródła i daty, przepisy cytowane z opracowań.
  • Brak informacji, ile ośrodków odmówiło i kto rozdawał ankiety.
  • „Anonimowe” przy metryczce, która wskazuje osobę w kilkuosobowym zespole.
  • Wyniki dla pojedynczych ośrodków w tabeli albo w raporcie dla dyrekcji.
  • Traktowanie pustego pola w systemie jako braku zdarzenia.
  • Odsetek z programu liczony tylko dla tych, którzy dotrwali.
  • Satysfakcja uczestników opisana jako dowód skuteczności.
  • Rekomendacje dla całego systemu na podstawie jednej placówki.

Lista kontrolna przed oddaniem

  • Czy problem społeczny prowadzi przez sytuację instytucji do luki i celu?
  • Czy każda liczba i przepis we wstępie mają źródło i datę?
  • Czy opisano wszystkie etapy dostępu, także odmowy?
  • Czy wiadomo, kto rozdawał i zbierał ankiety, i czy uwzględniono to w ograniczeniach?
  • Czy obietnica anonimowości zgadza się z tym, co zebrano i pokazano?
  • Czy żadna tabela nie pozwala rozpoznać ośrodka ani małego zespołu?
  • Czy każda zmienna z systemu ma definicję i okres?
  • Czy wynik programu liczono dla wszystkich zakwalifikowanych?
  • Czy opinie są oddzielone od wyników?
  • Czy wnioski dotyczą badanych placówek, a propozycje są oznaczone jako propozycje?

Pozostałe wpisy serii, w tym porównanie tej samej pracy w trzech dziedzinach, znajdziesz we wpisie jedna praca, trzy kierunki.

Bibliografia oprogramowania

Fikcyjne liczby z przykładów policzono w R 4.5.3 (pakiet lme4 dla ICC), a rysunki przygotowano w ggplot2, patchwork i svglite.

  1. R: R Core Team. (2026). R: A language and environment for statistical computing (Version 4.5.3) [Computer software]. R Foundation for Statistical Computing. https://www.R-project.org/
  2. lme4 (wersja 2.0.1): Bates, D., Mächler, M., Bolker, B., & Walker, S. (2015). Fitting linear mixed-effects models using lme4. Journal of Statistical Software, 67(1), 1–48. https://doi.org/10.18637/jss.v067.i01
  3. ggplot2 (wersja 4.0.2): Wickham, H. (2016). ggplot2: Elegant graphics for data analysis. Springer. https://ggplot2.tidyverse.org
  4. patchwork (wersja 1.3.2): Pedersen, T. L. (2025). patchwork: The composer of plots [R package]. https://doi.org/10.32614/CRAN.package.patchwork
  5. svglite (wersja 2.2.2): Wickham, H., Henry, L., Pedersen, T. L., Luciani, T. J., Decorde, M., & Lise, V. (2025). svglite: An ‘SVG’ graphics device [R package]. https://doi.org/10.32614/CRAN.package.svglite

Najczęstsze pytania

Czy do ankiety w ośrodku pomocy społecznej wystarczy zgoda dyrektora?

Zgoda dyrekcji otwiera dostęp, ale nie zastępuje decyzji każdej osoby o udziale. Sprawdź też z promotorem, czy potrzebna jest opinia komisji. Informację o badaniu kieruj bezpośrednio do pracowników i tak zorganizuj zwrot ankiet, by przełożony nie wiedział, kto je wypełnił.

Czy mogę pokazać ośrodkowi wyniki jego pracowników?

Przy małym zespole lepiej tego nie robić. Kierownik zna metryczkę swoich ludzi, więc wynik kilku osób łatwo przypisać konkretnym pracownikom. Bezpieczniej przekazać jedno zbiorcze zestawienie dla całej próby albo grup ustalonych z góry i uprzedzić o tym uczestników.

Czy z danych z systemu ośrodka wolno korzystać bez ankiet?

Tak, jeśli instytucja się zgodzi, a podstawy i zakres uzgodnisz z promotorem i właściwą komisją. Poproś o wyciąg zawierający tylko potrzebne zmienne, bez danych osobowych. W pracy opisz definicję każdego pola, okres i to, kto wprowadzał dane.

Jak napisać o programie, gdy uczestnicy są zadowoleni, a wyniki niejasne?

Opisz obie rzeczy osobno. Ocena uczestników odpowiada na pytanie o odbiór programu, a wskaźnik zmiany mówi o tym, co zmierzono. Podaj mianowniki oraz przedziały ufności i nie używaj słowa skuteczność, jeśli schemat nie pozwala oddzielić programu od innych przyczyn.

Czy praca o wypaleniu może mieć wyniki z jednego ośrodka?

Może, ale wtedy opisuje ten zespół i nie pozwala badać cech ośrodka. Przy małej liczbie osób ważna staje się ochrona anonimowości, a tabele trzeba ograniczyć do większych grup. We wnioskach pisz o badanym ośrodku, a dalsze uogólnienia przedstaw jako hipotezy.

Powiązane hasła

Przeczytaj też

Piszesz pracę z pracy socjalnej i masz dane z ośrodków?

Pomożemy dobrać analizę do danych z ośrodków lub programu, uwzględnić pogrupowanie pracowników i opisać wyniki tak, żebyś umiał(a) samodzielnie je obronić – w R lub SPSS.

Oferta dla studentówWyceń analizę

Bibliografia i dalsza literatura naukowa (APA 7)

  1. Barnett, A. G., van der Pols, J. C., & Dobson, A. J. (2005). Regression to the mean: What it is and how to deal with it. International Journal of Epidemiology, 34(1), 215–220. https://doi.org/10.1093/ije/dyh299 ● Otwarty dostęp
  2. Benchimol, E. I., Smeeth, L., Guttmann, A., Harron, K., Moher, D., Petersen, I., Sørensen, H. T., von Elm, E., Langan, S. M., & RECORD Working Committee. (2015). The REporting of studies Conducted using Observational Routinely-collected health Data (RECORD) statement. PLOS Medicine, 12(10), Article e1001885. https://doi.org/10.1371/journal.pmed.1001885 ● Otwarty dostęp
  3. Card, D., Kluve, J., & Weber, A. (2018). What works? A meta analysis of recent active labor market program evaluations. Journal of the European Economic Association, 16(3), 894–931. https://doi.org/10.1093/jeea/jvx028
  4. Connelly, R., Playford, C. J., Gayle, V., & Dibben, C. (2016). The role of administrative data in the big data revolution in social science research. Social Science Research, 59, 1–12. https://doi.org/10.1016/j.ssresearch.2016.04.015 ● Otwarty dostęp
  5. Kim, H., & Stoner, M. (2008). Burnout and turnover intention among social workers: Effects of role stress, job autonomy and social support. Administration in Social Work, 32(3), 5–25. https://doi.org/10.1080/03643100801922357 ● Otwarty dostęp
  6. Kristensen, T. S., Borritz, M., Villadsen, E., & Christensen, K. B. (2005). The Copenhagen Burnout Inventory: A new tool for the assessment of burnout. Work & Stress, 19(3), 192–207. https://doi.org/10.1080/02678370500297720
  7. Lloyd, C., King, R., & Chenoweth, L. (2002). Social work, stress and burnout: A review. Journal of Mental Health, 11(3), 255–265. https://doi.org/10.1080/09638230020023642
  8. Tourangeau, R., & Yan, T. (2007). Sensitive questions in surveys. Psychological Bulletin, 133(5), 859–883. https://doi.org/10.1037/0033-2909.133.5.859

Cytowania BibTeX

@article{barnett2005regression, author={Barnett, Adrian G. and van der Pols, Jolieke C. and Dobson, Annette J.}, title={{Regression to the mean: What it is and how to deal with it}}, journal={International Journal of Epidemiology}, year={2005}, volume={34}, number={1}, pages={215--220}, doi={10.1093/ije/dyh299}}
@article{benchimol2015reporting, author={Benchimol, Eric I. and Smeeth, Liam and Guttmann, Astrid and Harron, Katie and Moher, David and Petersen, Irene and Sørensen, Henrik T. and von Elm, Erik and Langan, Sinéad M. and {RECORD Working Committee}}, title={{The REporting of studies Conducted using Observational Routinely-collected health Data (RECORD) statement}}, journal={PLOS Medicine}, year={2015}, volume={12}, number={10}, eid={e1001885}, doi={10.1371/journal.pmed.1001885}}
@article{card2018what, author={Card, David and Kluve, Jochen and Weber, Andrea}, title={{What works? A meta analysis of recent active labor market program evaluations}}, journal={Journal of the European Economic Association}, year={2018}, volume={16}, number={3}, pages={894--931}, doi={10.1093/jeea/jvx028}}
@article{connelly2016role, author={Connelly, Roxanne and Playford, Christopher J. and Gayle, Vernon and Dibben, Chris}, title={{The role of administrative data in the big data revolution in social science research}}, journal={Social Science Research}, year={2016}, volume={59}, pages={1--12}, doi={10.1016/j.ssresearch.2016.04.015}}
@article{kim2008burnout, author={Kim, Hansung and Stoner, Madeleine}, title={{Burnout and turnover intention among social workers: Effects of role stress, job autonomy and social support}}, journal={Administration in Social Work}, year={2008}, volume={32}, number={3}, pages={5--25}, doi={10.1080/03643100801922357}}
@article{kristensen2005copenhagen, author={Kristensen, Tage S. and Borritz, Marianne and Villadsen, Ebbe and Christensen, Karl B.}, title={{The Copenhagen Burnout Inventory: A new tool for the assessment of burnout}}, journal={Work \& Stress}, year={2005}, volume={19}, number={3}, pages={192--207}, doi={10.1080/02678370500297720}}
@article{lloyd2002social, author={Lloyd, Chris and King, Robert and Chenoweth, Lesley}, title={{Social work, stress and burnout: A review}}, journal={Journal of Mental Health}, year={2002}, volume={11}, number={3}, pages={255--265}, doi={10.1080/09638230020023642}}
@article{tourangeau2007sensitive, author={Tourangeau, Roger and Yan, Ting}, title={{Sensitive questions in surveys}}, journal={Psychological Bulletin}, year={2007}, volume={133}, number={5}, pages={859--883}, doi={10.1037/0033-2909.133.5.859}}
R