Prace dyplomowe · Sytuacje z uczestnikami

Ankieta ujawnia zagrożenie uczestnika – co zaplanować przed startem

Pytania o zdrowie psychiczne, przemoc lub używki: czy są potrzebne, co wolno obiecać przy anonimowości, jak podać informację o pomocy. Z wzorami tekstów i listą kontrolną.

Strona główna / Blog / Ankieta ujawnia zagrożenie
W skrócie: O tym, co możesz zrobić po niepokojącej odpowiedzi, decydujesz przed startem ankiety. W pełni anonimowa ankieta nie pozwala skontaktować się z nikim i uczestnik musi to przeczytać wprost. Przy danych identyfikujących potrzebujesz procedury: kto czyta, kiedy i kogo informuje. Informację o pomocy pokaż wszystkim, także osobom, które przerwą. Plan uzgodnij z promotorem i komisją.

Odpowiedź, której nikt nie zaplanował

Piszesz pracę o stresie, przemocy w związku albo piciu alkoholu. Przeglądasz dane i widzisz odpowiedź, która Cię niepokoi. Ankieta jest anonimowa, jest piątek wieczór, a odpowiedź ma dwa tygodnie. Nie masz nikogo, do kogo można by zadzwonić, ani żadnego zapisu, co teraz powinno się stać (przykład fikcyjny).

Tej sytuacji nie da się rozwiązać po fakcie. O tym, co możesz zrobić, decydujesz przed startem ankiety: gdy wybierasz pytania, tryb zbierania danych i treść informacji dla uczestnika. Ten wpis przeprowadza przez te decyzje. Jak liczyć wyniki konkretnych skal i co robić z ich pozycjami o bezpieczeństwie, opisują wpisy o GAD-7 i PHQ-9, EPDS i DASS-21. Tu chodzi o całą ankietę o zdrowiu psychicznym, przemocy lub używkach.

To nie jest porada prawna ani kliniczna. Rozwiązania w Twoim badaniu ustalasz z promotorem lub promotorką oraz z komisją bioetyczną.

Schemat pięciu decyzji. Pierwsza: czy pytanie jest potrzebne, jeśli nie, usuń je. Druga: czy da się ustalić, kto odpowiadał. Przy ankiecie anonimowej nie skontaktujesz się z nikim i trzeba to napisać wprost. Przy danych z kontaktem trzeba ustalić, kto czyta, kiedy i kogo informuje. Trzecia: informacja o pomocy dla wszystkich. Czwarta: próg to nie diagnoza. Piąta: promotor, komisja, pilotaż i sprawdzone numery.
Rysunek 1. Pięć decyzji przed uruchomieniem ankiety z pytaniami o trudne sprawy.

Decyzja 1: czy to pytanie jest potrzebne

Dla każdego pytania o myśli samobójcze, przemoc czy używanie substancji wskaż hipotezę lub cel, któremu służy, i analizę, w której je wykorzystasz. Pomoże w tym matryca spójności. Pytanie zadane „przy okazji” obciąża uczestnika i tworzy po Twojej stronie problem, którego nie umiesz obsłużyć.

Gdy pytanie jest częścią wystandaryzowanej skali, nie skreślaj go po cichu, bo zmieniasz narzędzie (zob. co oznacza pominięta pozycja). Sprawdź, czy istnieje opublikowana wersja bez tej pozycji. PHQ-8 okazał się użyteczny w dużym badaniu populacyjnym (Kroenke i in., 2009), ale ma inny zakres wyniku niż PHQ-9. O licencji i przedruku pozycji przeczytaj we wpisie o danej skali.

Zapytaj też, czy potrzebujesz szczegółu. Inaczej brzmi pytanie o to, czy dana sytuacja wystąpiła, a inaczej prośba o jej opis. Pole otwarte w temacie przemocy to częste źródło informacji, na które nie masz jak odpowiedzieć, i danych pozwalających rozpoznać inne osoby.

Czy samo pytanie o myśli samobójcze szkodzi

Komisje i promotorzy często o to pytają, więc warto znać dowody i ich granice.

  • Przegląd Dazziego i in. (2014) objął dorosłych i młodzież, populację ogólną i grupy ryzyka. Żadne z badań nie wykazało istotnego wzrostu myśli samobójczych u osób, które o nie zapytano.
  • Metaanaliza DeCou i Schumann (2018; 13 artykułów z pomiarem prospektywnym) nie wykazała istotnych efektów szkodliwych.
  • W metaanalizie 18 badań Bladesa i in. (2018) kontakt z takimi treściami w badaniu nie zwiększał ryzyka, a autorzy mówią o możliwych małych korzyściach.
  • W badaniu randomizowanym w szkołach średnich w USA (2342 uczniów; Gould i in., 2005) grupy nie różniły się pod względem dystresu ani tuż po ankiecie, ani dwa dni później.
  • W eksperymencie na 700 nastolatkach w USA badanie anonimowe nie wiązało się z natychmiastową szkodą w porównaniu z aktywną grupą kontrolną (McGuire i in., 2026).

Przy trudnych doświadczeniach obraz jest podobny, ale mniej prosty. Metaanaliza 70 prób dorosłych (Jaffe i in., 2015) wskazuje, że badania o traumie mogą wywołać pewien natychmiastowy dystres. Nie był on skrajny, ale był większy u osób z historią traumy lub PTSD, szczególnie w badaniach z wywiadem. Uczestnicy na ogół oceniali udział pozytywnie.

Granice tych dowodów. Są to średnie efekty, więc nie wykluczają, że konkretna osoba poczuje się gorzej. W dwóch opisanych badaniach pojedynczych skutek mierzono od razu albo po dwóch dniach, więc nie mówią one o dłuższym okresie. Nie wiesz też, ile z nich miało procedury bezpieczeństwa, których w Twojej ankiecie nie ma, więc sprawdź pełny tekst, zanim powołasz się na nie we wniosku. Dowody odpowiadają na pytanie, czy pytać, a nie na to, co zrobić, gdy ktoś odpowie. Na tej podstawie napisz „dostępne badania nie wskazują na wzrost ryzyka”, a nie „badanie jest bezpieczne”.

Decyzja 2: anonimowość a możliwość reakcji

To główny wybór i nie ma tu rozwiązania bez kosztu. Anonimowość sprzyja szczerości, bo błędne raportowanie przy pytaniach drażliwych jest częste i bywa motywowaną „edycją” odpowiedzi, by uniknąć zakłopotania lub konsekwencji (Tourangeau i Yan, 2007; zob. aprobata społeczna). Ta sama anonimowość odbiera jednak możliwość reakcji. Rozróżnienie pojęć wyjaśniają wpisy o anonimizacji i pseudonimizacji oraz o opisie danych we wniosku.

Układ ankiety a możliwość reakcji, obietnice i treść informacji dla uczestnika
Układ ankietyCo można zrobićCzego nie obiecywaćCo napisać w informacji
W pełni anonimowa onlineStała informacja o pomocy dla wszystkichŻadnej indywidualnej reakcji ani kontaktu„Nikt nie wie, kto wypełnił ankietę, i nikt nie może się z Tobą skontaktować”
Anonimowa z kodem tworzonym przez uczestnikaPołączenie pomiarów; stała informacja o pomocyKontaktu: kod łączy odpowiedzi, a nie wskazuje osobyJak wyżej oraz do czego służy kod
Anonimowa z osobnym formularzem „proszę o kontakt”Kontakt z osobą, która sama się zgłosi; formularz niepołączony z odpowiedziamiŻe ktoś zauważy odpowiedzi w ankiecie; odpowiedzi w konkretnym czasie, jeśli nie masz dyżuruKto czyta zgłoszenia, jak często i kiedy odpowie
Poufna z kontaktem, odpowiedzi czytane dopiero po zamknięciuPóźniejszy kontakt, o ile komisja go przewidziSzybkiej reakcji: nikt nie patrzy na odpowiedzi w trakcie„Odpowiedzi przeczytamy dopiero po [data]. Jeśli potrzebujesz pomocy, skorzystaj z kontaktów poniżej”
Poufna, z ustalonym przeglądaniem odpowiedziReakcja według procedury, przez osobę z kwalifikacjamiPomocy natychmiastowej ani poza ustalonymi godzinamiKtóre odpowiedzi są czytane, przez kogo, kiedy, kogo się informuje i czego to nie obejmuje
Papierowa lub w obecności badaczaStała informacja wręczona każdemu; możliwość rozmowy z osobą wskazaną w procedurzeAnonimowości, jeśli ankietę odbiera się do ręki albo grupa jest małaKto odbiera ankiety i kogo można zapytać po badaniu

Przy ankiecie anonimowej nie pisz o „wsparciu zespołu badawczego”. Uczestnik musi przed startem, w ramach świadomej zgody, przeczytać, że nikt nie zareaguje na jego odpowiedzi. Sprawdź też ustawienia formularza: zapisywanie adresu e-mail, adresu IP lub logowanie sprawiają, że ankieta przestaje być anonimowa. Jeśli zbierasz dane w małym zespole, liczą się także kombinacje metryczki (ankieta w jednym szpitalu).

Przy danych identyfikujących zapisz procedurę w jednym akapicie. Określ, kto czyta odpowiedzi, kiedy i przez jak długo, które odpowiedzi uruchamiają działanie, kogo informuje, kto i w jaki sposób się kontaktuje, co dzieje się w weekend i kiedy osoba odpowiedzialna ma urlop. Jeśli nie potrafisz wpisać konkretnej osoby i terminu, to tej procedury nie ma. Wtedy lepiej wybrać układ, który nie obiecuje reakcji.

Decyzja 3: stała czy warunkowa informacja o pomocy

Domyślnym układem jest ten sam tekst dla wszystkich. Nie wymaga oceny, nie wskazuje nikogo i nie zależy od tego, czy próg został dobrze dobrany. Tej samej zasady trzymają się wpisy o PHQ-9 i EPDS.

Porównanie stałej i warunkowej informacji o pomocy
AspektStała, dla wszystkichWarunkowa, po określonej odpowiedzi
Kto ją widziKażdy, także osoba z niskim wynikiemTylko osoba spełniająca regułę; kto pominął pytanie, jej nie zobaczy
Co komunikuje„To informacja dla każdego”Że odpowiedzi uznano za niepokojące
RyzykoOsoba może ją przeoczyćBłędna reguła, odczucie etykietowania, widoczność na wspólnym urządzeniu
Kiedy ma sensDomyślnieTylko z uzasadnieniem, opisem reguły we wniosku, testem logiki przejść i obok stałej informacji

Układ warunkowy nie zastępuje stałego. Jeśli go wybierzesz, opisz regułę i treść komunikatu we wniosku, a logikę przejść sprawdź w pilotażu.

Osoba, która przerwie ankietę, nie dotrze do jej końca. Dlatego kontakty podaj także w informacji przed startem albo pod stałym odnośnikiem widocznym na każdej stronie ankiety.

Gdzie szukać numerów

Poniższe dane odczytano na stronach instytucji 9 listopada 2026 r. Numery i godziny się zmieniają, więc sprawdź je sam(a) w dniu uruchomienia ankiety i dopisz pomoc dostępną lokalnie oraz na uczelni. Wybierz tylko te, które pasują do Twojej grupy.

Numery pomocy odczytane na stronach instytucji 9 listopada 2026
Dla kogoNumerCo podaje stronaŹródło
Zagrożenie życia, zdrowia, bezpieczeństwa112Numer alarmowygov.pl
Osoby dorosłe w kryzysie emocjonalnym116 123Dostępny 24/7116sos.pl
Osoby dorosłe w kryzysie psychicznym800 70 2222Bezpłatnie, całodobowo, 7 dni w tygodniucentrumwsparcia.pl
Dzieci i młodzież116 111Codziennie, całą dobę116111.pl
Osoby doznające przemocy domowej i jej świadkowie800 120 002Bezpłatnie, przez całą dobęniebieskalinia.info

W badaniach o używkach pomoc zależy od substancji, wieku i miejsca, więc numer dobierz z opiekunem. Szukaj na stronach instytucji państwowych i programów, czytając, do kogo są skierowane i w jakich godzinach działają.

Decyzja 4: progi i automatyczny wynik

Wynik powyżej punktu odcięcia jest wynikiem przesiewowym, a nie rozpoznaniem. Część takich wyników jest fałszywie dodatnia, a ich udział zależy od częstości zaburzenia w grupie (zob. wartość predykcyjna). Działa to też w drugą stronę: niski wynik ogólny nie mówi nic o pojedynczej niepokojącej odpowiedzi.

Student zwykle nie ma podstaw, by przekazywać komukolwiek interpretację indywidualnego wyniku. Automatyczny komunikat „Twój wynik wskazuje na umiarkowaną depresję” jest etykietą bez badania i bez osoby, która mogłaby ją wyjaśnić. Komunikat „wynik w normie” może z kolei fałszywie uspokoić. Jeśli wyniki chcesz przekazywać, ustal to z komisją, a komunikat oprzyj na narzędziu, które do tego służy. Prostszym rozwiązaniem jest przekazanie uczestnikom wyników zbiorczych po zakończeniu badania.

Decyzja 5: kto za co odpowiada

Student nie jest terapeutą, nawet jeśli studiuje psychologię. Nie prowadzisz rozmów interwencyjnych i nie oceniasz ryzyka. Twoim zadaniem jest przygotować układ badania i trzymać się go.

  • Student: przygotowuje plan, teksty dla uczestnika i sprawdza numery. Zgłasza opiekunowi każdą sytuację wykraczającą poza plan.
  • Promotor lub opiekun: zatwierdza plan i wie, że może zostać poproszony o decyzję w trakcie zbierania danych. Ustal z nim sposób kontaktu, zanim opublikujesz link.
  • Osoba z kwalifikacjami (gdy procedura przewiduje kontakt): jest imiennie wskazana i zgodziła się na to przed startem.
  • Komisja: ocenia plan. Zasady, czy i kiedy trzeba o zgodę wystąpić, bywają różne, więc zapytaj, zanim uznasz, że to nie dotyczy Twojej ankiety.

Czytanie takich odpowiedzi bywa obciążające także dla Ciebie. Powiedz o tym opiekunowi.

Sytuacje szczególne

Dzieci i młodzież. Zgody, rola rodzica i to, co wolno przekazać rodzicowi lub szkole, zależą od zasad komisji i placówki. Ustal to, zanim zaczniesz, i napisz młodszym uczestnikom prostym językiem, co się stanie z ich odpowiedziami. Więcej o pomiarze w tej grupie znajdziesz we wpisie o badaniach z udziałem dzieci.

Własne miejsce pracy. Jeśli badasz pacjentów, uczniów lub współpracowników, nie możesz „nie wiedzieć” tego, co przeczytasz. Zaplanuj, kto oprócz Ciebie zbiera i czyta dane (badanie we własnym miejscu pracy).

Ujawnienie przemocy lub przestępstwa. To, czy i komu trzeba coś zgłosić, zależy od prawa, Twojej roli i sytuacji osoby. Nie podajemy tu treści przepisów i nie rozstrzygaj tego samodzielnie. Zapytaj komisję i opiekuna przed startem, a odpowiedź zapisz w planie. Uczestnikowi powiedz w informacji, w jakich sytuacjach poufność może mieć granice, i nie obiecuj bezwarunkowej tajemnicy, jeśli nie możesz jej dotrzymać.

Używki. Pytania o substancje nielegalne i o zachowania w pracy lub na uczelni mogą narazić osobę na konsekwencje po ujawnieniu danych, nawet jeśli nie ma w nich nic alarmującego. Tu najważniejsze jest, by nie zbierać identyfikatorów, których nie potrzebujesz.

Gotowe teksty do uzupełnienia

Dostosuj je do swojego układu i uzgodnij z opiekunem i komisją. Dane kontaktowe wstaw dopiero po ich sprawdzeniu. Jeśli badanie obejmuje ukrycie celu, tekst końcowy łączysz z debriefingiem.

Informacja przed startem (ankieta anonimowa)

Ankieta zawiera pytania o [temat]. Możesz pominąć każde pytanie i przerwać w dowolnej chwili. Ankieta jest anonimowa: nie wiemy, kto ją wypełnia, i nie czytamy odpowiedzi na bieżąco. Oznacza to, że nie będziemy mogli się z Tobą skontaktować ani zareagować na Twoje odpowiedzi, nawet jeśli wskazywałyby na trudną sytuację. Jeśli potrzebujesz pomocy, skorzystaj z kontaktów pod tym odnośnikiem: [odnośnik].

Tekst końcowy dla wszystkich uczestników

Dziękujemy za udział. Część pytań dotyczyła trudnych spraw. Ten tekst widzą wszystkie osoby, niezależnie od udzielonych odpowiedzi. Nie wiemy, kto wypełnił ankietę, dlatego nie skontaktujemy się z Tobą. Jeśli potrzebujesz rozmowy lub pomocy, nie czekaj na wiadomość od nas.
W sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia, Twojego albo innej osoby: [numer alarmowy].
Osoby dorosłe w kryzysie: [nazwa, numer, godziny].
Dzieci i młodzież: [nazwa, numer, godziny].
Przemoc: [nazwa, numer, godziny].
Pomoc na uczelni lub w okolicy: [nazwa, kontakt].
Informacje sprawdzono dnia [data].
Pytania o badanie: [opiekun, adres]. Ten adres nie służy do pomocy w kryzysie i nie jest stale sprawdzany.

Fragment do wniosku do komisji

Ankieta zawiera pytania o [temat], potrzebne do realizacji [cel lub hipoteza]. Badanie jest anonimowe: nie zbieramy danych kontaktowych, a w formularzu wyłączono zapisywanie adresu e-mail i adresu IP. Zespół nie ma możliwości indywidualnej reakcji na odpowiedzi, o czym uczestnicy są informowani przed rozpoczęciem. Wszyscy uczestnicy, niezależnie od odpowiedzi, otrzymują na końcu informację o dostępnych formach pomocy (załącznik [numer]), dostępną także pod odnośnikiem na każdej stronie ankiety. Dane kontaktowe zostaną sprawdzone na oficjalnych stronach instytucji w dniu uruchomienia badania. Każde pytanie można pominąć. Autor(ka) nie prowadzi rozmów interwencyjnych; nadzór sprawuje [opiekun]. Wersja przy danych identyfikujących: odpowiedzi w [pozycje] przegląda [funkcja] co [czas], w dni [dni]; kontakt podejmuje [osoba z kwalifikacjami]; [opiekun] jest informowany [kiedy]; rejestr działań jest prowadzony oddzielnie od zbioru do analizy.

Osoby, które przerywają przy trudnych pytaniach

Przerwania są szczególnie częste w ankietach internetowych i wiążą się z budową kwestionariusza i obciążeniem (Peytchev, 2009). Metodę opisuje wpis o brakach danych w ankiecie. Tu trzy rzeczy do zaplanowania:

  • Zapisuj, gdzie osoba zakończyła. Podziel ankietę na strony i sprawdź, czy narzędzie zachowuje odpowiedzi częściowe, bo część formularzy zapisuje tylko wysłane. Napisz w informacji, co stanie się z danymi osoby, która przerwie (zob. wycofanie danych).
  • Trudny blok umieść po zmiennych, które chcesz porównać. Dopiero wtedy sprawdzisz, czy osoby przerywające różnią się od pozostałych. Braki mogą zależeć od samej niezmierzonej wartości (MNAR).
  • Nie wymuszaj odpowiedzi. Dodaj opcję „wolę nie odpowiadać” i zakoduj ją osobno. Opisz to jako odmowę, a nie jako „nie”.

W pracy podaj liczbę osób na każdym etapie (diagram przepływu). Nie pisz, że osoby przerwały „z powodu pytań”: ankieta tego nie mówi. Odsetki małych grup raportuj tak, by nikogo nie dało się rozpoznać.

Ankietę rozpoczęło [n] osób, a ukończyło [n]. W bloku pytań o [temat] przerwało [n] osób ([%]). Osoby, które przerwały, i osoby, które ukończyły ankietę, porównano pod względem zmiennych zebranych wcześniej: [zmienne, wyniki]. Odpowiedź „wolę nie odpowiadać” wybrało [n] osób; traktowano ją jako brak danych zgodnie z planem analizy. Ankieta była anonimowa, nie przewidywano indywidualnej reakcji na odpowiedzi; wszyscy uczestnicy otrzymali informację o dostępnych formach pomocy. Nie można wykluczyć, że osoby o większym nasileniu [zmienna] częściej przerywały ankietę.

Najczęstsze błędy i jak je poprawić

Sformułowania w informacji dla uczestnika: jak bywa napisane, co nie tak i poprawiona wersja
Jak bywa napisaneCo nie takPoprawione
„Badanie nie niesie żadnego ryzyka”Pewien dyskomfort jest możliwy (ryzyka we wniosku)„Niektóre pytania dotyczą trudnych spraw i mogą być nieprzyjemne. Możesz je pominąć”
„W razie trudności skontaktuj się ze mną”Student staje się pomocą w kryzysie„Pytania o badanie: [adres opiekuna]. W kryzysie skorzystaj z: [kontakty]”
„Odpowiedzi są anonimowe, ale w razie zagrożenia zareagujemy”Jedno wyklucza drugieWybierz układ i napisz tylko to, co jest prawdą
„Wszystko, co napiszesz, pozostanie tajemnicą”Obietnica bez sprawdzenia, czy można ją dotrzymać„Dostęp do odpowiedzi ma [funkcja]. Poufność może mieć granice: [uzgodnione z komisją]”
„Wynik powyżej progu oznacza depresję”Przesiew nazwany rozpoznaniem„Wynik przesiewowo dodatni według progu [wartość]”

Inne częste błędy: numery przepisane z ulotki bez sprawdzenia, informacja o pomocy tylko na ostatniej stronie, procedura bez nazwiska i godzin, pole otwarte o przemocy bez planu czytania, usuwanie osób z trudnymi odpowiedziami z analizy i „sprawdzanie” po adresie IP, kto odpowiedział.

Zanim opublikujesz link, sprawdź

  • Każde trudne pytanie ma przypisany cel i analizę.
  • Układ ankiety jest wybrany, a tekst dla uczestnika mówi dokładnie to, co jest prawdą.
  • Ustawienia formularza zgadzają się z deklarowaną anonimowością.
  • Przy danych identyfikujących: wskazana osoba, godziny, zastępstwo, rejestr działań.
  • Informacja o pomocy jest widoczna dla wszystkich i dostępna także dla osób, które przerwą.
  • Numery i godziny sprawdzone na stronach instytucji w dniu startu.
  • Żaden automatyczny komunikat nie nazywa wyniku rozpoznaniem.
  • Promotor wie, co robić, i wiadomo, jak się z nim skontaktować.
  • Komisja lub uczelnia wypowiedziała się o układzie, także o ujawnieniu przemocy i osobach niepełnoletnich.
  • Pilotaż objął logikę przejść, opcję „wolę nie odpowiadać” i zapis odpowiedzi częściowych.

Najczęstsze pytania

Czy w anonimowej ankiecie mogę pomóc osobie, która zgłosi myśli samobójcze?

Nie w sposób indywidualny, bo nie wiesz, kto odpowiadał. Możesz pokazać wszystkim stałą informację o pomocy i napisać przed startem, że nikt nie zareaguje na odpowiedzi. Układ ten uzgodnij z opiekunem i komisją bioetyczną.

Czy pytanie o myśli samobójcze w ankiecie może zaszkodzić uczestnikowi?

Przeglądy i metaanalizy nie wykazały wzrostu myśli samobójczych po takim pytaniu (Dazzi i in., 2014; DeCou i Schumann, 2018). To jednak średnie efekty, a część badań mierzyła skutek tylko krótko po ankiecie. Dowody nie zwalniają z zaplanowania, co się stanie po odpowiedzi.

Czy informację o pomocy pokazywać tylko osobom z wysokim wynikiem?

Domyślnie pokaż ją wszystkim, bo nie wymaga oceny i nikogo nie wskazuje. Komunikat warunkowy ma sens tylko jako dodatek, z uzasadnieniem i opisem reguły we wniosku. Podaj kontakty także przed startem, ponieważ osoba, która przerwie ankietę, nie dotrze do końca.

Co zrobić, gdy uczestnik ujawni w ankiecie przemoc?

Postępuj według planu ustalonego przed startem i zgłoś sprawę opiekunowi. To, czy i komu trzeba coś przekazać, zależy od prawa, roli badacza i sytuacji, dlatego rozstrzygnij to z komisją i opiekunem przed uruchomieniem badania, a nie samodzielnie.

Czy student może sam kontaktować się z uczestnikiem w kryzysie?

Zwykle nie powinien prowadzić takiej rozmowy. Student przygotowuje plan i informuje opiekuna, a kontakt, jeśli procedura go przewiduje, podejmuje wskazana wcześniej osoba z kwalifikacjami.

Powiązane hasła

Przeczytaj też

Planujesz ankietę na trudny temat i chcesz sprawdzić jej układ?

Przejrzymy plan badania i analizę braków w R lub SPSS, a wyniki wyjaśnimy tak, żebyś umiał(a) samodzielnie je opisać i obronić.

Oferta dla studentówWyceń analizę

Bibliografia i dalsza literatura naukowa (APA 7)

  1. Blades, C. A., Stritzke, W. G. K., Page, A. C., & Brown, J. D. (2018). The benefits and risks of asking research participants about suicide: A meta-analysis of the impact of exposure to suicide-related content. Clinical Psychology Review, 64, 1–12. https://doi.org/10.1016/j.cpr.2018.07.001 ● Otwarty dostęp: pełny tekst
  2. Dazzi, T., Gribble, R., Wessely, S., & Fear, N. T. (2014). Does asking about suicide and related behaviours induce suicidal ideation? What is the evidence? Psychological Medicine, 44(16), 3361–3363. https://doi.org/10.1017/s0033291714001299 ● Otwarty dostęp
  3. DeCou, C. R., & Schumann, M. E. (2018). On the iatrogenic risk of assessing suicidality: A meta-analysis. Suicide and Life-Threatening Behavior, 48(5), 531–543. https://doi.org/10.1111/sltb.12368
  4. Gould, M. S., Marrocco, F. A., Kleinman, M., Thomas, J. G., Mostkoff, K., Cote, J., & Davies, M. (2005). Evaluating iatrogenic risk of youth suicide screening programs: A randomized controlled trial. JAMA, 293(13), 1635–1643. https://doi.org/10.1001/jama.293.13.1635
  5. Jaffe, A. E., DiLillo, D., Hoffman, L., Haikalis, M., & Dykstra, R. E. (2015). Does it hurt to ask? A meta-analysis of participant reactions to trauma research. Clinical Psychology Review, 40, 40–56. https://doi.org/10.1016/j.cpr.2015.05.004
  6. Kroenke, K., Strine, T. W., Spitzer, R. L., Williams, J. B. W., Berry, J. T., & Mokdad, A. H. (2009). The PHQ-8 as a measure of current depression in the general population. Journal of Affective Disorders, 114(1–3), 163–173. https://doi.org/10.1016/j.jad.2008.06.026
  7. McGuire, T. C., Castro-Ramirez, F., & Nock, M. K. (2026). Iatrogenic effect of anonymous suicide assessment among adolescents. Psychiatry Research, 359, Article 117042. https://doi.org/10.1016/j.psychres.2026.117042
  8. Peytchev, A. (2009). Survey breakoff. Public Opinion Quarterly, 73(1), 74–97. https://doi.org/10.1093/poq/nfp014
  9. Tourangeau, R., & Yan, T. (2007). Sensitive questions in surveys. Psychological Bulletin, 133(5), 859–883. https://doi.org/10.1037/0033-2909.133.5.859

Cytowania BibTeX

@article{blades2018benefits, author={Blades, Caroline A. and Stritzke, Werner G. K. and Page, Andrew C. and Brown, Julia D.}, title={{The benefits and risks of asking research participants about suicide: A meta-analysis of the impact of exposure to suicide-related content}}, journal={Clinical Psychology Review}, year={2018}, volume={64}, pages={1--12}, doi={10.1016/j.cpr.2018.07.001}}
@article{dazzi2014does, author={Dazzi, T. and Gribble, R. and Wessely, S. and Fear, N. T.}, title={{Does asking about suicide and related behaviours induce suicidal ideation? What is the evidence?}}, journal={Psychological Medicine}, year={2014}, volume={44}, number={16}, pages={3361--3363}, doi={10.1017/s0033291714001299}}
@article{decou2018iatrogenic, author={DeCou, Christopher R. and Schumann, Matthew E.}, title={{On the iatrogenic risk of assessing suicidality: A meta-analysis}}, journal={Suicide and Life-Threatening Behavior}, year={2018}, volume={48}, number={5}, pages={531--543}, doi={10.1111/sltb.12368}}
@article{gould2005evaluating, author={Gould, Madelyn S. and Marrocco, Frank A. and Kleinman, Marjorie and Thomas, John Graham and Mostkoff, Katherine and Cote, Jean and Davies, Mark}, title={{Evaluating iatrogenic risk of youth suicide screening programs: A randomized controlled trial}}, journal={JAMA}, year={2005}, volume={293}, number={13}, pages={1635--1643}, doi={10.1001/jama.293.13.1635}}
@article{jaffe2015does, author={Jaffe, Anna E. and DiLillo, David and Hoffman, Lesa and Haikalis, Michelle and Dykstra, Rita E.}, title={{Does it hurt to ask? A meta-analysis of participant reactions to trauma research}}, journal={Clinical Psychology Review}, year={2015}, volume={40}, pages={40--56}, doi={10.1016/j.cpr.2015.05.004}}
@article{kroenke2009phq8, author={Kroenke, Kurt and Strine, Tara W. and Spitzer, Robert L. and Williams, Janet B. W. and Berry, Joyce T. and Mokdad, Ali H.}, title={{The PHQ-8 as a measure of current depression in the general population}}, journal={Journal of Affective Disorders}, year={2009}, volume={114}, number={1–3}, pages={163--173}, doi={10.1016/j.jad.2008.06.026}}
@article{mcguire2026iatrogenic, author={McGuire, Taylor C. and Castro-Ramirez, Franchesca and Nock, Matthew K.}, title={{Iatrogenic effect of anonymous suicide assessment among adolescents}}, journal={Psychiatry Research}, year={2026}, volume={359}, eid={117042}, doi={10.1016/j.psychres.2026.117042}}
@article{peytchev2009survey, author={Peytchev, Andy}, title={{Survey breakoff}}, journal={Public Opinion Quarterly}, year={2009}, volume={73}, number={1}, pages={74--97}, doi={10.1093/poq/nfp014}}
@article{tourangeau2007sensitive, author={Tourangeau, Roger and Yan, Ting}, title={{Sensitive questions in surveys}}, journal={Psychological Bulletin}, year={2007}, volume={133}, number={5}, pages={859--883}, doi={10.1037/0033-2909.133.5.859}}
R