Słownik metodologiczny · Ludzie statystyki

Alfred Binet (1857–1911) – twórca pierwszej skali inteligencji

Alfred Binet z Théodore’em Simonem zbudował w 1905 r. pierwszą skalę inteligencji dzieci, a później wprowadził poziomy wieku umysłowego. Opisujemy jego drogę od Salpêtrière do szkół Paryża, jego sztuki teatralne i w symulacji w R pokazujemy, czym iloraz Sterna różni się od ilorazu dewiacyjnego.

Strona główna / Słownik / Alfred Binet
W skrócie: Alfred Binet (1857–1911) – francuski psycholog, współautor (z Théodore’em Simonem) skali Bineta–Simona (1905, wersja z poziomami wieku 1908), pierwszego praktycznego testu inteligencji dzieci; jego „wiek umysłowy” Stern i Terman przekształcili w iloraz inteligencji.

Kim był Alfred Binet?

Alfred Binet (1857–1911) był francuskim psychologiem, współautorem pierwszej skali do pomiaru inteligencji dzieci. Urodził się w Nicei w 1857 r., w Paryżu ukończył liceum Louis-le-Grand i zapisał się na wydział prawa. W latach 80. XIX w. studiował nauki przyrodnicze na Sorbonie pod kierunkiem embriologa Balbianiego, a w szpitalu Salpêtrière u Charcota zajmował się hipnozą i sugestią (Zazzo, 1993).

W 1890 r. zaczął pracować w laboratorium psychofizjologii Sorbony kierowanym przez Henriego Beaunisa. Rok 1894 przyniósł mu doktorat z nauk przyrodniczych (o układzie nerwowym owadów), założenie z Beaunisem czasopisma „L’Année psychologique”, kierownictwo laboratorium i książkę o rachmistrzach i szachistach. Zmarł 28 października 1911 r. w wieku 54 lat (Zazzo, 1993).

Najważniejsze pomysły

  • Różnice indywidualne. Binet twierdził, że ludzie różnią się bardziej w wyższych procesach umysłowych niż w elementarnych. Badał więc zarówno wybitnych rachmistrzów i szachistów, jak i dzieci z trudnościami, a w książce z 1903 r. – przez trzy lata – własne córki, opisane pod zmienionymi imionami (Zazzo, 1993).
  • Skala Bineta–Simona. W 1904 r. z lekarzem Théodore’em Simonem doprowadził do powołania komisji ministerialnej w sprawie diagnozy i nauczania dzieci „anormalnych”. Pierwsza wersja skali, przedstawiona w 1905 r., miała 30 zadań o rosnącej trudności i dawała wynik punktowy, a nie wiek (Zazzo, 1993). Celem było rozstrzygnąć, czy dziecko jest w normie, czy opóźnione, na podstawie jego obecnego stanu – bez wnikania w przyczyny i bez przewidywania przyszłości (Binet i Simon, 1904).
  • Wiek umysłowy. W wersji z 1908 r. zadania przypisano do poziomów wieku od 3 do 13 lat, a w latach 1909–1910 dodano poziom „dorośli”. Binet liczył lata wyprzedzenia lub opóźnienia, wzorując się na klasach szkolnych (Zazzo, 1993).
  • Pomiar jako klasyfikacja. Już w 1898 r. Binet pisał, że pomiar psychologiczny nie jest prawdziwym mierzeniem, lecz tylko klasyfikacją, a w 1911 r. – że słowa „miara” nie używa w sensie matematycznym (Zazzo, 1993). To intuicja bliska późniejszej skali porządkowej Stevensa.
  • Szkoła. W 1905 r. doprowadził do uznania laboratorium pedagogiki eksperymentalnej w szkole w Belleville, a w 1907 r. otworzył pierwszą klasę wyrównawczą (Zazzo, 1993). Nicolas i in. (2013) opisują jego spór z psychiatrą Bourneville’em, który chciał, by to psychiatrzy kierowali dzieci do klas w zakładach. Binet chciał zatrzymać dzieci w szkołach i dać tę rolę psychologom: dziecko słabsze miało być „opóźnione”, a nie „chore”.

Ciekawostka

Psycholog dramaturgiem. Binet był też dramaturgiem. Z André de Lorde’em napisał dziewięć dramatów, granych głównie w paryskich teatrach Grand-Guignol i Sarah-Bernhardt (Zazzo, 1993). Według Kleina (2020) lekarz w tych sztukach jest rozdarty między troską o pacjentów a postępem nauki – i odbija ambiwalentny stosunek epoki do rosnącej władzy medycyny.

Także jego wejście do psychologii eksperymentalnej miało w sobie coś z przypadku: w 1890 r. spotkał Beaunisa na peronie kolejowym i zaproponował mu współpracę, którą ten przyjął (Zazzo, 1993).

Przykład: iloraz Sterna a iloraz dewiacyjny

Binet porównywał wiek umysłowy z wiekiem życia przez różnicę lat. William Stern (1914) zauważył, że ta różnica nie znaczy tego samego w różnym wieku, i zaproponował iloraz: wiek umysłowy / wiek życia. Terman (1916) podawał go w procentach – iloraz 100 oznaczał dziecko przeciętne w swoim wieku. Dzisiejsze testy stosują iloraz dewiacyjny, czyli standaryzację wyniku względem rówieśników (zob. skala IQ).

Na fikcyjnych danych sprawdziliśmy, co się dzieje, gdy rozrzut wieku umysłowego rośnie z wiekiem wolniej niż proporcjonalnie. Zasymulowaliśmy po 2000 dzieci w każdym roczniku od 5 do 14 lat (set.seed(861)). Położenie dziecka wśród rówieśników z ma rozkład normalny, a odchylenie standardowe wieku umysłowego wynosi 0.4 + 0.1 · wiek lat. Parametry dobraliśmy ręcznie, żeby było widać efekt – nie pochodzą z żadnego testu.

Odchylenie standardowe różnicy Bineta rośnie z 0.91 roku u pięciolatków do 1.80 roku u czternastolatków, a SD ilorazu Sterna maleje z 18.3 do 12.9. Iloraz dewiacyjny ma w każdym roczniku SD = 15. Wyniku poniżej 70 iloraz Sterna przyznaje 4.9% pięciolatków, ale tylko 0.9% czternastolatków; iloraz dewiacyjny – od 2.0% do 2.5% w każdym wieku, zgodnie z teoretycznym 2.3% w rozkładzie normalnym.

Dziecko na tej samej pozycji wśród rówieśników (z = −2) ma u pięciolatka opóźnienie 1.8 roku i iloraz Sterna 64.0, a u czternastolatka – 3.6 roku i 74.3; iloraz dewiacyjny w obu przypadkach wynosi 70. Iloraz Sterna 130 to 94.6. centyl u pięciolatków i 99.1. u czternastolatków, a dewiacyjny 130 – zawsze 97.7. centyl.

Na rysunku

Pozioma oś czasu od 1850 do 1920 z dziesięcioma zdarzeniami: 1857 urodził się w Nicei; 1890 dołącza do laboratorium Beaunisa na Sorbonie; 1894 dyrektor laboratorium i założenie L’Année psychologique; 1899 wstępuje do Société libre de l’étude psychologique de l’enfant; 1904 komisja ministerialna ds. dzieci anormalnych; 1905 skala Bineta–Simona (30 zadań); 1907 pierwsza klasa wyrównawcza; 1908 skala z poziomami wieku 3–13 lat; 1911 Les idées modernes sur les enfants i śmierć; 1912 Stern: iloraz wieku umysłowego i życia. Rodzaj zdarzenia oznaczają kształt i kolor znacznika: koło – życie, kwadrat – praca, romb – publikacja, trójkąt – badanie
Rysunek 1. Oś czasu: Alfred Binet, 1857–1911. Lata według Zazza (1993) i Sterna (1914). Rysunek: R, pakiet ggplot2.

Co widać. Skala powstała w ostatnich siedmiu latach życia Bineta, iloraz – po jego śmierci.

Na co uważać. Tom „L’Année psychologique” z pierwszą skalą ma datę 1904, choć skalę przedstawiono w 1905 r.; na osi podajemy rok przedstawienia. Rok 1912 to data niemieckiego wydania książki Sterna (przedmowa z października 1912 r.); przekład angielski ukazał się w 1914 r.

Podpis do pracy:

Rysunek 1. Najważniejsze daty z życia i pracy Alfreda Bineta (1857–1911). Uwaga. Kształt znacznika oznacza rodzaj zdarzenia (życie, praca, publikacja, badanie).
Dwa panele dla symulowanych dzieci w wieku od 5 do 14 lat. A: granice środkowych 95 procent wyników; pomarańczowe przerywane linie z trójkątami ilorazu Sterna zbiegają się z 135 i 66 u pięciolatków do 125 i 76 u czternastolatków, niebieskie ciągłe linie z kołami ilorazu dewiacyjnego biegną poziomo na około 129 i 71. B: odsetek wyników poniżej 70; iloraz Sterna spada z 4.9 procent w wieku 5 lat do poniżej 1 procenta w wieku 12–14 lat, iloraz dewiacyjny waha się między 2.0 a 2.5 procent wokół szarej linii 2.3 procent
Rysunek 2. Iloraz Sterna (wiek umysłowy / wiek życia) i iloraz dewiacyjny u tych samych symulowanych dzieci w wieku 5–14 lat: środkowe 95% wyników (A) i odsetek wyników poniżej 70 (B). Obliczenia i rysunek: R, pakiety ggplot2 i patchwork (dane symulowane, set.seed(861)).

Co widać. Gdy rozrzut wieku umysłowego nie rośnie proporcjonalnie do wieku, iloraz Sterna „ściska się” u starszych dzieci, a ten sam próg 70 wskazuje pięć razy więcej pięciolatków niż czternastolatków. Iloraz dewiacyjny z definicji zachowuje ten sam rozkład w każdym roczniku.

Na co uważać. To ilustracja na danych fikcyjnych: kierunek i wielkość zniekształcenia zależą od tego, jak w danym teście rozrzut wieku umysłowego zmienia się z wiekiem. Iloraz dewiacyjny jest tak dobry jak normy, względem których go liczysz.

Podpis do pracy:

Rysunek 2. Iloraz wieku umysłowego do wieku życia i iloraz dewiacyjny w kolejnych rocznikach (dane symulowane; n = 2000 na rocznik). Uwaga. A – 2.5. i 97.5. centyl (linie z punktami) oraz mediana (szare linie); B – odsetek dzieci z ilorazem poniżej 70. Pozioma linia – 2.3% oczekiwane w rozkładzie normalnym.

Gdzie spotkasz Bineta w swojej pracy

Spory, mity i trudne strony

  • Selekcja czy pomoc? Binet, twórca klas wyrównawczych, bywa krytykowany jako sprawca psychologicznej dyskryminacji i segregacji dzieci. Zazzo (1993), powołując się na Guya Avanziniego, odpowiada, że jego zamiar był odwrotny: Binet wierzył w możliwość rozwoju dzieci opóźnionych i chciał to sprawdzić.
  • Czym jest inteligencja? Binet długo jej nie definiował. W 1905 r. uznał za jej podstawę osąd – zdrowy rozsądek, zmysł praktyczny, inicjatywę i zdolność przystosowania – a w 1911 r. ujął ją w czterech słowach: rozumienie, inwencja, kierunek i cenzura (Zazzo, 1993). Iloraz jako jedna liczba to pomysł Sterna (1914) i Termana (1916), nie Bineta.
  • Diagnoza to nie prognoza. Skala miała opisać obecny stan dziecka; sam Binet uważał, że z diagnozy nie wynika przyszłość (Binet i Simon, 1904; Zazzo, 1993).
Przykład reprodukowalny

Wiek umysłowy i iloraz w R

Kod symuluje po 2000 dzieci w rocznikach 5–14 lat, liczy różnicę Bineta, iloraz Sterna i iloraz dewiacyjny, porównuje ich rozrzut i odsetek wyników poniżej 70, a na końcu rysuje rysunek 2. Drugi przepis rysuje oś czasu (rysunek 1). Rysunki na stronie powstały z tych samych obiektów p1 i p2, którym podmieniono tylko motyw na motyw serwisu; dane, geometrie i skale są identyczne.

1. Trzy sposoby wyrażenia wieku umysłowego: rysunek 2

Dane wejściowe: dane fikcyjne – 2000 dzieci w każdym roczniku 5–14 lat, set.seed(861), położenie wśród rówieśników z ~ N(0, 1), SD wieku umysłowego = 0.4 + 0.1 · wiek (parametry dobrane ręcznie).

Co odczytać: SD różnicy i obu ilorazów w rocznikach; odsetek ilorazów poniżej 70; wartości dla dziecka z z = −2 w wieku 5 i 14 lat; centyl odpowiadający ilorazowi 130.

Kod R rysunku 2
# Alfred Binet: wiek umysłowy, iloraz Sterna (wiek umysłowy / wiek życia) i iloraz dewiacyjny – symulacja (dane fikcyjne)
suppressPackageStartupMessages({library(ggplot2); library(patchwork)})
kol <- c(ilorazowy = "#D55E00", dewiacyjny = "#0072B2")   # Okabe–Ito
motyw <- theme_minimal(base_size = 13) +
  theme(panel.grid.minor = element_blank(), plot.title = element_text(face = "bold"), legend.position = "bottom")
# Założenia (dobrane ręcznie, ilustracyjne): 2000 dzieci w każdym roczniku 5–14 lat; położenie dziecka wśród
# rówieśników z ~ N(0, 1); wiek umysłowy = wiek życia + z · SD(wiek), przy czym rozrzut wieku umysłowego rośnie
# z wiekiem wolniej niż proporcjonalnie: SD = 0.4 + 0.1 · wiek (lata)
set.seed(861)
wiek <- 5:14
dzieci <- do.call(rbind, lapply(wiek, function(w) {
  z <- rnorm(2000)
  data.frame(wiek = w, z = z, wiek_umyslowy = w + z * (0.4 + 0.1 * w))
}))
# 1) Binet: różnica wiek umysłowy − wiek życia (lata „wyprzedzenia” albo „opóźnienia”)
dzieci$roznica <- dzieci$wiek_umyslowy - dzieci$wiek
# 2) Stern (1912), Terman (1916): iloraz = 100 · wiek umysłowy / wiek życia
dzieci$iq_ilorazowy <- 100 * dzieci$wiek_umyslowy / dzieci$wiek
# 3) iloraz dewiacyjny: standaryzacja względem rówieśników (normy dla rocznika), średnia 100, SD 15
dzieci$iq_dewiacyjny <- ave(dzieci$wiek_umyslowy, dzieci$wiek, FUN = function(x) 100 + 15 * (x - mean(x)) / sd(x))

# Rozrzut trzech miar (SD) i odsetek ilorazów poniżej 70 (pon70, %) w kolejnych rocznikach
podsumowanie <- do.call(rbind, lapply(split(dzieci, dzieci$wiek), function(d) data.frame(
  wiek = d$wiek[1],
  SD_roznicy = round(sd(d$roznica), 2),
  SD_ilor = round(sd(d$iq_ilorazowy), 1),
  SD_dew = round(sd(d$iq_dewiacyjny), 1),
  pon70_ilor = round(100 * mean(d$iq_ilorazowy < 70), 1),
  pon70_dew = round(100 * mean(d$iq_dewiacyjny < 70), 1))))
row.names(podsumowanie) <- NULL
podsumowanie
# To samo położenie wśród rówieśników (z = −2, czyli około 2. centyla) w wieku 5 i 14 lat
z0 <- -2
round(c(roznica_5 = z0 * (0.4 + 0.1 * 5), roznica_14 = z0 * (0.4 + 0.1 * 14),
        ilorazowy_5 = 100 * (5 + z0 * 0.9) / 5, ilorazowy_14 = 100 * (14 + z0 * 1.8) / 14,
        dewiacyjny = 100 + 15 * z0), 1)
# Jaki centyl rówieśników oznacza iloraz Sterna 130 u pięcio- i czternastolatka?
round(c(centyl_130_wiek_5 = 100 * mean(dzieci$iq_ilorazowy[dzieci$wiek == 5] < 130),
        centyl_130_wiek_14 = 100 * mean(dzieci$iq_ilorazowy[dzieci$wiek == 14] < 130),
        centyl_130_dewiacyjny = 100 * pnorm((130 - 100) / 15)), 1)

# Rysunek 2A: 2.5., 50. i 97.5. centyl obu ilorazów w kolejnych rocznikach
centyle <- do.call(rbind, lapply(c("iq_ilorazowy", "iq_dewiacyjny"), function(miara)
  do.call(rbind, lapply(wiek, function(w) {
    q <- quantile(dzieci[[miara]][dzieci$wiek == w], c(0.025, 0.5, 0.975))
    data.frame(miara = sub("iq_", "", miara), wiek = w, dolny = q[[1]], mediana = q[[2]], gorny = q[[3]])
  }))))
pA <- ggplot(centyle, aes(wiek, colour = miara)) +
  geom_line(aes(y = dolny, linetype = miara), linewidth = 0.9) +
  geom_line(aes(y = gorny, linetype = miara), linewidth = 0.9) +
  geom_line(aes(y = mediana, linetype = miara), colour = "grey45", linewidth = 0.6) +
  geom_point(aes(y = dolny, shape = miara), size = 2.4) +
  geom_point(aes(y = gorny, shape = miara), size = 2.4) +
  scale_colour_manual(values = kol, name = NULL, labels = c(ilorazowy = "iloraz Sterna (WU/WŻ)", dewiacyjny = "iloraz dewiacyjny")) +
  scale_linetype_manual(values = c(ilorazowy = "dashed", dewiacyjny = "solid"), name = NULL,
                        labels = c(ilorazowy = "iloraz Sterna (WU/WŻ)", dewiacyjny = "iloraz dewiacyjny")) +
  scale_shape_manual(values = c(ilorazowy = 17, dewiacyjny = 16), name = NULL,
                     labels = c(ilorazowy = "iloraz Sterna (WU/WŻ)", dewiacyjny = "iloraz dewiacyjny")) +
  scale_x_continuous(breaks = wiek) +
  labs(title = "A. Środkowe 95% wyników w roczniku", x = "Wiek życia (lata)", y = "Iloraz inteligencji") +
  motyw
# Rysunek 2B: odsetek dzieci z ilorazem poniżej 70
ponizej <- rbind(
  data.frame(wiek = podsumowanie$wiek, miara = "ilorazowy", proc = podsumowanie$pon70_ilor),
  data.frame(wiek = podsumowanie$wiek, miara = "dewiacyjny", proc = podsumowanie$pon70_dew))
pB <- ggplot(ponizej, aes(wiek, proc, colour = miara, shape = miara, linetype = miara)) +
  geom_hline(yintercept = 100 * pnorm(-2), colour = "grey55", linewidth = 0.5) +
  annotate("text", x = 14, y = 100 * pnorm(-2) + 0.35, label = "2.3% (z < −2)", hjust = 1, size = 3.4, colour = "grey35") +
  geom_line(linewidth = 0.9) + geom_point(size = 2.8) +
  scale_colour_manual(values = kol, guide = "none") +
  scale_shape_manual(values = c(ilorazowy = 17, dewiacyjny = 16), guide = "none") +
  scale_linetype_manual(values = c(ilorazowy = "dashed", dewiacyjny = "solid"), guide = "none") +
  scale_x_continuous(breaks = wiek) +
  scale_y_continuous(limits = c(0, NA), labels = function(x) paste0(x, "%")) +
  labs(title = "B. Odsetek wyników poniżej 70", x = "Wiek życia (lata)", y = "Odsetek dzieci") +
  motyw
p2 <- pA + pB + plot_layout(widths = c(1.2, 1), guides = "collect") & theme(legend.position = "bottom")
p2
Wynik w R
   wiek SD_roznicy SD_ilor SD_dew pon70_ilor pon70_dew
1     5       0.91    18.3     15        4.9       2.0
2     6       1.01    16.8     15        3.8       2.5
3     7       1.11    15.9     15        2.9       2.1
4     8       1.22    15.2     15        2.4       2.2
5     9       1.33    14.7     15        1.9       2.2
6    10       1.41    14.1     15        1.8       2.5
7    11       1.51    13.7     15        1.3       2.1
8    12       1.55    12.9     15        0.9       2.1
9    13       1.64    12.6     15        0.7       2.1
10   14       1.80    12.9     15        0.9       2.2
   roznica_5   roznica_14  ilorazowy_5 ilorazowy_14   dewiacyjny 
        -1.8         -3.6         64.0         74.3         70.0 
    centyl_130_wiek_5    centyl_130_wiek_14 centyl_130_dewiacyjny 
                 94.6                  99.1                  97.7 

2. Oś czasu: rysunek 1

Dane wejściowe: dziesięć zdarzeń z latami według cytowanych źródeł, wpisanych ręcznie.

Co odczytać: nic – kod tylko rysuje oś czasu.

Kod R rysunku 1
# Oś czasu: Alfred Binet, 1857–1911 – lata według cytowanych źródeł
library(ggplot2)
zdarzenia <- data.frame(
  rok = c(1857, 1890, 1894, 1899, 1904, 1905, 1907, 1908, 1911, 1912),
  opis = c("urodził się\nw Nicei", "dołącza do laboratorium\nBeaunisa na Sorbonie", "dyrektor laboratorium;\nzakłada „L’Année psychologique”",
           "wstępuje do Société libre\nde l’étude psychologique de l’enfant", "komisja ministerialna\nds. dzieci „anormalnych”",
           "skala Bineta–Simona\n(30 zadań)", "pierwsza klasa\nwyrównawcza", "skala z poziomami\nwieku 3–13 lat",
           "„Les idées modernes\nsur les enfants”; zmarł", "Stern: iloraz wieku\numysłowego i życia"),
  rodzaj = c("życie", "praca", "praca", "praca", "praca", "publikacja", "badanie", "publikacja", "życie", "publikacja"))
# Gęste lata 1904–1912: etykiety nad (1) i pod (−1) osią, na trzech wysokościach, częściowo przesunięte w bok
zdarzenia$strona     <- c(1, -1, 1, -1, 1, -1, 1, -1, 1, -1)
zdarzenia$poziom     <- c(0.5, 0.5, 0.5, 1.0, 1.0, 0.5, 0.5, 1.5, 1.5, 1.0)
zdarzenia$wyrownanie <- c(0.5, 0.5, 0.5, 0.5, 0.8, 0.8, 0.5, 0.5, 0.5, 0.15)
ksztalty <- c("życie" = 21, "praca" = 22, "publikacja" = 23, "badanie" = 24)
kolory <- c("życie" = "grey40", "praca" = "#0072B2", "publikacja" = "#D55E00", "badanie" = "#009E73")   # Okabe–Ito
p1 <- ggplot(zdarzenia, aes(rok, 0)) +
  geom_hline(yintercept = 0, colour = "grey60", linewidth = 0.8) +
  geom_segment(aes(xend = rok, y = 0, yend = poziom * strona), colour = "grey70") +
  geom_point(aes(shape = rodzaj, fill = rodzaj), size = 4, colour = "black") +
  geom_text(aes(y = (poziom + 0.07) * strona, label = paste0(rok, "\n", opis), vjust = ifelse(strona > 0, 0, 1), hjust = wyrownanie),
            size = 3.3, lineheight = 0.9) +
  scale_shape_manual(values = ksztalty, name = NULL) +
  scale_fill_manual(values = kolory, name = NULL) +
  scale_x_continuous(limits = c(1850, 1922), breaks = seq(1860, 1910, by = 10)) +
  scale_y_continuous(limits = c(-2.1, 2.2)) +
  labs(x = NULL, y = NULL) +
  theme_minimal(base_size = 13) +
  theme(axis.text.y = element_blank(), panel.grid = element_blank(), axis.text.x = element_text(colour = "grey30"),
        legend.position = "bottom")
p1

Bibliografia oprogramowania

Wyniki pochodzą z uruchomienia pokazanego kodu w R 4.5.3 (losowanie – funkcja rnorm(), centyle – quantile() i pnorm() z pakietu stats; rysunki – pakiety ggplot2 i patchwork). W pracy podaj wersje faktycznie użytych pakietów (sessionInfo()).

  1. R: R Core Team. (2026). R: A language and environment for statistical computing (Version 4.5.3) [Computer software]. R Foundation for Statistical Computing. https://www.R-project.org/
  2. ggplot2 (wersja 4.0.2): Wickham, H. (2016). ggplot2: Elegant graphics for data analysis. Springer. https://ggplot2.tidyverse.org
  3. patchwork (wersja 1.3.2): Pedersen, T. L. (2025). patchwork: The composer of plots [R package]. https://doi.org/10.32614/CRAN.package.patchwork

Najczęstsze pytania

Kim był Alfred Binet?

Francuskim psychologiem (1857–1911), dyrektorem laboratorium psychofizjologii na Sorbonie i współzałożycielem „L’Année psychologique”, który z Théodore’em Simonem stworzył pierwszą skalę do oceny poziomu intelektualnego dzieci (Zazzo, 1993; Binet i Simon, 1904).

Czy Alfred Binet wymyślił iloraz inteligencji (IQ)?

Nie. Binet wprowadził poziomy wieku umysłowego (1908) i liczył lata wyprzedzenia lub opóźnienia dziecka. Iloraz wieku umysłowego do wieku życia zaproponował William Stern (1914; wyd. niem. 1912), a Terman (1916) podawał go w procentach jako IQ.

Co to jest wiek umysłowy?

Poziom zadań, które dziecko rozwiązuje, wyrażony wiekiem, w którym przeciętne dzieci je rozwiązują. W skali Bineta i Simona z 1908 r. zadania przypisano do poziomów wieku od 3 do 13 lat (Zazzo, 1993).

Dlaczego dziś nie liczy się IQ jako wiek umysłowy przez wiek życia?

Bo taki iloraz ma różny rozrzut w różnym wieku, więc ten sam wynik oznacza inne położenie wśród rówieśników. W naszej symulacji iloraz 130 to 94.6. centyl u pięciolatków i 99.1. u czternastolatków; iloraz dewiacyjny 130 to zawsze 97.7. centyl.

Powiązane hasła

Potrzebujesz wsparcia w analizie danych?

Wybierz ofertę dopasowaną do pracy dyplomowej albo profesjonalnego projektu naukowego.

Wyceń analizęOferta dla studentów

Bibliografia i dalsza literatura naukowa (APA 7)

  1. Binet, A., & Simon, T. (1904). Méthodes nouvelles pour le diagnostic du niveau intellectuel des anormaux. L’Année psychologique, 11(1), 191–244. https://doi.org/10.3406/psy.1904.3675 ● Otwarty dostęp: pełny tekst
  2. Klein, A. (2020). La figure du médecin dans le théâtre grand-guignol d’André de Lorde et Alfred Binet (1905-1928). Romantisme, n° 189(3), 110–123. https://doi.org/10.3917/rom.189.0110 ● Otwarty dostęp
  3. Nicolas, S., Andrieu, B., Croizet, J.-C., Sanitioso, R. B., & Burman, J. T. (2013). Sick? Or slow? On the origins of intelligence as a psychological object. Intelligence, 41(5), 699–711. https://doi.org/10.1016/j.intell.2013.08.006 ● Otwarty dostęp
  4. Stern, W. (1914). The psychological methods of testing intelligence (G. M. Whipple, Trans.). Warwick & York. https://doi.org/10.1037/11067-000 ● Otwarty dostęp: pełny tekst
  5. Terman, L. M. (1916). The measurement of intelligence: An explanation of and a complete guide for the use of the Stanford revision and extension of the Binet-Simon intelligence scale. Houghton Mifflin. https://doi.org/10.1037/10014-000
  6. Zazzo, R. (1993). Alfred Binet. Prospects, 23(1–2), 101–112. https://doi.org/10.1007/bf02195028

Cytowania BibTeX

@article{binet1904methodes, author={Binet, Alfred and Simon, Théodore}, title={{Méthodes nouvelles pour le diagnostic du niveau intellectuel des anormaux}}, journal={L’Année psychologique}, year={1904}, volume={11}, number={1}, pages={191--244}, doi={10.3406/psy.1904.3675}}
@article{klein2020figure, author={Klein, Alexandre}, title={{La figure du médecin dans le théâtre grand-guignol d’André de Lorde et Alfred Binet (1905-1928)}}, journal={Romantisme}, year={2020}, volume={n° 189}, number={3}, pages={110--123}, doi={10.3917/rom.189.0110}}
@article{nicolas2013sick, author={Nicolas, Serge and Andrieu, Bernard and Croizet, Jean-Claude and Sanitioso, Rasyid B. and Burman, Jeremy Trevelyan}, title={{Sick? Or slow? On the origins of intelligence as a psychological object}}, journal={Intelligence}, year={2013}, volume={41}, number={5}, pages={699--711}, doi={10.1016/j.intell.2013.08.006}}
@book{stern1914psychological, author={Stern, William}, title={{The psychological methods of testing intelligence (G. M. Whipple, Trans.)}}, year={1914}, publisher={Warwick \& York}, doi={10.1037/11067-000}}
@book{terman1916measurement, author={Terman, Lewis M.}, title={{The measurement of intelligence: An explanation of and a complete guide for the use of the Stanford revision and extension of the Binet-Simon intelligence scale}}, year={1916}, publisher={Houghton Mifflin}, doi={10.1037/10014-000}}
@article{zazzo1993alfred, author={Zazzo, René}, title={{Alfred Binet}}, journal={Prospects}, year={1993}, volume={23}, number={1–2}, pages={101--112}, doi={10.1007/bf02195028}}
R