Słownik metodologiczny · Ludzie statystyki

Emil J. Gumbel (1891–1966) – kim był i co wniósł do statystyki

Emil J. Gumbel stworzył statystykę wartości ekstremalnych – rozkład Gumbela, okres powtarzalności i siatkę Gumbela – a wcześniej jako pacyfista liczył mordy polityczne w Niemczech. Przedstawiamy jego biografię, oś czasu i rozkład Gumbela dopasowany w R do maksimów wiatru.

Strona główna / Słownik / Emil Gumbel
W skrócie: Emil Julius Gumbel (1891–1966) – niemiecko-amerykański statystyk, twórca statystyki wartości ekstremalnych (rozkład Gumbela, okres powtarzalności, siatka Gumbela, książka Statistics of Extremes z 1958 r.). Jako pacyfista dokumentował mordy polityczne w Republice Weimarskiej; w 1932 r. odebrano mu prawo nauczania w Heidelbergu.

Kim był Emil Gumbel?

Emil Julius Gumbel (1891–1966) był niemieckim, a od 1946 r. amerykańskim statystykiem, twórcą statystyki wartości ekstremalnych i autorem jej pierwszego podręcznika, Statistics of Extremes (Gumbel, 1958). Był też pacyfistą, który statystyką dokumentował polityczne morderstwa w Republice Weimarskiej – i za tę działalność stracił prawo nauczania w Heidelbergu jeszcze przed dojściem nazistów do władzy (Rendtel i in., 2021).

Urodził się w 1891 r. w Monachium w zamożnej, liberalnej rodzinie żydowskiej. Studiował matematykę i ekonomię na Uniwersytecie Monachijskim; w 1913 r. uzyskał dyplom aktuariusza, a rok później doktorat o interpolacji szeregów ludnościowych. W czasie I wojny światowej zgłosił się na ochotnika, ale – jak piszą biografowie – udział w walkach na froncie nie jest udokumentowany. W 1915 r. wstąpił do pacyfistycznego Bund Neues Vaterland, późniejszej Ligi Praw Człowieka (Rendtel i in., 2021).

W 1923 r. uzyskał prawo nauczania statystyki w Heidelbergu, a w sierpniu 1930 r. ministerstwo – wbrew wydziałowi – mianowało go profesorem nadzwyczajnym. W sierpniu 1932 r. odebrano mu prawo nauczania. Jesienią 1932 r. wykładał gościnnie w Instytucie Poincarégo w Paryżu, od 1934 r. pracował w Lyonie, a w 1940 r. uciekł przez Hiszpanię i Lizbonę do USA. Uczył w New School for Social Research w Nowym Jorku, badał prognozy powodzi w dorzeczu Missisipi, a od 1953 r. był profesorem pomocniczym (adjunct professor) inżynierii na Columbia University. Zmarł 10 września 1966 r. w Nowym Jorku (Rendtel i in., 2021).

Najważniejsze pomysły

  • Statystyka polityczna. W książkach Zwei Jahre Mord (1921) i Vier Jahre politischer Mord (1922) zestawił zabójstwa polityczne w Niemczech po 1918 r.: 354 przypisał prawicy i 22 lewicy. Z prawicowych 326 pozostało bez kary, a sprawców z lewej skazywano na kary do 15 lat albo na śmierć. Książki nie wywołały żadnych skutków prawnych (Rendtel i in., 2021).
  • Rozkład maksimów. Największa z n obserwacji ma dystrybuantę Fn. Fisher i Tippett (1928) pokazali, że dla dużych n możliwe są tylko nieliczne graniczne kształty takiego rozkładu. Pierwszy z nich nazywa się dziś rozkładem Gumbela: F(x) = exp(−exp(−(x − μ)/β)), z parametrem położenia μ i skali β. Pokrewne typy to rozkład Frécheta i rozkład Weibulla (Rendtel i in., 2021).
  • Okres powtarzalności i siatka Gumbela. Gumbel spopularyzował wśród inżynierów okres powtarzalności – odwrotność prawdopodobieństwa przekroczenia (p = .01 to „woda stuletnia”) – oraz papier probabilistyczny, na którym dystrybuanta Gumbela jest prostą. Stosował je do powodzi, temperatur i zmęczenia metali (Gumbel, 1958; Rendtel i in., 2021).

Ciekawostka

Bezpośrednim powodem odebrania Gumbelowi prawa nauczania była brukiew. W 1932 r. na zamkniętym zebraniu socjalistycznych studentów mówił o „zimie brukwiowej” 1916/1917 i nędzy wojny. Według przytoczonej przez biografów wypowiedzi pomnikiem wojny nie była dla niego lekko ubrana dziewica z palmą zwycięstwa – grozę i cierpienie wojny lepiej oddawała brukiew (niem. Kohlrübe). Trzech członków nazistowskiego związku studentów notowało, a studencka gazeta skróciła to do zdania, że pomnikiem ma być „jedna brukiew”. Gumbel kwestionował to sformułowanie, ale wydział wszczął postępowanie dyscyplinarne i w sierpniu 1932 r. odebrał mu prawo nauczania z powodu „niegodności” (Rendtel i in., 2021).

Biografowie zauważają ironię tej historii: dzięki zwolnieniu Gumbel był w Paryżu, gdy naziści przejęli władzę. W 1933 r. znalazł się – jako jedyny naukowiec – wśród 33 osób z pierwszej listy pozbawionych niemieckiego obywatelstwa.

Przykład na historycznych danych

Zbiór wind z pakietu gstat zawiera dobowe średnie prędkości wiatru (w węzłach) z lat 1961–1978 na 12 stacjach meteorologicznych w Irlandii; według pliku pomocy pochodzą z artykułu Hasletta i Raftery’ego z 1989 r. Bierzemy stację Malin Head i z każdego roku największą średnią dobową. Zostaje 18 maksimów rocznych: od 32.88 do 42.54 węzła, średnio 37.77 (SD = 2.76).

Parametry rozkładu Gumbela liczymy dwiema metodami. Metoda momentów, której Gumbel używał w obliczeniach ręcznych, daje μ = 36.53 i β = 2.15. Metoda największej wiarygodności (MNW) daje μ = 36.42 i β = 2.56. Poziom przekraczany średnio raz na 10 lat to 41.4 węzła według metody momentów i 42.2 według MNW; raz na 100 lat – 46.4 i 48.2. Dla porównania rozkład normalny dopasowany do tych samych maksimów daje poziom stuletni 44.2 węzła, czyli niższy: ma cieńszy prawy ogon. Test Kołmogorowa nie wykazuje niezgodności z rozkładem Gumbela (p = .813); przy 18 obserwacjach to słaby dowód. Nie twierdzimy, że Gumbel analizował te dane – to nasza analiza jego metodą.

Na rysunku

Oś czasu od 1883 do 1973 z jedenastoma zdarzeniami oznaczonymi kształtami: koło – życie, kwadrat – stanowisko, trójkąt – praca. 1891 urodzony w Monachium, 1913 dyplom aktuariusza, 1922 książka Vier Jahre politischer Mord, 1923 prawo nauczania w Heidelbergu, 1930 profesor nadzwyczajny, 1932 odebrane prawo nauczania, 1934 Lyon, 1940 ucieczka do USA, 1953 Columbia University, 1958 książka Statistics of Extremes, 1966 zmarł w Nowym Jorku
Rysunek 1. Najważniejsze daty z życia Emila J. Gumbela. Daty według Rendtela, Wasmuht i Wilricha (2021) oraz Gumbela (1958). Rysunek: R, pakiet ggplot2.

Co widać. Dwie części życia: niemiecka, w której statystyka służyła też polityce, i emigracyjna, w której powstała teoria wartości ekstremalnych.

Na co uważać. To wybór jedenastu zdarzeń; etykiety przesunięto w bok – rok wskazuje punkt na osi, nie ramka.

Podpis do pracy:

Rysunek 1. Wybrane wydarzenia z życia i pracy Emila J. Gumbela (1891–1966). Uwaga. Opracowano na podstawie Rendtel, Wasmuht i Wilrich (2021).
Panel A: szary histogram 6574 dobowych średnich prędkości wiatru w Malin Head (od ok. 2 do 43 węzłów, szczyt około 13) i niebieska krzywa gęstości rozkładu Gumbela dla 18 maksimów rocznych ze szczytem około 36 węzłów; maksima zaznaczone kreskami na osi poziomej między 33 a 43 węzłami. Panel B: siatka Gumbela – 18 punktów maksimów rocznych w funkcji zmiennej zredukowanej układa się blisko dwóch prostych: ciągłej niebieskiej (największa wiarygodność) i przerywanej pomarańczowej (metoda momentów); górna oś pokazuje okresy powtarzalności 2, 5, 10, 25, 50 i 100 lat
Rysunek 2. Dobowe średnie prędkości wiatru i ich maksima roczne (A) oraz maksima roczne na siatce Gumbela z dwiema dopasowanymi prostymi (B), stacja Malin Head, 1961–1978. Dane: gstat::wind (według pliku pomocy – artykuł Hasletta i Raftery’ego z 1989 r.). Rysunek: R, pakiety ggplot2 i patchwork.

Co widać. Panel A: z 365 dni zostaje jedno maksimum; rozkład maksimów leży w prawym ogonie dziennych wartości i jest znacznie węższy. Panel B to cyfrowa wersja papieru Gumbela: oś pozioma to zmienna zredukowana −ln(−ln F), więc maksima z rozkładu Gumbela układają się na prostej. Górna oś przelicza ją na okres powtarzalności.

Na co uważać. Prosta sięga 100 lat, a dane obejmują 18 – wszystko na prawo od ostatniego punktu to ekstrapolacja. Dwie metody szacowania rozjeżdżają się właśnie tam, o 1.8 węzła przy poziomie stuletnim. Siatka zakłada niezależne lata i stały klimat; wartości to średnie dobowe, nie porywy.

Podpis do pracy:

Rysunek 2. Rozkład dobowych średnich prędkości wiatru (A) i maksima roczne na siatce Gumbela (B), Malin Head, 1961–1978 (n = 18 lat). Uwaga. Linia ciągła – rozkład Gumbela dopasowany metodą największej wiarygodności; linia przerywana – metodą momentów. Pozycje wykreślania i/(n + 1). Dane: zbiór wind z pakietu gstat dla R.

Gdzie spotkasz Gumbela w swojej pracy

  • Hydrologia, klimat, inżynieria. Woda stuletnia, wiatr obliczeniowy, maksymalne obciążenie – to poziomy powtarzalności z rozkładów wartości ekstremalnych.
  • Niezawodność i czas do awarii. Najsłabsze ogniwo to minimum, a nie maksimum – stąd rozkład Weibulla (zob. wpis o roszczeniach gwarancyjnych). Po logarytmowaniu zmienna o rozkładzie Weibulla ma rozkład Gumbela dla minimów (Rendtel i in., 2021).
  • Diagnostyka rozkładu. Siatka Gumbela to krewna wykresu kwantylowego Q-Q: prosta oznacza zgodność z rozkładem.
  • Wartości skrajne. Maksimum próby rośnie z jej liczebnością – pamiętaj o tym, zanim uznasz je za obserwację odstającą.

Spory, mity i trudne strony

„Gumbel wymyślił rozkład Gumbela”. Graniczne typy rozkładu maksimów opisali Ronald Fisher i Leonard Tippett (Fisher i Tippett, 1928). Wkład Gumbela to wykład teorii i narzędzia, które przeniosły ją do praktyki inżynierskiej (Rendtel i in., 2021). Fisher i Tippett (1928) zauważyli też, że maksima z rozkładu normalnego zbliżają się do postaci granicznej bardzo powoli – dopasowanie rozkładu Gumbela do maksimów z małych bloków jest zawsze przybliżeniem.

Polityka i nauka. Jego liczby o mordach politycznych dało się sprawdzić. Po 1945 r. Uniwersytet w Heidelbergu nie przywrócił go do pracy; na obchodach stulecia jego urodzin rektor uznał, że jego działalność polityczna nie byłaby dziś wystarczającym powodem do takiej decyzji (Rendtel i in., 2021).

Przykład reprodukowalny

Gumbel w R

Kod rysuje oś czasu, wybiera roczne maksima prędkości wiatru, dopasowuje rozkład Gumbela metodą momentów i metodą największej wiarygodności (optim()), liczy poziomy powtarzalności, porównuje je z rozkładem normalnym i rysuje siatkę Gumbela. Rysunki na stronie powstały z tych samych obiektów p_os i p_metoda z krojem i tłem serwisu; dane, geometrie i skale są identyczne.

Oś czasu i rozkład Gumbela dla maksimów rocznych wiatru

Dane wejściowe: data(wind, package = "gstat") – 6574 dni z lat 1961–1978, kolumna MAL (Malin Head); daty osi czasu z cytowanych źródeł. Kod nie ma elementów losowych.

Co odczytać: statystyki 18 maksimów, μ i β z obu metod, poziomy powtarzalności dla 2, 10, 50 i 100 lat, poziom stuletni z rozkładu normalnego i p z testu Kołmogorowa.

Kod R rysunków 1 i 2
# Emil J. Gumbel: oś czasu i rozkład Gumbela dopasowany do rocznych maksimów prędkości wiatru (Malin Head, Irlandia)
suppressPackageStartupMessages({library(ggplot2); library(patchwork)})
oi <- c(niebieski = "#0072B2", pomaranczowy = "#E69F00", cynober = "#D55E00", zielony = "#009E73", szary = "grey45")  # Okabe–Ito
motyw <- theme_minimal(base_size = 13) + theme(panel.grid.minor = element_blank(), plot.title = element_text(face = "bold"))

# 1. Oś czasu (daty według Rendtel, Wasmuht i Wilrich 2021 oraz Gumbel 1958)
zdarzenia <- data.frame(
  rok = c(1891, 1913, 1922, 1923, 1930, 1932, 1934, 1940, 1953, 1958, 1966),
  opis = c("urodzony w Monachium", "dyplom aktuariusza", "„Vier Jahre\npolitischer Mord”", "prawo nauczania\nw Heidelbergu",
           "profesor\nnadzwyczajny", "odebrane prawo\nnauczania", "Lyon", "ucieczka do USA",
           "Columbia University", "„Statistics\nof Extremes”", "zmarł w Nowym Jorku"),
  rodzaj = c("życie", "stanowisko", "praca", "stanowisko", "stanowisko", "życie", "stanowisko", "życie",
             "stanowisko", "praca", "życie"))
zdarzenia$y <- c(1.2, -1.2, 2.1, -2.1, 1.2, -1.2, 2.1, -2.1, 1.2, -1.2, 2.1)                 # wysokość etykiet
zdarzenia$x_etykiety <- c(1891, 1908, 1915, 1922, 1929, 1936, 1940, 1946, 1951, 1960, 1964)   # przesunięcie, żeby się nie nakładały
p_os <- ggplot(zdarzenia, aes(rok, 0)) +
  geom_hline(yintercept = 0, colour = "grey60") +
  geom_segment(aes(xend = x_etykiety, yend = y * 0.8), colour = "grey70") +
  geom_point(aes(shape = rodzaj, fill = rodzaj), size = 3.5) +
  geom_label(aes(x = x_etykiety, y = y, label = paste0(rok, "\n", opis)), size = 3.1, lineheight = 0.9, linewidth = 0.2) +
  scale_shape_manual(values = c("życie" = 21, "stanowisko" = 22, "praca" = 24), name = NULL) +
  scale_fill_manual(values = c("życie" = oi[["szary"]], "stanowisko" = oi[["niebieski"]], "praca" = oi[["cynober"]]), name = NULL) +
  scale_x_continuous(breaks = seq(1890, 1970, 10), limits = c(1883, 1973)) + scale_y_continuous(limits = c(-2.5, 2.5)) +
  labs(title = "Emil Julius Gumbel (1891–1966)", x = NULL, y = NULL) +
  motyw + theme(axis.text.y = element_blank(), panel.grid.major.y = element_blank(), legend.position = "bottom")

# 2. Dane: dobowe średnie prędkości wiatru (w węzłach) na 12 stacjach w Irlandii, 1961–1978 (Haslett i Raftery 1989)
data(wind, package = "gstat")
dzienne <- wind$MAL                                    # stacja Malin Head
maksima <- tapply(wind$MAL, wind$year + 1900, max)     # największa średnia dobowa w każdym roku
n <- length(maksima)
round(c(lat = n, srednia = mean(maksima), sd = sd(maksima), min = min(maksima), max = max(maksima)), 2)

# Rozkład Gumbela: F(x) = exp(-exp(-(x - mu) / beta))
# (a) metoda momentów, jak u Gumbela: beta = s * sqrt(6) / pi, mu = średnia - 0.5772 * beta
beta_mm <- sd(maksima) * sqrt(6) / pi
mu_mm <- mean(maksima) - 0.5772 * beta_mm
# (b) metoda największej wiarygodności
minus_logL <- function(par) {
  mu <- par[1]; beta <- exp(par[2]); z <- (maksima - mu) / beta
  -sum(-log(beta) - z - exp(-z))
}
fit <- optim(c(mu_mm, log(beta_mm)), minus_logL)
mu_ml <- fit$par[1]; beta_ml <- exp(fit$par[2])
round(rbind(momenty = c(mu = mu_mm, beta = beta_mm), MNW = c(mu = mu_ml, beta = beta_ml)), 2)

# Poziom powtarzalności: wartość przekraczana średnio raz na T lat, x_T = mu - beta * log(-log(1 - 1/T))
T_lat <- c(2, 10, 50, 100)
poziom <- function(mu, beta) mu - beta * log(-log(1 - 1 / T_lat))
data.frame(T_lat, momenty = round(poziom(mu_mm, beta_mm), 1), MNW = round(poziom(mu_ml, beta_ml), 1))
# Dla porównania: rozkład normalny dopasowany do tych samych maksimów (poziom 100-letni)
round(qnorm(1 - 1 / 100, mean(maksima), sd(maksima)), 1)
# Zgodność z rozkładem: test Kołmogorowa (parametry oszacowane z tych samych danych, więc p jest orientacyjne)
ks.test(maksima, function(x) exp(-exp(-(x - mu_ml) / beta_ml)))$p.value |> round(3)

# Rysunek A: dzienne wartości a roczne maksima; rysunek B: siatka (papier) Gumbela
gestosc_gumbela <- function(x) exp(-(x - mu_ml) / beta_ml - exp(-(x - mu_ml) / beta_ml)) / beta_ml
p_a <- ggplot(data.frame(v = dzienne), aes(v)) +
  geom_histogram(aes(y = after_stat(density)), binwidth = 2, boundary = 0, fill = "grey85", colour = "grey60") +
  stat_function(fun = gestosc_gumbela, colour = oi[["niebieski"]], linewidth = 1.1, n = 400, xlim = c(0, 50)) +
  geom_rug(data = data.frame(v = maksima), colour = oi[["cynober"]], linewidth = 0.9, length = unit(0.06, "npc")) +
  annotate("text", x = 33, y = 0.125, label = "rozkład Gumbela\ndla 18 maksimów\nrocznych (MNW)", hjust = 1, size = 3.4, colour = oi[["niebieski"]]) +
  annotate("text", x = 12, y = 0.075, label = "6574 dni\n(słupki)", size = 3.4, colour = "grey30") +
  labs(title = "A. Z 365 dni zostaje jedno maksimum", x = "Średnia dobowa prędkość wiatru (węzły)", y = "Gęstość") + motyw
emp <- data.frame(x = sort(maksima), p = seq_len(n) / (n + 1))          # pozycje wykreślania i/(n + 1)
emp$y <- -log(-log(emp$p))                                                # zmienna zredukowana Gumbela
proste <- rbind(data.frame(metoda = "MNW", y = c(-1.5, 5), x = mu_ml + beta_ml * c(-1.5, 5)),
                data.frame(metoda = "metoda momentów", y = c(-1.5, 5), x = mu_mm + beta_mm * c(-1.5, 5)))
T_os <- c(2, 5, 10, 25, 50, 100)
p_b <- ggplot(emp, aes(y, x)) +
  geom_line(data = proste, aes(colour = metoda, linetype = metoda), linewidth = 1) +
  geom_point(shape = 21, fill = oi[["cynober"]], colour = "black", size = 2.6) +
  scale_colour_manual(values = c("MNW" = oi[["niebieski"]], "metoda momentów" = oi[["pomaranczowy"]]), name = NULL) +
  scale_linetype_manual(values = c("MNW" = "solid", "metoda momentów" = "22"), name = NULL) +
  scale_x_continuous(name = "Zmienna zredukowana  −ln(−ln F)",
                     sec.axis = sec_axis(~ ., name = "Okres powtarzalności (lata)", breaks = -log(-log(1 - 1 / T_os)), labels = T_os)) +
  labs(title = "B. Siatka Gumbela i okres powtarzalności", y = "Roczne maksimum (węzły)") +
  motyw + theme(legend.position = "bottom")
p_metoda <- p_a + p_b + plot_layout(widths = c(1, 1))
p_os
p_metoda
Wynik w R
    lat srednia      sd     min     max 
  18.00   37.77    2.76   32.88   42.54 
           mu beta
momenty 36.53 2.15
MNW     36.42 2.56
  T_lat momenty  MNW
1     2    37.3 37.4
2    10    41.4 42.2
3    50    44.9 46.4
4   100    46.4 48.2
[1] 44.2
[1] 0.813

Bibliografia oprogramowania

Wyniki pochodzą z uruchomienia pokazanego kodu w R 4.5.3 (maksima, metoda momentów, największa wiarygodność i test – funkcje bazowe tapply(), optim(), qnorm(), ks.test(); dane – pakiet gstat; rysunki – pakiety ggplot2 i patchwork). W pracy podaj wersje faktycznie użytych pakietów (sessionInfo()).

  1. R: R Core Team. (2026). R: A language and environment for statistical computing (Version 4.5.3) [Computer software]. R Foundation for Statistical Computing. https://www.R-project.org/
  2. gstat (wersja 2.1-6): Pebesma, E., & Graeler, B. (2026). gstat: Spatial and spatio-temporal geostatistical modelling, prediction and simulation (R package version 2.1-6) [Computer software]. https://CRAN.R-project.org/package=gstat
  3. ggplot2 (wersja 4.0.2): Wickham, H. (2016). ggplot2: Elegant graphics for data analysis. Springer. https://ggplot2.tidyverse.org
  4. patchwork (wersja 1.3.2): Pedersen, T. L. (2025). patchwork: The composer of plots [R package]. https://doi.org/10.32614/CRAN.package.patchwork

Najczęstsze pytania

Kim był Emil Gumbel?

Niemieckim, a od 1946 r. amerykańskim statystykiem (1891–1966), twórcą statystyki wartości ekstremalnych. W Republice Weimarskiej jako pacyfista dokumentował mordy polityczne. W 1932 r. odebrano mu prawo nauczania w Heidelbergu; przez Paryż i Lyon trafił w 1940 r. do USA, gdzie uczył m.in. na Columbia University.

Do czego służy rozkład Gumbela?

Do opisu maksimów: największej rocznej powodzi, najsilniejszego wiatru, największego obciążenia. Na jego podstawie liczy się poziom powtarzalności, np. wodę stuletnią – wartość przekraczaną średnio raz na 100 lat.

Dlaczego Gumbel stracił prawo nauczania w Heidelbergu?

Po latach ataków nacjonalistycznych studentów za jego pacyfizm i publikacje o mordach politycznych wydział wszczął postępowanie po jego wypowiedzi o pomniku wojny i brukwi. W sierpniu 1932 r., jeszcze przed dojściem nazistów do władzy, odebrano mu prawo nauczania z powodu „niegodności”.

Czy Gumbel wymyślił rozkład Gumbela?

Nie sam. Graniczne postaci rozkładu maksimów opisali Fisher i Tippett w 1928 r. Gumbel zebrał teorię w podręczniku z 1958 r., rozwinął metody szacowania i graficzne narzędzia (siatkę Gumbela, okres powtarzalności), dzięki którym rozkład trafił do praktyki inżynierskiej.

Powiązane hasła

Poradniki, w których użyjesz tego pojęcia

Potrzebujesz wsparcia w analizie danych?

Wybierz ofertę dopasowaną do pracy dyplomowej albo profesjonalnego projektu naukowego.

Wyceń analizęOferta dla studentów

Bibliografia i dalsza literatura naukowa (APA 7)

  1. Fisher, R. A., & Tippett, L. H. C. (1928). Limiting forms of the frequency distribution of the largest or smallest member of a sample. Mathematical Proceedings of the Cambridge Philosophical Society, 24(2), 180–190. https://doi.org/10.1017/s0305004100015681
  2. Gumbel, E. J. (1958). Statistics of extremes. Columbia University Press. https://doi.org/10.7312/gumb92958
  3. Rendtel, U., Wasmuht, U. C., & Wilrich, P.-T. (2021). Emil Julius Gumbel. AStA Wirtschafts- und Sozialstatistisches Archiv, 15(3–4), 273–291. https://doi.org/10.1007/s11943-021-00293-0 ● Otwarty dostęp

Cytowania BibTeX

@article{fisher1928limiting, author={Fisher, R. A. and Tippett, L. H. C.}, title={{Limiting forms of the frequency distribution of the largest or smallest member of a sample}}, journal={Mathematical Proceedings of the Cambridge Philosophical Society}, year={1928}, volume={24}, number={2}, pages={180--190}, doi={10.1017/s0305004100015681}}
@book{gumbel1958statistics, author={Gumbel, E. J.}, title={{Statistics of extremes}}, year={1958}, publisher={Columbia University Press}, doi={10.7312/gumb92958}}
@article{rendtel2021emil, author={Rendtel, Ulrich and Wasmuht, Ulrike C. and Wilrich, Peter-Theodor}, title={{Emil Julius Gumbel}}, journal={AStA Wirtschafts- und Sozialstatistisches Archiv}, year={2021}, volume={15}, number={3–4}, pages={273--291}, doi={10.1007/s11943-021-00293-0}}
R